แอบรักพี่สะใภ้

พิมพ์ตระหนกตกใจอย่างยิ่งยามได้ยินเงื่อนไขชวนอายและกลัวของสามี ภพจ้องตาเธอเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธและเจ็บแค้นอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มยังคงกำไหล่หนาของภัทร์น้องชายแท้ๆ ไว้แน่นจนข้อมือสั่นระริก บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่สั่นเทาของคนทั้งสามคนอย่างชัดเจนและปวดร้าว

“ภพ... คุณจะทำอะไรคะ...” พิมพ์ละล่ำละลักถามซ้ำด้วยความกลัว ตัวสั่นเทิ้มจนแทบยืนไม่อยู่กับพื้นห้องไม้สักทอง

“พี่ต้องการให้พวกนายร่วมรักกันต่อหน้าต่อตาพี่ไงพิมพ์!” ภพเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับบนใบหน้าชวนให้ขนลุกเกรียว “ในเมื่อพวกนายลอบมีความสัมพันธ์ลับกันลับหลังพี่อย่างมีความสุขนัก คราวนี้ก็ทำมันต่อหน้าพี่เลยสิ! เผื่อว่าประสาทของพี่มันจะตื่นตัวและหายจากอาการเสื่อมทางเพศเชิงจิตใจเพราะปมแค้นนี่เสียที!”

คำสั่งที่คาดไม่ถึงของสามีทำให้แพรพิมพ์ทรุดตัวลงคุกเข่าซบหน้าลงกับพื้นห้องทำงานไม้สักร้องไห้โฮสะอื้นจนเนื้อตัวสั่นระริกด้วยความอับอายและละอายใจเป็นที่สุดที่เรื่องราวอันน่าอายนี้ถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก ภัทร์ทรุดเข่าลงกอดสะโพกของพี่สะใภ้ไว้แน่น แผ่นอกกว้างของเด็กหนุ่มกระเพื่อมไหวด้วยความรู้สึกผิดและทรมานที่ถาโถมเข้าใส่จนหน้าซีดเผือด ชายหนุ่มก้มลงพลางหลั่งน้ำตาอาบสองแก้มด้วยความเสียใจที่ตนเองเป็นสาเหตุทำให้พี่ชายร่วมสายเลือดต้องเจ็บปวดร้าวรานถึงขีดสุดในใจดวงน้อยของเขา

“พี่ภพ... ผมขอโทษ... ผมขอโทษจริงๆ ครับ...” ภัทร์เอ่ยกระซิบเสียงสั่นเครือ น้ำเสียงแหบแห้งสะอื้นไห้ แววตาเต็มไปด้วยความสลดและละอายใจอย่างหนักหน่วงทวีคูณ “ผมไม่ได้อยากทำลายพี่ภพเลยครับ... แต่ผมทนเห็นพี่พิมพ์ต้องกอดตัวเองร้องไห้ทรมานอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบเหงาหลังนี้ไม่ไหว ผมเห็นพี่พิมพ์จัดดอกไม้ด้วยแววตาโศกเศร้าเพียงลำพังมาตลอดหลายปี คอยตักกับข้าววางบนโต๊ะอาหารแล้วนั่งกินคนเดียวท่ามกลางความมืดมิดร้าวรานใจ พยายามประคองชีวิตแต่งงานไปวันๆ แต่พี่ก็เอาแต่ทำงานข้างนอกไม่สนใจใยดีเลยแม้แต่น้อย ผมผิดเองที่ใจง่ายและปล่อยให้อารมณ์ชั่ววูบเข้าครอบงำจนข้ามเส้นความเหมาะสมไปขึ้นเตียงร่วมรักกับพี่สะใภ้บนเตียงนอนของพี่ ผมขอรับโทษทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียวครับพี่ภพ จะลงโทษผมยังไงผมก็ยอมทุกประการโดยไม่คิดบิดพริ้วหรือหนีความผิดอย่างแน่นอนพี่ชาย”

