“ฉันมีพลังแห่งความมืดสายสนับสนุน”
ซาลซาอัลแตะนิ้วไปที่กำไลข้อมือ “ยกตัวอย่างเช่นเวทมนตร์ประเภทกักขังจองจำไม่ก็สาปแช่ง”
...สนับสนุนให้ไปตายสินะเวทมนตร์แห่งความมืดนี่โเี้สมกับนายมากเลยซาลซาอัล!
ถ้ามีการโหวตคนชั่วประจำอาณาจักรหรือคนที่สมควรโดนปะาเมื่อไหร่ผมจะโหวตชื่อนายไปสักสิบใบเลย! แต่เสียดายไม่มี จดเอาไว้เป็โครงการในอนาคตแล้วกัน...
“แต่... แคสเบดิเวียร์ค่อนข้างแตกต่าง” มือนั้นละออกจากกำไลผมรู้สึกเหมือนว่าสีของมันหม่นลง “เพราะพลังของเขาคือเวทมนตร์มืดสายทำลายล้าง”
“...”
“มันไม่ได้ประณีตบรรจงเหมือนกับเวทมนตร์ของฉันหรอกนะ...”เ้าชายยกยิ้ม ผมเห็นความบ้าคลั่งในดวงตาของเขา “มันเป็เวทมนตร์ที่ค่อนข้างปรานีต่อเหยื่อไปหน่อย...ฟู่... ทุกอย่างจบลงและหายไป...”
เสียงนั้นแ่... เบาหวิวราวสายลม
แต่หนักหน่วงจนผมหัวใจสั่นไหว
“เพียงหนึ่งกำมือ”
ทำลายสิ้นทุกอย่าง
นี่มัน...
“ดีมาก...เลยไม่ใช่หรือไงกัน!”
“ฮะ?!!”
แค่เพียงมีพลังนี้น้องชายของผมก็จะไม่ถูกกดแค่ก!หมายถึงเก่งกล้าสามารถชนิดที่สามารถไล่พวกคิดไม่ซื่อกับน้องชายของผมได้ทั้งหมดโต๊ะกลม!ส่วนคนที่น้องชายปิ๊งเดี๋ยวพี่ชายออกโรงเขี่ยทิ้งให้เอง!!
เห็นแบบนี้ทุกคืนหลังข่าวผมเองก็ดูละครช่องสีนะ!ไอ้ท่าทางแบบแม่สามีใจร้ายหรือน้องสาวพี่สาวพระเอกที่ทำการขับไล่นางเอกผมก็เชี่ยว... เดี๋ยว บ้าจริงจุดจบพวกนั้นคือตายนี่?! ไม่เป็ไร เดี๋ยวคืนนี้ลองลิสต์เอาแต่พวกกลับใจตอนจบแล้วกัน!
แต่...แต่ถ้าเกิดว่าน้องผมดันไปปิ๊งไนเจลหรือฮาเรฟล่ะ?
นั่นสองตัวเป้งนะ!กับไนเจลผมอาจจะใช้ความละมุนละม่อมและความสัมพันธ์อันดีฉันพี่น้องได้ แต่กับฮาเรฟผม... ผม... ผมคงต้องกอดน้องแน่น ร้องไห้โวยวายถ้าน้องเลือกเขาพี่จะตายให้ดู!
เหมือนท่าทางของผมจะไปกระตุกอะไรบางอย่างของเ้าชายซาล-ซาอัลสีหน้าบิดเบี้ยว “นายเข้าใจความร้ายแรงหรือเปล่า? พลังทำลายล้างเลยนะ ทำ-ลาย-ล้าง!”
“ได้ยิน! ชัดเลย!”ผมย้ำ สะดุ้งนิดหน่อยกับสีหน้าของอีกฝ่าย “แต่แล้วไงล่ะ? น้องผมมีพลังทำลายล้างแล้วยังไงกัน? มันเท่แล้วก็เจ๋งไปเลยไม่ใช่หรือไง?!”
