ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

ฝั่งแคว้นพฤกษาสูญเสียจอมยุทธไปมากมายไปเกือบจะครึ่งหนึ่ง
พวกเขาถอยกลับเข้าป่าลึกเพื่อตั้งหลัก สงครามยังเหลืออีก 1 เดือนเพียงวันเดียวพวกเขาสูญเสียไปถึง 500 กว่าคน

จอมยุทธ์หลายๆ คนเริ่มหวาดกลัว เสียขวัญ

จอมยุทธบางคนอยากหาสาเหตุตอนแรกมันเกิดอะไรขึ้นพวกเขาพึ่งจะเข้าภายในสงครามกลับถูกลอบโจมตีโดยกับดักค่ายกลลงทัณฑ์
มีเพียงอี้เฉินคนเดียวที่รู้สึกผิดปกติกับเหตุการณ์ตอนแรก
พวกเขารวมกลุ่มกันปรึกษาหารือ "ไปเรียกตัวไอ้เด็กผมขาวมา"

"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีกับดักอยู่" หลายๆ คนอยากรู้เหตุผลนี้เหมือนกันหลายๆ คนยังสงสัย
อี้เฉินด้วยซ้ำ

"ข้าเห็นอักขระวงแหวนรอบบริเวณนั้นกำลังขับเคลื่อนอยู่"
จอมยุทธหลายคนแปลกใจเหตุใดอี้เฉินถึงมองเห็นเพียงผู้เดียว

"เจ้าเรียนรู้ด้าน ค่ายกลอย่างนั้นหรือ"

อี้เฉินกระอักกระอ่วนต้องยอมรับไปก่อนเขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
"ก็ประมาณนั้นสหาย ยุทธ"

"พี่หาญเทียนอย่าถามเขามากนักเลย"

"หริ่นหลันหมายความว่าอย่างไร"

"ท่านอย่าสงสัยเขาเลยเขาเป็นเพียงแค่จอมยุทธ์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น เขาเป็นคนของพวกเราตระกูลหรั่นเองท่านสบายใจได้"
"ถ้าเขาเป็นไส้ศึกจริงๆ เขาหน้าจะหนีไปอยู่แคว้นอรุณแล้ว"

"มันก็ถูกของเจ้า"

"ข้าถามความเห็นของเจ้าในฐานะเจ้าชำนาญด้านค่ายกลที่สุดในนี้"

อี้เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีโอกาสที่จะเป็นผู้อาวุโสค่ายกลเคลื่อนย้าย รับสินบนจากแคว้นอรุณ"

"มีแค่ผู้อาวุโสค่ายกลเคลื่อนย้าย เท่านั้นที่ทำได้"

จอมยุทธหลายคนได้ยินต่างพยักหน้าที่อี้เฉินพูดก็ไม่ผิดแต่พวกเขาไม่มีหลักฐาน ถ้าไปปรักปรำ ผู้อาวุโสค่ายกลเคลื่อนย้าย อาจตายศพไม่สวย

"เอาล่ะเอาล่ะถ้าพวกเรารอดกลับไปได้ข้าจะให้ตระกูลหาญสืบสวน แต่ก่อนอื่นพวกเราต้องคิดแผนรับมือก่อน"

หลายๆ คนต่างเสนอแผนการรบบางคนถึงกับให้แอบรอจนหมดเวลา 1 เดือน
หลายๆ แผนไม่เข้าตาผู้บัญชาการ สุดท้ายพวกเขาจึงตกลงกันแบ่งเป็นกลุ่ม
กลุ่มละร้อยคนของแต่ละตระกูลไป โจมตีรอบๆ ทิศทาง

ถ้าฝืนพวกเขายังหนีจอมยุทธยิ่งล้มตายลงลดลงเรื่อย ๆ อาจจะแก้สถานการณ์ไม่ทัน

คืนนี้พวกเขาตั้งใจจะตีโต้คืน พวกเขาเดา ว่าอีกฝ่ายคงชะล่าใจไม่คิดว่าพวกเขาจะกลับไปโจมตี

จอมยุทธเริ่มแบ่งเป็น 5 ทีมแยกกันคนละทิศทางพวกเขาเคลื่อนพลพร้อมเข้าต่อสู้โรมรันกับข้าศึก

เพียงรอสัญญาณ จากผู้บัญชาการหาญเทียน

อี้เฉินร่วมกลุ่มกับตระกูลหริ่น ตระกูลลุ่ย
กลุ่มพวกเขาให้แม่นางหริ่นหลันเป็นผู้บัญชาทัพ พวกเขานัดแนะกันทุกๆ 1 วัน

จะเข้าโจมตีเวลาจะเปลี่ยนเรื่อย ๆ ทุก1 ชั่วยาม เพื่อกันฝ่ายตรงข้ามรู้เวลาโจมตีที่แน่นอน

พวกเขาลัดเลาะไปทิศตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อโจมตีด้านข้าง

พวกเขาอยู่ในสถานะพร้อมโจมตี

กลุ่มของแคว้นอรุณนั้นตั้งแคมป์อย่างสบายใจพวกเขาต่างครึกครื้นมีแต่สีสัน เหมือนพวกเขาได้รับชัยชนะไปแล้ว
หลายๆ คนมีแต่รอยยิ้มจอมยุทธบางคนถึงกับเช็ดถูศัสตราวุธที่ได้จากศพของคนตายของแคว้นพฤกษา

ช่างไม่ให้เกียรติคนตายเสียจริง

ผู้บัญชาการหาญเทียน ปล่อยปราณพลังลูกไฟขึ้นฟ้า เพื่อเป็นสัญญาณเริ่มโจมตี

ทั้ง 5 กลุ่มเปิดฉากสร้างมหันตสังหารครั้งใหญ่
หลายๆ คนของแคว้นอรุณตั้งตัวไม่ติด คิดไม่ถึงพวกแคว้นพฤกษาจะโจมตีกะทันหัน

เสียงตะโกนดังลั่นทุกทิศทาง "ฆ่า" "ฆ่า" "ฆ่า"

ปราณพลังของทั้งกลุ่มที่สำแดงกดดันรอบทิศทาง ดั่งคลื่นทะเลซัด สาด
อี้เฉินใส่หน้ากากชายชราที่เขาได้มาใส่อักขระกฎเกณฑ์ฟ้าดินลงไปในหน้ากากเพื่อปกปิดตัวตนให้ลึกลับ

มากยิ่งขึ้นแม้แต่พวกเดียวกันเองยังจำไม่ได้ พวกเขาเห็นเพียงความเลือนรางบนใบหน้าอี้เฉิน

อี้เฉินปลดปล่อยปราณพลังสีเลือดออกไป กลิ่นอายของความตายและคาวเลือดคละคลุ้ง หลายๆ คนใจสั่นสะท้าน

จอมยุทธหลายคนเห็นถึงกับเบิกตากว้าง

"นั้นมันปราณพลังอะไร ทำไมมันอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ แถมสีของมันก็ผิดแปลกจากปราณพลังทั่วไป ทั้งเข้มข้นและรุนแรง"

อี้เฉินสร้างธนูใหญ่สีแดงขึ้นมาทุกครั้งที่ง้างคันศรอักขระแน่นขนัดล้อมรอบหัวลูกศร
ลูกศรพุ่งดิ่งแหวกอากาศ เลือดสาดกระจาย หลายคนตายร่างสลายกลายเป็นหมอกเลือดด้วยศรเพียงดอกเดียว

แม้แต่พวกเดียวกันยังใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ฤทธิรณของอี้เฉิน
เหล่าจอมยุทธเริ่มบุกทะลวงอย่างบ้าคลั่ง ตามลูกศรที่อี้เฉินโจมตีแหวกทางไป

เสียง"ฆ่า ฆ่า ฆ่า" ดังทั่วแผ่นฟ้า

แคว้นอรุณเสียขบวนอย่างรุนแรง ทัพหน้าถูกทลายอย่างง่ายดาย

ศรสีเลือดยิงไม่หยุด ทุกๆ การโจมตีแหวกเป็นทางยาวเข้าโจมตี

แรงโจมตีนั้นสูงมากมาพร้อมกับอักขระบนหัวลูกศร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

จอมยุทธ์แคว้นพฤกษาต่างฮึกเหิมพุ่งทะยานออกโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แม้จะคนน้อยกว่าแต่พวกเขาก็ไม่หวั่นเกรง

เสียง "ฆ่า" ดังเอ็ดอึง
ปราณพลัง นับสิบนับร้อยเข้าห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง ถึงจะมีคนตายไปหลายคน ก็ไม่มีใครคิดถอยหนี

ปราณพลังพุ่งสูงรอบบริเวณขับเคลื่อนปราณพลังเต็มพิกัด จอมยุทธ์ทั้งสองแคว้นไม่มีคนยอมใคร

กลิ่นอายอำมหิตความตายลอยคลุ้งทั่วบริเวณ
ศพจอมยุทธทั้งสองค่อยเริ่มสูงขึ้นเป็นเหมือนภูเขาลูกเล็กๆ เลือดอาบนองปฐพีเป็นสายธาร

ต่างฝ่ายต่างตะโกนลั่น "ฆ่า ฆ่า ฆ่า"

ปราณพลังอี้เฉินยิ่งรุนแรง เขาสร้างปราณพลังใส่หัวลูกศรดั่งมังกรพุ่งทะยาน

แสงสีเลือดพร่างพราวทั่วพื้นที่ หัวศรมีมังกรตัวใหญ่ล้อมพัน