แพรพิมพ์เงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือ ดวงตาคู่สวยบวมเป่งนองน้ำตาจ้องมองภพด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานแสนนาน หญิงสาวสะอื้นจนตัวโยนก่อนจะพรั่งพรูคำสารภาพออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจปะทะหน้าสามีรักด้วยความเจ็บใจเจ็บปวด

“ภพคะ... พิมพ์ก็อยากขอโทษ... พิมพ์เจ็บปวดและทรมานใจเหลือเกินค่ะ พิมพ์ยอมรับว่าพิมพ์นอนกับภัทร์เพราะพิมพ์เหงาจนแทบคลั่งสี่ปีที่ผ่านพ้นมาคุณละเลยพิมพ์ตลอด คุณเห็นแต่ธุรกิจและงานไม่เคยสัมผัสหรือกอดพิมพ์ด้วยความอบอุ่นเลย พิมพ์ต้องแต่งตัวสวยๆ จัดเตรียมอาหารรอคุณกลับบ้านทุกเย็น แต่สุดท้ายคุณก็โทรมาบอกว่ามีประชุมด่วนต้องค้างคืนที่อื่น ปล่อยให้พิมพ์นั่งสบตากับความว่างเปล่าหงอยเหงาอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่นี้ ยิ่งเมื่อคืนคุณพยายามบังคับร่วมรักรุนแรงทารุณทึ้งเสื้อผ้าพิมพ์พอดึงเสร็จก็กลับเหี่ยวเฉาปวกเปียกคาตาน่าสมเพชที่สุดในชีวิตแต่งงานของเรา แต่สิ่งสำคัญที่ผลักดันให้พิมพ์กล้าทำเรื่องหักหลังคุณ... เพราะพิมพ์แอบค้นเจอใบเสร็จคอนโดหรูสุขุมวิทของคุณ! พิมพ์เห็นข้อมูลและรู้พฤติกรรมที่คุณโกหกเรื่องบินไปทำงานที่ต่างประเทศ! พิมพ์คิดว่าคุณนอกใจไปซื้อบริการผู้หญิงบริการข้างนอกมาโดยตลอดเพื่อหาความสำราญกามารมณ์! พิมพ์แค้น... พิมพ์เจ็บปวดลึกซึ้งที่สามีที่รักกลับเสื่อมสมรรถภาพไร้น้ำยากับเมียหลวงในคืนครบรอบแต่งงานของเรา แต่คุณกลับมีดีมีแรงแล่นไปนอนกอดก่ายร่วมรักกับหญิงอื่นข้างนอกจนมีแผลข่วนหลังลายทั้งตัว พิมพ์ถึงได้ยอมมอบกายให้ภัทร์เพื่อประชดเอาคืนคุณให้สาสมกับความอ้างว้างหนาวเหน็บที่พิมพ์ได้รับค่ะ!”

คำระบายความในใจที่ปนน้ำตาและเสียงคร่ำครวญของพิมพ์ส่งผลให้หัวใจของภพบีบรัดจนเจ็บจุกในอก โทสะดุดร้ายสีหน้าเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มพลันมอดดับลงไปช้าๆ หลงเหลือเพียงความสลดใจอย่างหนักหน่วง ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวโตอย่างหมดแรง สองมือกุมขมับซบหน้าลงพยายามเช็ดน้ำตา แผลใจที่เกิดจากความผิดปกติทางกายภาพที่หมดน้ำยากับเมียรักถูกคลี่แผ่ออกมาทั้งหมดอย่างไร้ทางปิดบัง ชายหนุ่มรู้สึกอับอายและเสียหน้าอย่างรุนแรงต่อหน้าน้องชายและภรรยา ภพเอื้อมมือหนาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกช้าๆ หันหลังแสดงแนวแผลข่วนยาวบนผิวเนื้อที่ยังตกสะเก็ดไม่แห้งดีให้คนทั้งสองคนได้ประจักษ์คาตาในความสว่างของห้องทำงานส่วนตัว