หัวคิ้วของซาลซาอัลขมวดแน่น “เท่และเจ๋ง? นี่นายโง่ นายบ้า หรือ งี่เง่า? ทำลายล้างมันไม่เท่หรอกนะ!พลังพวกนั้นอันตราย นายไม่คิดหรือไงว่าบางทีน้องนายอาจจะ 'เผลอ'ทำลายล้างเมืองนี้ ไม่ก็ฆ่าใครสักคนที่ยิ่งใหญ่ทำให้ตระกูลนายตกต่ำได้น่ะ!ไม่แน่ว่าบางทีน้องนายอาจจะควบคุมไม่ได้จน 'เผลอ' ฆ่านายก็ได้ด้วยซ้ำ!!”
ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้องซาลซาอัลเหมือนกำลังเทศน์ผมหรือเปล่า?
ย้อนมองความเลวของเขาแล้ว ผมคิดว่าผมน่าจะคิดไปเองมากกว่า
“ก็... แล้วไงล่ะ?”
“ฮะ?!” สีหน้าของซาลซาอัลดูไม่ได้
“ถ้าเขาทำลายเมืองนี้ผมจะพาเขาหนี!ถ้าหากว่าเขาฆ่าใครเพราะพลังนี้ผมก็จะพาเขาหนี!” เอามือทุบอกตัวเอง“ผมเป็คนลำเอียงกับคนที่ไม่สนใจ ผมไม่สนหรอกนะ! เขาฆ่าคนแล้วไงกัน?พวกนั้นไม่ใช่คนที่ผมรู้จักนี่ผมไม่เสียใจให้กับคนที่ไม่รู้จักหรอกนะ!”
ผมไม่ใช่นางเอกหรือพระเอก
ทำไมต้องเรียกร้องให้กับคนที่ไม่รู้จักกัน
“นาย... นายมัน!!”
“ผมรู้มันไม่ดีลำเอียงและแย่มาก แต่แล้วทำไมล่ะ?” ผมเอียงคอ “เขาคือน้องชายของผม อะไรคือการที่ผมต้องเข้าข้างคนไม่รู้จักแทนที่จะเข้าข้างน้องชายผมกันถ้าหากเขา 'ตั้งใจ' ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้ชดใช้ในสิ่งที่เขากระทำแต่ถ้าเขา 'เผลอ' ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้มีชีวิตอยู่และแก้ไขมัน”
ซาลซาอัลขมวดคิ้วสีหน้าหงุดหงิดนั้นทวีมากขึ้นก่อนจะกัดปาก
“งี่เง่าหรือไง?เฮ้! มโนธรรมนายหายไปไหนหมด?”
“มันยังอยู่แต่บางทีมันอาจจะไม่เหมือนที่นายคิด” ผมตอบไปก่อนจะกอดน้องแน่น“คนตายยังไงก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมา ต่อให้น้องผมตาย คนคนนั้นก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาเช่นกัน อย่างมากมันอาจจะทำให้คู่กรณีรู้สึกเป็ธรรมกับคนที่เสียใจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งครอบครัวเท่านั้นเอง”
ผมกำลังถามตัวเอง
ความเป็ธรรมคืออะไรกันแน่?
ต้องตายเท่านั้นหรือถึงจะสามารถชดใช้ทุกอย่างได้
ทุกครั้งที่เข้าไปในเน็ตเห็นกระแสประณามที่อยากจะให้คนชั่วได้ตายไปนั้นมันทำให้ผมถามตัวเอง
นั่นมัน...
เรียกว่าเป็ธรรมแล้วแน่หรือ?
ถ้าหากว่าให้เขาได้อยู่และชดใช้ความผิดล่ะแต่พอพูดแบบนี้ทีไรน้องสาวก็จะบอกว่าผมเป็คนโลกสวยทุกทีเพราะเธอมองแบบนั้นผมเลยไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้บอกความคิดที่เหลือ...
“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมการชดใช้ความผิดถึงกลายเป็ความปรานีหรือโลกสวยกันแน่...”ผมมองซาลซาอัล “ในเมื่อเขามีชีวิตอยู่ ยังรู้สึกยังหายใจมันทำให้เขาได้รู้ มันทำให้เราได้เห็น...
วินาทีที่เขาถูกสังคมประณามวินาทีที่ถูกขับไล่ วินาทีที่ตัวเขาไม่ถูกยอมรับในโลกนี้...วินาทีที่แม้แต่อยากตายก็ไม่สามารถตายได้ ทำไมไม่มองว่านั่นคือการ 'ชดใช้' ล่ะ?”
