บทที่สิบเจ็ด
วันธรรมดาที่แสนพิเศษ
“วันนี้คุณสิงห์ไม่ออกไปทำงานหรือคะ” นิรณาเอ่ยถามสิงหราชขึ้น หลังจากทานมื้อเช้าด้วยกันเสร็จเป็ที่เรียบร้อย หากแต่ยังคงเห็นอีกฝ่ายนั่งแกร่วอยู่กับเธอที่บ้าน
“วันนี้หยุด” สิงหราชเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป
“งั้นวันนี้คุณสิงห์พาเอิงไปว่ายน้ำอีกได้ไหมคะ” คนตัวเล็กยกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อได้รู้ว่าคนที่การงานรัดตัวอย่างสิงหราชมีเวลาว่างในวันนี้
แม้จะรู้สึกเกรงใจที่จะต้องรบกวนอีกฝ่าย หากแต่นิรณาก็รู้สึกเบื่อเกินกว่า ที่จะนั่งหายใจทิ้งอยู่ที่บ้านไปวัน ๆ แบบนี้ มีโอกาสได้มาเที่ยวเล่นที่เกาะวิมันสิตราทั้งที ก็อยากที่จะออกไปเตร็ดเตร่มากกว่านั่งเฉาอยู่กับที่
“ไม่เบื่อหรือไง” สิงหราชวางหนังสือลง ก่อนจะขยับตัวหันหน้ามามองคนตัวเล็ก
“ไม่เบื่อหรอกค่ะ เอิงชอบ” นิรณารีบส่ายหน้าไปมา เพื่อยืนยันกับคำพูดของตัวเอง
“แล้วจะได้อะไรแลกเปลี่ยน” ร่างหนาเอ่ยถามขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์เพทุบายอย่างเห็นได้ชัด
ถึงแม้ว่าในความเป็จริง สิงหราชนั้นก็ตั้งใจที่จะหยุดงาน เพื่อพาว่าที่ภรรยาไปเที่ยวก็ตาม แต่เมื่อได้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็คนรบเร้าขึ้นมาเสียก่อน ก็มีความคิดที่จะหยอกล้อตามประสาคนขี้แกล้ง
“จริง ๆ แล้ว คุณสิงห์ก็เป็คนแบบนี้เองสินะคะ” นิรณายกแขนขึ้นกอดอก ก่อนจะหรี่ตามองสิงหราชราวกับกำลังประเมินอีกฝ่ายอยู่ในที
“ไม่ต้องมาทำขรึม มันตลก” สิงหราชดีดหน้าผากเล็กไปหนึ่งครั้ง ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ร่างหนาพยายามที่จะกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ
“จิ๊ คุณสิงห์” นิรณาได้แต่จิ๊ปากออกมา น้ำเสียงติดความรำคาญ ร่างเล็กตวัดสายตามองค้อนคนที่ชอบกลั่นแกล้งตัวเอง
“สรุปคุณสิงห์จะพาเอิงไปไหมคะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามย้ำขึ้นอีกครั้ง เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนจากปากของสิงหราช
“ขอคิดดูก่อน” สิงหราชยังไม่วายที่จะเย้าแหย่นิรณาได้ให้หงุดหงิดเล่น เพราะชอบที่จะได้เห็นคนตัวเล็กโวยวาย
“เอิงขอคำตอบเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นเอิงจะเข้าห้องไปนอนแล้ว” ร่างเล็กหน้างอ ก่อนจะเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชัน
นิรณารู้ว่าสิงหราชจงใจที่จะแกล้งตัวเอง หากแต่ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงออก ถึงนิสัยความแง่งอนของตัวเองออกมา ให้กับความลีลาและเฉไฉไปเรื่อยของเ้าตัวอยู่ทุกครั้ง
“เดี๋ยวนี้สะดีดสะดิ้ง ได้ทีแล้วเอาใหญ่เลยนะ” สิงหราชปรายสายตามองอย่างดุ ๆ ก่อนจะเอ่ยปรามคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงจริงจัง
สิงหราชยอมรับว่าตัวเองนั้นไม่ถนัดในเื่ของการเข้าหาผู้หญิง และก็ไม่ได้เป็คนที่มีความอดทนมากพอ ที่จะรับมือกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของผู้หญิงสักเท่าไหร่ และมักจะติดนิสัยความจริงจังมาใช้กับทุกเื่
หากแต่กับนิรณา สิงหราชเองก็คิดว่าเขาก็ยอมลงและอ่อนให้กับอีกฝ่ายมากแล้ว หากแต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะปล่อยให้นิรณาเอาแต่ใจของตัวเองเสียทุกเื่
อันไหนที่มากเกินไป ในฐานะของคนที่โตกว่าและกำลังจะกลายเป็สามี กลายมาเป็หัวหน้าครอบครัวให้กับอีกฝ่าย สิงหราชเองก็จำเป็ต้องบ่นต้องสอนให้อีกฝ่ายได้ค่อย ๆ เรียนรู้
