เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        บนต้นไม้ใหญ่

        เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าซือถูอวี้ก็แสดงสีหน้าลังเลใจ เธออดไม่ได้ที่จะมองหวังเฉินอย่างอาลัยอาวรณ์ก่อนจะกัดฟันเตรียมก้าวไปข้างหน้า

        แต่พอเธอยกเท้าขึ้นหวังเฉินก็เอื้อมมือไปดึงหญิงสาวจอมซื่อบื้อคนนี้เอาไว้

        "เธอนี่สมองมีปัญหาหรือไง?"

        คำพูดของนักล่าค่าหัวน่ะถ้าเชื่อได้ ต้นเหล็กก็คงออกดอกได้แล้ว!

        หวังเฉินดึงซือถูอวี้ไปด้านหลังอย่างหงุดหงิดและหันไปมองหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าด้วยสายตาเย้ยหยัน

        “คิดจะใช้คำพูดมาหลอกล่อพวกเรา? ช่างเป็นกลอุบายที่โง่เง่า!”

        “อีกอย่าง...”

        พูดไปเขาก็เบะปากอย่างเหยียดหยาม

        “ต่อหน้าสุดยอดนักเรียนที่ได้คะแนนเต็มในวิชาการรับรู้คลื่นพลังเวทคิดจะใช้ทักษะร่างแยกเงาเนี่ยนะ?”

        “คิดว่าฉันตาบอดหรือไง?”

        เสียงหวังเฉินขาดคำดาบยาวในมือก็พลิกกลับแทงลงไปด้านซ้ายอย่างแรง

        ฉัวะ!

        ดาบยาวแทงทะลุลำต้นลึกเข้าไปหนึ่งฟุตร่างเงาที่ถูกแทงก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ก่อนจะสลายหายไปในพริบตา

        ร่างเงาที่ไม่มีพลังโจมตีและป้องกันใดๆถูกทำลายลงในทันที

        “นี่มัน...”

        เมื่อเห็นฉากนี้ลูกน้องคนที่สองของกลุ่มไฮยีน่าที่ใช้ทักษะร่างเงาเพื่อเตรียมโจมตีจากด้านหลังก็ถึงกับตะลึงจนสีหน้าเปลี่ยนสี

        เขาไม่เคยคิดเลยว่านักรบมือใหม่เลเวล21จะสามารถตรวจจับร่องรอยของร่างเงาได้

        บ้าไปแล้ว!

        นี่ไม่ใช่เรื่องตลกหรอกใช่ไหม?

        หลังจากที่เขาใช้ทักษะนี้แม้แต่หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าที่เลเวล 50 ก็ยังไม่สามารถระบุตำแหน่งของร่างเงาได้อย่างแม่นยำ

        “ช่างเป็นสายตาที่เฉียบคมอะไรเช่นนี้!”

        หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าก็ตกใจไม่แพ้กันดวงตาของเขามองหวังเฉินอย่างประหลาดใจ

        “ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ ถ้าต้องตายที่นี่ก็น่าเสียดายนะ ลองพิจารณาดูให้ดีหากนายฆ่าผู้หญิงคนนั้นซะ ฉันจะให้นายเข้าร่วมกลุ่มไฮยีน่าของเรา”

        “ถึงตอนนั้น นายอยากได้อะไรฉันก็จัดให้ได้หมด รวมถึงตัวฉันด้วย!”

        พูดไปร่างกายอันแข็งแกร่งราวกับหมีขั้วโลกของหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าก็สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม

        ฉากนี้ทำให้หวังเฉินและซือถูอวี้รู้สึกเย็นสันหลังวาบ

        แม้แต่ลูกน้องอีกสามคนของกลุ่มไฮยีน่าก็ยังถอยห่างจากหัวหน้าของตนเองอย่างเงียบๆ

        ความชื่นชอบแบบนี้มัน...วิปริตเกินไปแล้ว!

        “หวัง... หวังเฉิน เขา... เขาคงจะ... ชอบ... นายใช่ไหม?”

        “นายจะ... ลองพิจารณาดู... หน่อยไหม?”