“...”
“ทำไมถึงไม่มีใครคิดบ้างล่ะ?”ผมถามก่อนจะขมวดคิ้ว
“ว่าแค่ตาย...มันปรานีเกินไปน่ะ”
ผมอยากจะบอกเธอมาตลอด
ผมไม่ใช่คนโลกสวยผมแค่มองโลกในแบบที่ผมคิดว่ามันควรจะเป็ มองโลกที่ผมไม่เคยเข้าใจ...
แต่เพราะเธอมองว่าผมโง่ ผมจึงโง่เพราะเธอมองว่าผมโลกสวยและแสนดี ผมจึงเป็มัน หากว่านั่นคือความปรารถนาของเธอ
แต่นั่นแหละเธอคงไม่มีโอกาสได้รู้...เพราะโลกใบนี้ไม่มีเธออีกต่อไปแล้ว
จู่ ๆ ซาลซาอัลก็หัวเราะออกมา
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ ๆเขาถึงหัวเราะกันแน่เลยถอยห่างไปหน่อยในความคิดผมซาลซาอัลไม่น่าปลอดภัยเท่าไหร่... ผมหวังว่าน้องชายจะไม่เป็แบบเขา
“เยี่ยม...นี่มันเยี่ยมชะมัด!” เขาหัวเราะจนน้ำตาไหลตบที่วางแขนเหมือนเจอตลกคาเฟ่ซึ่งที่นี่ไม่มี ผมเลยคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว “ความตายมันปรานีเกินไปอย่างนั้นเหรอ? พระเ้า!นายนี่มันโเี้ชะมัด!”
...ผมไม่อยากได้คำชมจากคนที่วางแผนจะฆ่าพ่อตัวเองหรอกนะ
พอหัวเราะจนสาแก่ใจแล้วซาลซาอัลก็หยุดลงก่อนจะเหยียดยิ้ม “เฮ้! ฉันชอบนายนะ เสียใจชะมัดทำไมนายไม่มีพลังสายความมืดกันนะไม่คิดหรือไงว่าถ้าเราจับคู่กันมันจะไม่เลวเลยน่ะ? ไม่สนใจเป็ที่ปรึกษาว่าที่กษัตริย์หน่อยเหรอ?”
ไม่เลวกับผีนายสิ!
คุณ (ว่าที่) ทรราชครับได้โปรดอย่ามากวักเรียกคนไปนรกกับคุณสิ!
“อ๊า แต่เอาเถอะ ไม่ช้าไม่เร็วเดี๋ยวเราก็อยู่ด้วยกันเอง”ตาผมกระตุกกับคำพูดของ 'คนที่มองเห็นอนาคตได้'นี่เขาแอบสาปแช่งชีวิตผมหรือเปล่านี่ “เอาแคสเบดิเวียร์มาวางไว้ตรงหน้าฉันสิ ฉันจะผนึกพลังของเขาหน่อยเกิดเ้าเด็กนี่เผลอใช้พลังเข้าคนคงได้รู้กันพอดีว่าพิธีกรรมนี้มันลวงโลกน่ะ”
แล้วนายจะได้ตายเร็วขึ้นสินะ? ไม่เลว... ไม่สิน้องผมก็ต้องตายคู่กับมันด้วยสิ? แย่ชะมัด...
เพราะรักน้องมากแม้จะไม่ไว้ใจเ้าชายเวทมืดนี่เท่าไหร่แต่สุดท้ายผมก็เดินไปหาซาลซาอัล ซึ่งดูเหมือนจะไกลเกินไปหน่อย “เข้ามาใกล้อีกฉันไม่กัดนายหรอกนะ”
แต่ฆ่าเลยใช่หรือเปล่า...
บอกตามตรงหลังจากอยู่ในห้องนี้ด้วยกันมาความไว้ใจที่มีให้คือติดลบ
พอเดินเข้าไปใกล้จนเข่าชนกับพนักแล้วมือของซาลซาอัลก็จับที่หัวของแคสซึ่งผมกลัว... หมอนี่คงจะไม่บีบหัวน้องชายผมแตกหรอกใช่ไหม? แต่คิดไปคิดมาหมอนี่อยู่ในรูทที่แคสสามารถจีบได้น่าจะ... ไม่ทำอะไรน้องผมหรอกมั้ง?