“แค่นี้ก็ต้องดุ คุณสิงห์นี่น่าเบื่อชะมัด” นิรณาเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ร่างเล็กผุดลุกขึ้นก่อนจะสะบัดตูดเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป
สิงหราชทำเพียงปรายตามองตาม ร่างหนาไม่ได้คิดที่จะรั้งเด็กดื้อเอาไว้แต่อย่างใด มือหนาคว้าหนังสือที่อ่านค้างไว้ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ใช้เวลาทบทวนกับการกระทำของตัวเองไป โดยที่ไม่ได้คิดทุกข์ร้อน
“ยังไม่ตามมาอีก” นิรณาชะเง้อมองไปทางประตูห้องนอน ที่จงใจเปิดแง้มเอาไว้ เพื่อรอให้คนตัวสูงเดินตามมาง้อตัวเอง
ร่างเล็กเริ่มหน้ามุ่ยลงไปเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีแม้แต่วี่แววที่สิงหราชจะเดินเข้ามาในห้องอย่างที่ควรจะเป็ นิรณาเอนตัวลงนอนกับเตียงกว้าง ใบหน้าสวยหวานยิ่งงอง้ำ
“โอ๊ย อีตาบ้านั่น ไม่รู้หรือไงว่าต้องมาง้อเนี่ย” ร่างเล็กดีดดิ้นอยู่กลางเตียงด้วยความขัดใจ เธอหรือก็อุตส่าห์แง้มประตูห้องนอนเอาไว้รอ
แต่ก็ดูเหมือนว่าสิงหราชจะเริ่มทำาประสาทกับเธออีกครั้ง เพราะเวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีเข้าไปแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่ได้เดินตามเธอเข้ามาสักที นิรณาเชิดใบหน้าขึ้นอย่างอวดดี นิสัยความเอาแต่ใจฉายชัดอยู่ในแววตาที่ดื้อดึง
“ไม่ง้อก็ไม่ต้องง้อ แล้วก็ไม่ต้องมาจูบกันเลยนะ” นิรณาเอ่ยบ่นเป็หมีกินผึ้งอยู่ตามลำพัง ก่อนจะขยับพลิกตัวนอนตะแคงข้างด้วยความหงุดหงิด
ร่างเล็กนอนดีดดิ้นไปมาด้วยความขัดใจ ขยับร่างกายพลิกไปพลิกมาจนผ้าปูที่นอนยับย่น หากแต่เ้าตัวก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด เพราะความสนใจทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ อยู่กับคนด้านนอกที่ทำตัวเป็ตาบื้อเสียจนหมดแล้ว
“แต่ก็อยากออกไปเที่ยวนี่” นิรณาโอดครวญออกมาเสียงอ่อย เมื่ออาละวาดอยู่ตามลำพัง จนรู้สึกเริ่มเหนื่อยแล้ว
“โว้ย” ร่างเล็กโวยวายออกมากับตัวเอง ก่อนจะผุดลุกขึ้นจากเตียงนอน และเดินสาวเท้าออกมาข้างนอกอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่ยังคงบึ้งตึง
สิงหราชที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตึงตังเข้ามาใกล้ ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากขึ้น หากแต่ก็ยังคงนั่งอ่านหนังสือของตัวเองไปเงียบ ๆ ไม่ได้ปรายตากลับไปมองคนตัวเล็ก ที่ทำหน้าราวกับอยากจะฆ่าใครตายเลยแต่อย่างใด
นิรณาทิ้งตัวลงนั่งใกล้ ๆ กับสิงหราช ใบหน้าหวานผินไปมองคนที่เอาแต่นั่งอ่านหนังสืออยู่ โดยที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนกับความหงุดหงิดของเธอเลยสักนิด ร่างเล็กส่งเสียงฮึดฮัดออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ
“เสียงดัง” สิงหราชเอ่ยพูดขึ้นมา นิ้วเรียวกวาดเปิดหนังสือหน้าถัดไป
“เอิงขอโทษ” นิรณากลั้นใจเอ่ยพูดออกไป ความจริงก็รู้ตัวอยู่ ว่าตัวเองนั้นเผลอทำตัวไม่น่ารักใส่อีกฝ่ายไป
“ขอโทษค่ะพี่สิงห์ ไหนพูดสิ” สิงหราชวางหนังสือลงอีกครั้ง ร่างหนาขยับตัวให้หันมาเผชิญหน้ากับคนตัวเล็ก
นิรณายิ่งหน้ามุ่ยลงเมื่อได้ยินอย่างนั้น ร่างเล็กนั่งกอดอกอย่างถือดี พยายามผ่อนปรนลมหายใจของตัวเองเข้าออก เพื่อให้อารมณ์ไม่พลุ่งพล่านมากเกินไป จนต้องพุ่งเข้าไปข่วนหน้าของสิงหราชให้สาแก่ใจ
