ตอนที่ 8 เยี่ยมเยียน (2)
“หรานหรานหิวหรือยัง กินอะไรรองท้องเสียหน่อย!”หลินหว่านเอ๋อร์หยิบอาหารเครื่องดื่มที่เตรียมไว้ออกมาส่งให้เว่ยเยียนหรานทำให้หัวใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของนางปริแตกเป็รอยร้าว นางยิ้มแล้วมองไปที่เว่ยเส่าเจี๋ย“อารอง อาสะใภ้รอง เว่ยเยียนหรานช่างมีตาไร้แววนัก เื่ในอดีต เว่ยเยียนหรานต้องขออภัยพวกท่านด้วย!” แม้ว่าเว่ยเยียนหรานผู้เอาแต่ใจและไม่สนใจใครคนนั้นจะตายไปแล้ว แต่ถึงอย่างไรนางก็มายึดครองร่างคนอื่นเช่นนั้นก็ให้นางได้กล่าวขออภัยแก่ผู้ที่เว่ยเยียนหรานเคยทำร้ายในอดีตแทนแล้วกัน!
“เด็กโง่พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกัน ไม่โกรธแค้นกันข้ามคืนหรอก เ้าจะมาพูดขอโทษอะไรกัน”เว่ยเส่าเจี๋ยโบกมือปัด
“อารองฝนตกหนัก!พวกท่านรีบกลับไปเถอะ! ข้าไม่เป็อะไร!” เว่ยเยียนหรานเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
เว่ยเส่าเจี๋ยยังไม่ทันกล่าวอะไรหลินหว่านเอ๋อร์ก็น้ำตานองหน้า “จะไม่เป็อะไรได้อย่างไร โทษทัณฑ์ของการฆ่าคนหนักหนานักพวกเขากำหนดโทษว่าเ้าฆ่ามารดาตนเองเชียวนะ พวกเขาทำได้อย่างไรกัน! เหตุใดถึงได้ใจร้ายอย่างนี้ อีกอย่างพี่สะใภ้ก็ย้ายออกมาจากจวนโหวแล้ว ไม่ได้สร้างภัยคุกคามอะไรต่อพวกเขาอีกเพราะเหตุใดกัน พวกเขากลับไม่ยอมปล่อยนางไป ยังมีเด็กที่น่าสงสารในท้องของนางอีกเหลืออีกเพียงสิบกว่าวันก็จะครบกำหนดคลอดแล้ว!”
“พอแล้ว! ไม่กลัวหรานหรานหัวเราะเ้าหรืออย่างไร!”เว่ยเส่าเจี๋ยตัดบทภรรยาอย่างจนใจ เดิมทีพวกเขาต้องเป็ฝ่ายปลอบโยน เหตุใดจึงกลายเป็ฝ่ายร้องไห้เองเสียได้
หลินหว่านเอ๋อร์รีบหันหน้ากลับไปเช็ดน้ำตานี่นางเป็อะไรไป ยิ่งพูดเช่นนี้หรานหรานจะต้องยิ่งหวาดกลัวเป็แน่ ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็เพียงเด็กคนหนึ่งเท่านั้น!
“หรานหรานไม่ต้องกลัว!” เว่ยเส่าเจี๋ยมองไปที่เว่ยเยียนหรานอย่างรักใคร่ “อารองจะต้องหาวิธีจะต้องหาวิธีได้แน่นอน!”
เว่ยเยียนหรานพยักหน้านางจะไม่หักหาญน้ำใจของเว่ยเส่าเจี๋ย แม้จะรู้ดีว่าหาก้า ตนก็สามารถหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้แต่หลังจากพิสูจน์ได้แล้วจะเป็อย่างไรต่อเล่า นางสูญเสียความมั่นใจ ไม่อยากต่อสู้ดิ้นรนบนโลกใบนี้อีกแล้วนางเพียง้าหลุดพ้นให้เร็วที่สุดเท่านั้น
เว่ยเส่าเจี๋ยและหลินหว่านเอ๋อร์พูดหลายสิ่งหลายอย่างเว่ยเยียนหรานเพียงยิ้มรับและพยักหน้า จนกระทั่งพวกเขาจากไป
“ท่านพี่ท่านรู้สึกไหมว่าหรานหรานไม่เหมือนกับแต่ก่อนเลย” เมื่อออกมาจากคุกหลวงและขึ้นรถม้าแล้วหลินหว่านเอ๋อร์ก็ก้มหน้าถามเว่ยเส่าเจี๋ย
“อืม! ผ่านเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้มา นางคงเข้าใจเื่ราวและเติบโตขึ้นแล้ว!” เว่ยเส่าเจี๋ยพยักหน้าอย่างยินดี “น่าเสียดาย สิ่งที่แลกมากับการเติบโตครั้งนี้หนักหนาเกินไปพี่สะใภ้นาง...”
เมื่อกล่าวถึงสตรีผู้เปิดเผยและจริงใจคนนั้นทั้งสองคนต่างก็นิ่งเงียบ ภายในรถม้าเงียบสนิทจนเหลือเพียงเสียงลมฝนและเสียงฟ้าร้องจากภายนอกเท่านั้น
“หว่านเอ๋อร์ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะต้องปกป้องสายเืของพี่สะใภ้ไว้ให้ได้!” ผ่านไปนาน เว่ยเส่าเจี๋ยถึงได้ทำลายความเงียบและกล่าวออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
“อื้ม!” หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า
“ข้าหมายความว่าบางที หากอยากช่วยชีวิตหรานหรานเอาไว้ อาจจะต้องใช้ทรัพย์สินทั้งหมดที่ข้าสะสมมาถ้าเป็เช่นนั้น เ้า...” เว่ยเส่าเจี๋ยเอ่ยปากอย่างยากลำบาก เอ่ยต่อในใจเงียบๆ ว่า‘หากเป็เช่นนั้น ข้าจะไม่เหลืออะไรเลยหว่านเอ๋อร์ เ้าจะโทษข้าหรือไม่ พวกเราต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์ และต้องใช้เวลาอีกกว่าสิบปีถึงจะมีได้อย่างทุกวันนี้หรืออาจจะกลายเป็ยาจกที่ไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาได้อีก! ทว่าต่อให้ต้องเป็เช่นนั้นข้าก็ไม่อาจทนดูหรานหรานต้องจบชีวิตลงแบบนี้ได้เพื่อชีวิตของหรานหรานแล้ว เสียทรัพย์สินทั้งหมดที่มีไปก็ยังนับว่าคุ้มค่าหว่านเอ๋อร์ เ้าจะยอมสนับสนุนข้าอย่างเต็มใจหรือไม่’
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
352