        ซือถูอวี้ซ่อนตัวอยู่หลังหวังเฉินถึงกับพูดติดอ่าง

        เมื่อได้ยินคำพูดของเธอหวังเฉินเกือบจะเซถลาล้มลง

        หล่อแล้วผิดตรงไหน?

        เขาโกรธจนตัวสั่นไปหมดแล้ว!

        “ยัยบ้านี่ เธออยากตายมากนักหรือไง?”

        เดิมที

        เมื่อซือถูอวี้เสนอตัวเป็นเหยื่อล่อตามคำพูดของหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่า 

        ความรู้สึกดีๆที่หวังเฉินมีให้เธอก็เกือบจะพุ่งทะลุปรอท

        แต่ตอนนี้...

        ไม่เหลือแล้ว!

        อะไรคือคำว่า‘ชอบ’? อะไรคือคำว่า ‘ตกหลุมรักเธอ’?

        ถ้าพูดจาไม่รู้เรื่องก็หุบปากไปซะพูดตะกุกตะกักติดอ่างแบบนั้น มันชวนให้เข้าใจผิดได้นะ!

        หวังเฉินจ้องซือถูอวี้เขม็งแล้วคว้าบางอย่างในอ้อมแขนของเธอก่อนจะโยนปิงชิงตัวน้อยที่มีท่าทางกระตือรือร้นไปให้สี่คนในกลุ่มไฮยีน่า

        “ปิงชิงตัวน้อย จัดการพวกมันให้หมด!”

        “ไม่นะ!”

        เมื่อเห็นฉากนี้ซือถูอวี้ก็อุทานออกมาอย่างตกใจ

        “หวังเฉิน นายมันโหดร้ายเกินไปแล้ว! คิดจะส่งปิงชิงตัวน้อยไปตายงั้นเหรอ!”

        พูดไปซือถูอวี้ก็มองแผ่นหลังของปิงชิงตัวน้อยอย่างอาลัยอาวรณ์ก่อนจะกัดฟันคว้าแขนของหวังเฉินและเตรียมกระโดดลงจากต้นไม้

        “ไอ้คนใจร้าย! ไปเร็วเข้าอย่าเสียเวลาที่ปิงชิงตัวน้อยพยายามซื้อมาให้พวกเรา”

        แต่

        หวังเฉินยังคงยืนนิ่งราวกับต้นไม้ที่หยั่งรากลึกจ้องมองไปข้างหน้าตาไม่กะพริบ

        พลังเพียงน้อยนิดของซือถูอวี้ไม่แม้แต่จะทำให้เขาขยับ

        น่าโมโหนัก

        เธอไม่อยากจะสนใจพวกคนมีปัญหาทางจิตนี่แล้ว!

        “ไอ้บ้า!”

        เมื่อเห็นฉากนี้ซือถูอวี้ก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธ

        ฝ่ายตรงข้าม

        เมื่อทั้งสี่คนในกลุ่มไฮยีน่าเห็นเงาสีน้ำเงินเข้มพุ่งออกมาจากหวังเฉินใบหน้าของพวกเขาก็ยิ่งเคร่งเครียด

        “ระวัง! ระวังม้วนคัมภีร์ทักษะ!”

        โดยเฉพาะหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าที่ตะโกนเตือนเพื่อนร่วมทีมเสียงดัง

        แต่เมื่อเสียงขาดคำเมื่อเงาสีน้ำเงินเข้มปรากฏตรงหน้าพวกเขาก็เห็นชัดเจนว่านั่นไม่ใช่ม้วนคัมภีร์ทักษะใดๆ

        แต่เป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีน้ำเงินเข้มทั้งตัวมีเขาเล็กๆ แหลมๆ บนศีรษะ กรงเล็บสี่ข้างที่สองข้างใหญ่สองข้างเล็ก และมีปีกเล็กๆช่วยให้ลอยอยู่ในอากาศได้

        ดูน่ารักน่าชังเป็นสัตว์ที่สาวๆ หลายคนต้องคลั่งไคล้

        “นี่มัน...?”