“พวกนายดูแผลนี่เถอะ...” ภพกระซิบน้ำเสียงสั่นเครือ “มันไม่ใช่อย่างที่พวกนายคิดเลย พี่ไม่เคยคิดนอกลู่นอกทางเพื่อความสนุกสนานส่วนตัวหรือนอกใจพิมพ์เลยนะพิมพ์... ที่พี่ต้องซื้อคอนโดสุขุมวิทและแอบนัดหมายเด็กบริการระดับวีไอพีมาในวันก่อนหน้านั้น... ทั้งหมดนั้นพี่ทำไปเพียงเพื่อต้องการทำการทดสอบการตอบสนองของร่างกายของตัวเองเท่านั้น พี่อยากรู้ว่าปัญหาการไม่แข็งตัวของพี่มันเกิดจากความบกพร่องทางกายหรือเป็นแค่จิตใต้สำนึกในสมองพี่ที่ปิดกั้นยามเผชิญหน้ากับพิมพ์ภรรยาที่พี่รักมากที่สุดและซื่อสัตย์มาตลอดสี่ปีแต่งงานนี้โดยไม่มีผู้หญิงบริการคนไหนเข้ามาปนเปในจิตใจพี่เลยสักนิดเดียวจริงแท้แน่นอนที่สุด”

ภพหยดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม ชายหนุ่มระบายความอ่อนแออันอัปยศของตนเองออกมาอย่างหมดเปลือกต่อหน้าคนทั้งสองด้วยจิตใจสั่นสะท้านและเสียงสะอื้นไห้ที่กลั้นไม่อยู่พรั่งพรูความสับสนในดวงจิตออกมาอย่างยากจะสะกดกลั้นในห้องทำงาน

“พยายามเข้าใจพี่นะพิมพ์... ร่างกายพี่ปกติดีเมื่ออยู่กับผู้หญิงบริการคนอื่นข้างนอก พี่แข็งแกร่งและใช้งานได้ราบรื่นเป็นปกติสุขหลั่งรักได้อย่างดีเลิศ... แต่พอพี่ก้าวเดินกลับมาหาพิมพ์บนเตียง ภาพที่พิมพ์นอนครางหวานกระเส่าหยัดสะโพกโยกสวาทอยู่ใต้ร่างของภัทร์ในห้องนอนใหญ่คืนบ่ายวันฝนตกนั่นมันแล่นปะทะสมองพี่จนประสาทด้านชาหดเหี่ยวลงไปทันควัน... พี่รักพิมพ์มากและแค้นเรื่องที่พวกนายแอบลักลอบรักกันมากเท่าไร ร่างกายพี่ก็ยิ่งต่อต้านปิดกั้นไร้น้ำยามากเท่านั้น... พี่ขอโทษที่พี่มีปัญหานี้จนทำให้ชีวิตแต่งงานของเราพังทลายจมดิน พี่อายเหลือเกินพิมพ์ที่ต้องยอมรับความจริงนี้ต่อหน้าพวกนายสองคนในห้องทำงานแห่งนี้โดยไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นเลยจริงๆ พี่ปวดใจจนแทบรับไม่ไหวแล้วในเวลานี้และวันข้างหน้า”

เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย น้ำตาแห่งความเศร้าสลดและละอายใจร่วมกันก็หลั่งรินไหลทั่วห้องทำงานส่วนตัว แพรพิมพ์มองหน้าสามีด้วยความรู้สึกผิดตกตะลึงลึกซึ้งจนพูดไม่ออก รอยแค้นในใจละลายหายไปหลงเหลือเพียงความละอายแก่ใจที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงใจ เธอเพิ่งตระหนักว่าความเข้าใจผิดเรื่องคอนโดและสาวบริการได้นำพาเธอข้ามขอบเหวหักหลังสามีร่วมรักกับน้องสามีอย่างไม่น่าให้อภัยเลยในบ้านหลังนี้ และอยากขอขมาทวงคืนวันเก่าก่อนที่เคยมีค่าร่วมกันตั้งแต่เริ่มสร้างอนาคตด้วยกันในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ร่วมกันเพื่อแก้แค้นประชดรัก

