โลกหมื่นมิติ

   ใกล้กับโรงเรียนของเมฆกับฟ้า ในขณะที่เพชรและพลอยยืนรอทั้งสองเลิกเรียนอยู่คิ้วของพวกเขาก็ขมวดขึ้นพร้อมทั้งมองไปยังทิศทางหนึ่งพร้อมกัน

   ในทิศทางที่พวกเขามองมาก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาปรากฏตัวขึ้นจากอากาศ และใช่ชายหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นก็คือไผ่ที่ใช้ก้าวหมื่นมิติเดินทางมาจากคฤหาสน์ของตน

  หลังจากที่ไผ่ใช้เวลาในการทำความเข้าใจทักษะก้าวหมื่นมิติจนมาถึงระดับเชี่ยวชาญ ทำไมให้ตอนนี้ไผ่ก้าวแค่ก้าวเดียวก็เดินทางได้ไกลรับร้อยกิโลเมตรแล้ว

   “นายน้อย”เพชรและพลอยผ่อนคลายลงเมื่อเห็นว่าเป็นไผ่พร้อมกับเอยทักทายด้วยความเคารพ

   ไผ่หยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอยชม “ยินดีด้วย ทั้งสองคนแข็งแกร่งขึ้นมากเลย”

   “ขอบคุณนายน้อยที่ชมครับ แต่นายน้อยเองก็แข็งแกร่งขึ้นมาเลยนะครับแม้ว่าผมจะสัมผัสถึงระดับพลังของนายน้อยไม่ได้ แต่ความรู้สึกของผมบอกว่านายน้อยอันตราย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เพชรพูดแล้วหัวเราะออกมา

   “พี่ใหญ่”

   ในขณะที่กำลังพูดคุยเรื่องต่าง ๆ กับเพชรและพลอยอยู่ไผ่ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกมาจากประตูโรงเรียน

   ตั้งแต่เมื่อสองปีที่แล้วหลังจากที่จิ้งจอกมายาสวรรค์เก้าหางอย่างชิวเทียนและชิวชิวอายุครบหนึ่งปี พวกมันทั้งสองตัวก็สามารถพูดและสื่อสารเป็นภาษมนุษย์ได้

   พวกมันก็ร้องเรียกไผ่ว่าพ่อ แต่พวกมันก็ถูกเมฆกับฟ้าสอนให้เรียกไผ่ว่าพี่ หลังจากนั้นเป็นต้นมาพวกมันก็เรียกไผ่ว่าพี่ใหญ่เมฆกับฟ้าก็เรียกไผ่ว่าพี่ใหญ่ตามตั้งแต่ตอนนั้นเช่นกัน

   สามพี่น้องไม่ได้เจอกันมาเกือบสามเดือนทำให้เมฆกับฟ้าเดินเข้ามาทักทายไผ่และกอดไผ่ด้วยรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางกระโดดดีใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เนื่องจากทั้งสองคนก็อายุ13กันแล้วโตขึ้นมากจนเริ่มรู้สึกอายที่จะทำตัวเหมือนตอนเด็ก ๆ 

   ไผ่กอดน้อง ๆ ทั้งสองคนพร้อมกับลูบหัวเบา ๆ พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าใจแต่ก็มีความสุขไปด้วย สาเหตุที่เศร้าใจเป็นเพราะน้อง ๆ ของเขาโตแล้วอาจไม่สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน

  และสาเหตุที่มีความสุขเป็นเพราะที่ผ่านมาไผ่ได้ใช้เวลาไปกับน้อง ๆ โดยไม่เสียเปล่าเลยอีกทั้งการได้เห็นน้องของเขาเติบโตมาอย่างแข็งแรงและมีความสุขก็นับว่าตัวเขานั้นประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งแล้ว

   “เหอ น่าเศร้าใจจริง ๆ พอน้องสาวของเราโตขึ้นเขาก็ไม่อยากกอดเราแล้ว”ไผ่แกล้งบ่นออกมาเพื่อให้ฟ้าได้ยิน

   ฟ้าได้ยินแบบนั้นก็หน้าบูดทันที ก่อนจะตอบกลับไป “ไม่ต้องมาทำเป็นเสียใจเลยหนูรู้ว่าพี่แกล้งทำ หนูรู้นะว่าพี่ดีใจที่พวกเราโตขึ้นแล้ว เพราะพี่จะได้ฝึกฝนอยากเต็มที่โดยที่ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา”

   “โห น้องพี่ไปกินอะไรมาทำไมถึงได้ฉลาดขนาดนี้เนี่ย” ไผ่เอยขึ้นพร้อมกับแกล้งมองฟ้าด้วยแววตาตกตะลึง