        “นี่มันสัตว์เลี้ยงไม่ใช่หรือไง?”

        เมื่อเห็นฉากนี้หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าก็โมโหสุดขีด เขาถูกสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆหลอกให้ตกใจกลัวงั้นหรือ?

        นี่มันความอัปยศอดสูอย่างที่สุด!

        “จับมันมา! วันนี้ฉันจะเอามาต้มกินเนื้อ!”

        หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวเขามองข้ามปิงชิงตัวน้อยอย่างสิ้นเชิง และเหวี่ยงดาบยาวเตรียมพุ่งไปข้างหน้าส่วนอีกสามคนก็เข้าโจมตีตามมาติดๆ

        “กี๊ซๆ!”

        ปิงชิงตัวน้อยกระพือปีกจ้องมองสี่คนที่พุ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น และส่งเสียงร้องที่สดใส

        ข้าออกมานานขนาดนี้ในที่สุดก็เจอคู่ต่อสู้ที่พอจะเสียเวลาเล่นด้วยได้บ้างแล้ว!

        ปิงชิงตัวน้อยนึกตื่นเต้นอยู่ในใจพลันกระพือปีกบินตรงเข้าหาทั้งสี่คนในกลุ่มไฮยีน่าทันทีอย่างไม่ลังเล 

        เมื่อเห็นฉากนี้หัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าที่ถือดาบยาวก็เผยรอยยิ้มที่น่าขนลุกออกมา

        “เจ้าตัวเล็กนี่ช่างภักดีเสียจริง!คงจะดีไม่น้อยถ้าได้ควักหัวใจออกมาย่างกิน!”

        พูดจบหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าก็เหวี่ยงดาบยาวหมายจะฟันสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตรงหน้าให้ขาดสะบั้น

        แต่ในตอนนั้นเอง...

        รูม่านตาของหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าหดเล็กลงเท่าปลายเข็มราวกับเห็นสิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดในโลก

        “โฮก!”

        เสียงร้องที่สดใสของปิงชิงตัวน้อยพลันกลายเป็นเสียงคำรามของมังกรอันทรงพลัง

        ทันใดนั้นร่างกายที่บอบบางของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในพริบตาเดียวก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่มีความยาวถึงห้าเมตร

        ครืนครืน ครืน!!

        ลมหนาวโหมกระหน่ำความชื้นในอากาศจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ป่าทึบทั้งป่าราวกับเข้าสู่ฤดูหนาวในพริบตา

        ในเวลาเดียวกันลูกน้องอีกสามคนของกลุ่มไฮยีน่ายังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆก็มีลมกรรโชกแรงพัดเข้ามาด้านหน้า

        จากนั้นร่างกายของพวกเขาก็ถูกพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ซัดกระเด็นถอยหลัง

        ปังปัง ปัง!!

        หลังจากทั้งสามคนกลิ้งลงสู่พื้นพวกเขาก็สำรอกเลือดออกมาพร้อมกันการโจมตีเมื่อครู่ทำให้พวกเขากระดูกซี่โครงหักไปหลายซี่

        แต่พวกเขาก็สมแล้วที่เป็นนักล่าค่าหัวชื่อฉาวโฉ่พวกเขากัดฟันทนความเจ็บปวดลุกขึ้นยืนและมองหาแหล่งที่มาของการโจมตีอย่างระมัดระวัง

        แต่ในวินาทีต่อมา...

        พวกเขาก็ต้องตกตะลึงจนดวงตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า

        เบื้องหน้าของพวกเขามีสิ่งมีชีวิตราวกับหลุดออกมาจากตำนานกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

        สิ่งมีชีวิตตนนี้ทั่วร่างปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีน้ำเงินเข้มปีกสองข้างที่กระพือเบาๆ ก็พาเอาลมหนาวที่กัดกินกระดูกมาด้วย

        กรงเล็บอันน่าเกรงขามและเขาแหลมที่โค้งงอบนศีรษะขนาดใหญ่

        ลักษณะทั้งหมดนี้บ่งบอกว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าพวกเขาคือสัตว์ในตำนาน

        มังกรยักษ์!!