ภัทร์ก้มกราบลงบนหน้าตักของพี่ชาย สะอื้นไห้เนื้อตัวสั่นเทากล่าวคำขอขมาอย่างจริงใจต่อหน้าพี่ชายอย่างสลดใจและเจ็บร้าวสะท้านปอดอกของชายหนุ่มสลัว

“พี่ภพ... ผมขอโทษ... ผมยอมรับโทษทุกอย่าง พี่ภพจะลงโทษผมยังไงก็ได้ จะตีผม จะไล่ผมออกจากบ้านหรือส่งตำรวจจับผมก็ได้ แต่อย่าทิ้งพี่พิมพ์ไปเลยนะครับ ทั้งหมดเกิดจากความเห็นแก่ตัวของผมเองที่ฉวยโอกาสตอนพี่ไม่อยู่บ้านรังแกพี่พิมพ์ในยามอ่อนแอและเหงาจับขั้วหัวใจดวงน้อยของพี่พิมพ์อย่างไม่มีชิ้นดีเลยครับพี่ชายที่เคารพรัก”

ภพมองดูน้องชายที่กราบอยู่แทบเท้าสลับกับพิมพ์ภรรยาสาวที่นอนร้องไห้โฮสะอื้นหมดรูป ชายหนุ่มสูดลมหายใจเพื่อระงับอารมณ์สลดหดหู่ลึกซึ้ง ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปประคองน้องชายให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเดินไปดึงตัวพิมพ์ขึ้นมาบีบข้อมือนุ่มของเธอไว้แน่น แววตาคมกริบของคนเป็นพี่สั่นระริกด้วยความเจ็บปวดและแค้นจัดสลับกับอารมณ์อายอันท่วมท้นในทรวงอกของชายหนุ่ม ภพยกฝ่ามือหนาเอื้อมไปปาดคราบน้ำตารอบแก้มพิมพ์อย่างช้าๆ แต่บีบเค้นจนเนื้อส้มระเรื่อสั่นระริก

ภพหันไปสบตากับภัทร์น้องชายและจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานของแพรพิมพ์ภรรยาสาวอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยวไม่กะพริบตาแววตาน่ากลัวและมืดมน

“ในเมื่อพวกนายยอมรับความผิดนี้ และต้องการรักษาประคับประคองชีวิตคู่นี้ไม่ให้ล่มสลายลงไปต่อหน้า...” ภพเอ่ยเสียงต่ำพร่าดึงดูดใจก่อนจะแสยะยิ้มที่ชวนสยิวปนน่ากลัวจนพิมพ์ขนลุกสั่นสะท้านอก “คืนนี้พวกนายสองคนเตรียมตัวให้พร้อมบนเตียงนอนสมรส พี่จะเป็นคนจัดฉากบทรักของพวกนายและควบคุมการบำบัดรักษานี้ด้วยตาตัวเองทุกท่วงท่าไม่ให้คลาดสายตาเลยสักวินาทีเดียว!”

พิมพ์เบิกตากว้าง สองขาสั่นสะท้านแทบหมดแรงหายใจด้วยความอายและตื่นเต้นปนหวาดกลัวอย่างขีดสุดในชะตากรรมที่ต้องเผชิญในคืนนี้บนเตียงนอนสมรสของเธอกับสามีและชู้รักรุ่นน้องที่เฝ้าคอยบีบคั้นอารมณ์ใคร่

(จบตอนที่ 42)