   “ไอ้พี่บ้า” เมื่อได้ยินคำพูดของไผ่ฟ้าก็ตะโกนออกมาอย่างเขินอาย

   ทุกคนได้ยินแบบนั้นก็พากันหัวเราะออกมากับท่าทางของฟ้า

   “ถึงแม้ว่าพี่จะดีใจที่น้อง ๆ โตขึ้นแล้วและพี่ก็ไม่ต้องเป็นกังวลมากเหมือนเมื่อก่อน แต่พี่ก็ยังเป็นห่วงพวกเราเหมือนเดิมนั้นแหละ พี่ถึงได้พยายามแข็งแกร่งขึ้นเพื่อพี่จะได้ปกป้องครอบครัวของเรายังไงล่ะ” ไผ่ลูบหัวฟ้าแล้วเอยด้วยรอยยิ้ม

   “ขอบคุณค่ะพี่” ฟ้าเอยขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

   “ดูสิพี่ฟ้าใครมาด้วย”เอยจบไผ่เรียกชิวเทียนและชิวชิวออกมาจากมิติลึกลับส่วนตัว

   “ชิวเทียน”

   “ชิวชิว”

   เมฆกับฟ้าตะโกนขึ้นพร้อมกับอย่างอารมณ์ดีพร้อมทั้งพุ่งเข้าไปกอดพวกมันทั้งสองตัว หลังจากผ่านมาสามปีพวกมันไม่ใช่จิ้งจอกน้อยตัวเดิมอีกแล้วด้วยความสูงสองเมตรของพวกมันทำให้เมฆและฟ้าตัวเล็กไปเลย

   “กลับบ้านกันเถอะ” ไผ่เอยขึ้น

   จากนั้นสามคนกับสองตัวก็พากันเดินขึ้นรถไป เพราะรถที่ขับมานั้นใหญ่พอตัวทำให้ขนาดตัวของชิวเทียนและชิวชิวไม่ใช้ปัญหาเลย

   “ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างตั้งใจฝึกฝนดีไหม” ไผ่พูดขึ้นขณะนั่งรถกลับ

   “ดีครับผมรับรู้ได้เลยว่าร่างกายของผมแข็งแกร่งขึ้นมาก อีกทั้งช่วงนี้ผมเริ่มเข้าไปที่หอประมูลเพื่อเรียนรู้วิธีการทำงานบ้างแล้วครับ ผมชอบไปดูเวลาพวกคุณลุงประเมินสมบัติ”เมฆตอบกลับอย่างมั่นใจเมื่อได้ยินคำถามของไผ่

   “หือ ทำไมอยู่ ๆ ถึงเริ่มสนใจงานที่หอประมูลได้ล่ะ” ไผ่หันมามองเมฆแล้วถามด้วยความอยากรู้

   “ผมคิดว่าหาความรู้แค่ในหนังสือมันไม่พอครับผมเลยตัดสินใจไปดูของจริงว่าสมุนไพรเหล่านั้นตรงตามชื่อหรือตามที่เขียนเอาไว้ไหม อีกอย่างผมอยากศึกษาเอาไว้จะได้ในอนาคตจะได้ช่วยงานพี่ได้ครับ” เมฆตอบด้วยท่าทางมุ่งมั่นและมั่นใจ

   “หนูเองก็เริ่มช่วยงานแล้วเหมือนกันนะ หนูชอบไปดูและช่วยขายของที่ชั้นหนึ่งของหอประมูลเหมือนกัน” ฟ้าพูดแทรกขึ้นมาเมื่อได้ยินไผ่กับเมฆคุยกัน

   “ผ่านไปแค่ไม่กี่กี่น้องของพี่โตแล้วสินะ เมื่อก่อนยังร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า”ไผ่หัวเราะอย่างมีความสุข เพราะสิ่งที่เขาพยายามมาก็เพื่อช่วงเวลาแบบนี้แหละ

   “นั้นสินะครับ ผ่านไปแป๊บเดียวพวกเราก็โตขึ้นแล้วจริง เมื่อก่อนตอนเด็ก ๆ ผมกับฟ้าต้องเล่นของเล็กเก่า ๆ อยู่ในห้องแคบ ๆ โดยที่ไม่กล้าออกไปไหนเลย ถ้าไม่ได้พี่ที่ลำบากเสี่ยงอันตรายออกไปทำงานข้างนอกเพื่อหาเงินมาดูแลพวกเรา ผมกับฟ้าก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ขอบคุณครับพี่” เมฆนึกย้อนกลับไปในสมัยตอนที่ยังเป็นเด็กที่ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหวาดระแวงก็อดตัวสั่นไม่ได้

   “ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ทำให้หนูนะพี่”เมื่อได้ยินคำพูดของเมฆ ฟ้าน้ำตาไหลออกมาพร้อมกับเอยขึ้นมาเบา ๆ 

   ไผ่มองทั้งสองคนเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร ไผ่ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ได้เลยแต่ที่แน่ ๆ เลยคือเขามีความสุขอย่างแน่นอน.