“........” สิงหราชหรี่ตามองคนที่เอาแต่ใจตัวเองจนติดเป็นิสัย ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดัน
“ขอโทษค่ะพี่สิงห์” ในท้ายที่สุดนิรณาก็ยอมเอ่ยพูดขอโทษออกมาตามคำที่อีกฝ่าย้า แต่ไม่เพียงเท่านั้นร่างเล็กโน้มตัวไปพนมมือไหว้ลงไปบนไหล่แกร่งด้วยอีกต่างหาก
สิงหราชรีบใช้มือประคองคนตัวเล็กเอาไว้แทบจะไม่ทัน ใบหน้าหล่อเหลาเดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวใ เพราะรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น จนไม่รู้ว่าจะต้องแสดงสีหน้ายังไงออกมา ได้แต่ประคองคนตัวเล็กเอาไว้ด้วยสองมือของตัวเอง
“เอิงอยากเล่นน้ำ” ร่างเล็กซบใบหน้าลงกับไหล่แกร่ง ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองคนพี่อย่างออดอ้อน
นิรณาเป็ฝ่ายที่เริ่มเปลี่ยนเกม ในเมื่อใช้ความดื้อดึงแล้วไม่เป็ผล ร่างเล็กก็เลือกที่จะหยิบความขี้อ้อนของตัวเองออกมาใช้เกิดประโยชน์ เพราะร้อยทั้งร้อยของผู้ชายแข็งกระด้าง ก็มักจะตกม้าตายกับความขี้อ้อนของผู้หญิงด้วยกันทั้งนั้น
“อึก” ดวงตาคมหลุบลงมองสบตากับคนตัวเล็ก ที่กำลังออดอ้อนราวกับลูกแมวตัวเล็ก ทำเอาสิงหราชลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
“พี่สิงห์พาเอิงไปหน่อยได้ไหมคะ” นิรณาเอ่ยพูดขึ้นเสียงหวาน สายตาไม่หลงเหลือร่องรอยของความดื้อดึงเอาแต่ใจอีกต่อไป
“อืม อือ” สิงหราชที่เหมือนจิตหลุดไปแล้ว พยักหน้าตอบรับรัว ๆ
“เย้ น่ารักที่สุดเลย เอิงไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” นิรณาส่งเสียงดีใจออกมา ร่างเล็กผละตัวออกห่างจากสิงหราชทันที เมื่อได้ในสิ่งที่้าแล้ว
กลับกลายเป็สิงหราชที่ได้แต่มองตาคนตัวเล็กด้วยสายตาละห้อย เพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะอ้อนกันมากกว่านี้เสียอีก ไม่อย่างนั้นเขาก็กะว่าจะจัดให้ชุดใหญ่ หมายถึงพาไปเที่ยวให้หนำใจไปเสียเลย
“จุ๊บ” นิรณาที่เห็นสายตาละห้อยของสิงหราชคิดขำ ปลายเท้าหมุนกลับมาหาอีกฝ่ายอีกครั้ง ร่างเล็กโน้มตัวลงไปกดจูบที่หน้าผากของอีกฝ่ายแทนคำขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งหนีเข้าห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดในทันที
สิงหราชที่ถูกลวนลามแบบที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ยกยิ้มกว้างออกมาด้วยความชอบใจ ร่างหนาเอนตัวไปพิงกับพนักพิงของโซฟา ก่อนจะยกมือหนาขึ้นปิดใบหน้าที่เห่อร้อนของตัวเองเอาไว้
ร่างหนาที่รู้สึกเขินอายเสียจนใบหน้าเปลี่ยนสี ได้แต่ยกยิ้มกว้างออกมากับตัวเอง มือไม้หนายกขึ้นเสยผมด้วยความประหม่า ก่อนจะที่ผุดลุกขึ้นยืนและเดินไปเดินมาให้วุ่นวาย
สิงหราชรู้ตัวว่ากำลังโดนความน่ารักของว่าที่ภรรยาเล่นงานเข้าอย่างดัง โดนอ้อนเข้าหน่อยก็ยอมที่จะตามใจอีกฝ่ายไปหมด รู้ทั้งรู้ว่าอันตรายกับหัวใจ หากแต่ก็ยังยินยอมที่จะแบกรับความน่ารักนั้นเอาไว้
………………………………………………….
กรี้ดดดดดด แรงมากค่ะทุกคนนนนน ไม่รู้จะหมั่นไส้ใครก่อนดี ตอนนี้โดนความรักแยงตาสุด ๆ พวกเธอนี่อะไรกัน
อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ส่งฟีดแบคกลับมาหานักเขียนอย่างเลดี้หน่อยนะคะ อยากบอกว่ามันเป็แรงผลักดันในการอัปเดตนิยายมาก ๆ เลย
และอย่าลืมกดเข้าชั้น กดหัวใจ และที่สำคัญอย่าลืมกดติดตามนามปากกาอิสตรีเริงรมย์กันเอาไว้นะคะ เพราะตอนนี้กำลังเร่งสานต่อพล็อตมากมายที่ได้ทำการดองเอาไว้ในไหแบบเร่งด่วน และแพลนที่จะปล่อยงานในตอนนี้ก็ยาวทั้งปี ฮือออ
5K