พอวางใจแล้วก้มมองดูแสงสีดำเทาที่แผ่ออกมาจากมือของเ้าชายถ้าสีดำสนิทของแคสในวันนั้นให้ความรู้สึกดุดันแล้วสีของซาลซาอัลกลับให้ความรู้สึกหดหู่ ชวนอยากวิ่งไปดิ่งโลกจริง ๆ
ผมว่าอนาคตถ้าเขาเปิดลัทธิมืดอาจจะสร้างรายได้ให้เขามาฏต่อป๊า...บ้าชะมัด นี่ผมคิดอะไรกันเนี่ย?! ผมเป็พี่ชายตัวเอกนะได้โปรดอย่ามีความคิดไปในทางเลวร้ายสิ!
เดี๋ยวเผลอหน้ามืดไปสมัครกับซาลซาอัลพอดี...
คิดอะไรเพลิน ๆก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าใบหน้าของซาลซาอัลโน้มไปใกล้แคสจนปากแทบจะแตะกับหน้าผากน้องผมโดยไม่รู้ตัว
ผลัวะ!
มือของผมก็ไปเสียแล้ว...
ตาสีแดงตวัดมามองผมอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดเสียงต่ำ “กล้าตบหัวฉัน? อยากตายหรือไงเบดิเวียร์...”
“นายจะจูบน้องผม!”ล่วงละเมิดทางเพศเด็ก! หน้าไม่อาย! หยาบ-ช้า!
ผมกลัวนายนะ แต่ถ้าเป็เื่น้องชายพี่ชายก็สู้ไม่หวั่นเหมือนกัน!
ซาลซาอัลเค้นเสียงอย่างดูถูก “นึกว่าฉันอยากจะจูบเหม่งของเด็กหรือไงกัน?หน้าตาแบบฉันหาผู้หญิงดี ๆ เหม่งสวย ๆ มาจูบได้ด้วยซ้ำ”
ผมพยักหน้าเห็นด้วย “ผมรู้ ๆนายเป็เ้าชายย่อมจ่ายเงินได้เยอะอยู่แล้ว”
หน้าของซาลซาอัลเหมือนเหี้ยมเกรียมขึ้น
“เหอะนายไม่สงสัยหรือไงกันว่าทำไมน้องชายนายถึงหลับไม่ยอมตื่นสักทีฮะ?” มุมปากของเ้าชายทรราชกระตุก “ฉันสาปเด็กนั่นทันทีที่เข้ามาในห้องนี้เพราะไม่อยากจะได้ยินเสียงร้องไห้ของทารก...มันน่ารำคาญกลัวเผลอฆ่าก่อนจะเห็นหน้า”
โห...
ไอ้เลว
“...เด็กคนนี้นายบอกว่าเป็ว่าที่ที่รักนายนะแม้ว่าตอนนี้เขาจะเพิ่งอายุเจ็ดเดือนก็เถอะ...” ผมยิ้ม นายคงไม่ฆ่าเขาหรอกใช่ไหม?
“เพราะงั้นฉันถึงสงสัยไงว่าคนอย่างฉันจะชอบเด็กนี่ได้ยังไงกัน?ฉันขี้รำคาญจะตาย” ซาลซาอัลขมวดคิ้วเป็เหมือนคำตอบกลาย ๆ ว่ามันกล้าฆ่าชัวร์
สาบานเลย!ถ้าออกไปจากที่นี่ได้ผมจะบอกน้อง จะสอน จะสั่งจะไซโคว่าให้อยู่ห่างจากเ้าชายซาลซาอัลไว้!
เอาแบบเห็นหน้าระยะสองเมตรแล้ววิ่งหนีเลย!
“ถ้านายจะไม่ให้ฉันแก้คำสาปก็ไม่เป็อะไรเพราะยังไงฉันก็ผนึกพลังของแคสเอาไว้แล้วถึงเขาหลับไปตลอดชีวิตก็ไม่มีผลอะไรกับฉันอยู่ดี” ซาลซาอัลพูดมาอย่างไร้เยื่อใย“ส่วนนาย... ถึงมีพลังไปก็ไม่อะไร ยังไงเทพของนาย... ช่างเถอะ”
ซาลซาอัลโบกมือคล้าย้าปัดคำพูด...น้องผมหลับตลอดชีวิตไม่มีผลอะไร?
มีสิ! มีมากด้วย!!
มีกับผมนี่ไง!
“เออ... ซาลซาอัล”ผมยิ้มเจื่อน ซาลซาอัลเลิกคิ้วสูงบางทีเขาอาจจะรู้สึกไม่สนิทใจกับผม เพราะอย่างนั้นลองเพิ่มความสนิทเล็กน้อย“อะแฮ่ม... ซาลซาล”
...มุมปากของเ้าชายกระตุก “สาบานได้ว่าถ้านายเรียก 'ชื่อเล่น' เวรนั่นอีก นายจะตาย และเบดิเวียร์จะสิ้นตระกูล”
บางทีผมก็อยากจะให้เขาไปนั่งสมาธิให้จิตใจสงบบ้างอารมณ์ร้ายจะได้น้อยลง กษัตริย์อาเธอร์ ท่านควรจะพาลูกชายเข้าวิหารบ้างนะ!
ว่าแต่เขามีชื่อเล่นว่าซาลซาลจริงดิ? หวานแหววไม่เข้ากับนิสัยชะมัด...
“ซาลซาอัล... ผมขอโทษเพราะงั้น... เพราะงั้นช่วยแก้คำสาปให้น้องชายผมเถอะนะ!” คำสาปที่แกสาปแล้วเล่นตัวไม่แก้น่ะ...
“ไม่” ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว สมเป็ตัวละครลับผู้เล่นตัว “ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้วออกไปสักที”
“ซาลซาอัล...”
“น่ารำคาญ! โว้ย!นายตบหัวฉันตอนฉันจะแก้คำสาป ฉันถือว่านายปฏิเสธความหวังดีจากฉันแล้วนายจะเอาอะไรอีกฮะ?ฉันไม่ตัดมือที่ตบหัวฉันก็ดีเท่าไหร่แล้ว!” ถลึงตาสีแดงใส่อย่างหงุดหงิด“เพราะงั้นออกไปก่อนที่ฉันจะรำคา... อุ๊บ!”
ริมฝีปากของซาลซาอัลถูกปิดเอาไว้
ั์ตาสีแดงนั้นเบิกกว้างอย่างใกดลงไปอีกให้ริมฝีปากของเขาแแ่มากขึ้นผมไม่แน่ใจว่าวิธีนี้จะแก้คำสาปได้หรือเปล่า แต่อย่างน้อยวิธีนี้ก็น่าลองที่สุด...
เพราะเขาไม่มีความคิดที่อยากจะคลายคำสาปเลย
ผมเลยต้อง 'ปล้น' มันมา
ผมร้องไห้
เสียใจ
เหม่งของน้องชายผมไม่บริสุทธิ์อีกแล้ว!
ริมฝีปากของซาลซาอัลแปะอยู่ที่หน้าผากน้องทำให้ผมเศร้าแต่ผมไม่มีเวลาให้คิดมากเพราะเขาเล่นตัวผมเลยต้องทำหลังจากปล้นจูบของเ้าชายกับสละเวอร์จินหน้าผากของน้องผมแล้ว(ที่ผมใฝ่ฝันมาตลอดว่าจะจุ๊บเหม่งน้องเป็คนแรก!) อาศัยอาการสตั๊นของเขาวิ่งออกจากประตูห้อง
ไม่สนสายตาใของพ่อบ้านชราพุ่งหลาวหนีตายเข้าใส่รถม้าแล้วบอกให้เขาแว้นรถม้าหนีทันทีทันใด
หลังจากรถม้าออกไปสักพักผมถึงถอนหายใจ อุหวา... โล่งอก ผ่านไปประมาณห้านาที...
“อ๊ากกกกกกก!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนจากนรกของซาลซาอัลก็ดังไปทั่วปราสาท
4K
![กอดตัวเองไปก่อนนะ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634983906_86192468.webp)
