ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

        เจินเจินมีเรี่ยวแรงมหาศาลเพียงแค่ชกลงไปบนผิวน้ำแข็งก็ทำให้แตกเป็นรูได้ นางชกน้ำแข็งจนเป็นรูหลายแห่งแต่ทว่าก็ไม่มีปลากระโดดขึ้นมาเลยแม้แต่ตัวเดียวเหตุการณ์ในเวลานี้แตกต่างจากเหตุการณ์ที่นางจำได้ลิบลับเลยทีเดียวเชียว

        แลเห็นเด็กทุกคนมองมาที่นาง เด็กหญิงก็เริ่มรู้สึกไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดเป็นกู้เอ้อร์หลางที่เข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์“ไม่แน่ว่าปลาอาจจะว่ายไปที่อื่นแล้วก็ได้ พวกเราลองไปดูทางต้นน้ำดีหรือไม่”

        เด็กที่เหลือหันไปมองเจินเจิน นางกำหมัดแล้วชูมือขึ้น “ไป!”กล่าวจบก็วิ่งนำไปทันที

        กู้เอ้อร์หลาง ซานหลางและซื่อหลางรวมถึงเด็กคนอื่นวิ่งตามไปถึงแม้ว่าเจินเจินจะแขนสั้นขาสั้น ทว่ากลับเป็นคนที่วิ่งเร็วที่สุดในหมู่เด็กๆแม้แต่หิมะหนาๆ ก็ไม่อาจขัดขวางพวกเขาไว้ได้

        เวลานี้เองที่สายตาของเจินเจินเหลือบไปเห็นหลี่ซื่อซึ่งมีท่าทางกำลังจะกระโดดแม่น้ำเพื่อฆ่าตัวตายนางกำลังจะเอ่ยปากตะโกนห้าม ทว่าหลี่ซื่อกลับกระโดดลงไปเบื้องล่างเสียแล้ว

        เจินเจินรีบกระโดดตามไปทันที

        เอ้อร์หลางเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกตกใจทำอันใดไม่ถูก เมื่อมีสติจึงร้องตะโกนว่า“รีบไปตามผู้ใหญ่มา!” ได้ยินดังนั้นเด็กหลายคนจึงรีบวิ่งไป

        น้ำในแม่น้ำช่วงฤดูหนาวช่างเหน็บหนาวจนเสียดแทงเข้าไปถึงในกระดูกเจินเจินตัวสั่นงันงกด้วยความหนาว ต้นโสมที่อยู่ตรงจุดตานเถียนจึงปล่อยกระแสอบอุ่นออกมากระทั่งความหนาวถูกขจัดหมดไปนางจึงมีสติพอที่จะสอดส่ายสายตามองหาหลี่ซื่อ

        ถึงแม้บนผิวน้ำจะเป็นน้ำแข็ง ทว่าสายน้ำด้านใต้ยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่งด้วยเหตุนี้น้ำแข็งที่เกาะอยู่บนผิวน้ำจึงเป็นแค่น้ำแข็งชั้นบางๆ ไม่หนามาก

        หลี่ซื่อกระโดดลงแม่น้ำมาแล้วก็ถูกสายน้ำพัดพาไป เจินเจินจึงรีบว่ายตาม

        เอ้อร์หลาง ซานหลางและซื่อหลางจับจ้องบริเวณที่เจินเจินกระโดดลงไปอย่างแน่นิ่งทว่ารออยู่สักครู่ก็ไม่เห็นวี่แววของเด็กหญิงหรือหลี่ซื่อโปล่ขึ้นมาเลย ในเวลานี้ทั้งสามคนคิดไม่ออกว่าควรต้องทำอย่างไรดี

        ซื่อหลางที่ตระหนกตกใจสุดขีดหมุนกายวิ่งกลับไปที่บ้าน “ข้าจะไปบอกท่านพี่!”

        เอ้อร์หลางกับซานหลางกลัวน้องชายคนเล็กจะบอกเล่าเรื่องราวได้ไม่ชัดเจนจึงรีบวิ่งตามไปด้วย

        ที่ปลายน้ำในเวลานี้เจินเจินโผล่ศีรษะขึ้นมา และพยายามพยุงหลี่ซื่อขึ้นมาบนฝั่ง

        เด็กๆ “…”

        เจินเจินช่างเก่งกาจยิ่งนัก!

        ผู้ใหญ่ที่เพิ่งตามมาถึง “…”

        หนึ่งในนั้นมีหมอมาด้วยจึงรีบเข้าไปจับชีพจรให้หลี่ซื่อ ขณะที่หยวนเหล่าเอ้อร์ซึ่งเพิ่งวิ่งมาถึงก็หอบหายใจด้วยความเหนื่อยพร้อมกับถอดเสื้อชั้นนอกของตนออกแล้วนำไปคลุมตัวให้บุตรสาว “เจ้านี่ จะทำให้พ่อตกใจหรืออย่างไรที่นางฆ่าตัวตายเพราะถูกบ้านใหญ่บีบคั้น แล้วเจ้าช่วยนางไว้ด้วยเหตุใด คอยดูกลับไปพ่อจะตีเจ้า!”

        เจินเจินกลับยิ้มกว้าง “ท่านพ่อ ข้ามิได้เป็นอันใดเจ้าค่ะ!”

        ครั้นแลเห็นว่าหมอได้ช่วยหลี่ซื่อจนสำลักน้ำออกมา ทุกคนจึงค่อยลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอกทว่าปัญหาในเวลานี้คือจะพาตัวหลี่ซื่อให้ไปอยู่ที่ใด ถึงแม้นางจะรอดชีวิตมาได้แต่ถ้าไม่พาไปไว้ที่ใดสักที่ เกิดนางคิดไม่ตกอยากฆ่าตัวตายขึ้นมาอีกจะทำเช่นไร จะอย่างไรก็ตามเรื่องนี้ต้องโทษบ้านใหญ่สกุลหยวนที่ทำเกินไป

        “ท่านแม่ พาท่านอาสะใภ้สี่ไปที่บ้านพวกเราเถิด”เจินเจินวิ่งเข้าไปหาจ้าวซื่อ

        หยวนเหล่าเอ้อร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงแบกหลี่ซื่อขึ้นหลังแล้ววิ่งกลับไปที่บ้านของตน

        “ท่านรีบตามไปดูเถิด” ผู้ใหญ่บ้านกล่าวกับหมอ ก่อนจะเร่งรุดตามไปเช่นกันหากมีคนเสียชีวิตในหมู่บ้านในวันส่งท้ายปีจะถือว่าไม่เป็นมงคล อีกประการหนึ่งคือถึงแม้ตอนมีชีวิตอยู่บ้านเดิมของหลี่ซื่อจะไม่สนใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหากคนตายไปแล้วบ้านเดิมจะยังคงไม่สนใจเหมือนเดิมสรุปแล้วคือเรื่องนี้เป็นเรื่องที่หาวิธีจัดการได้ยากยิ่ง

        ชาวบ้านทุกคนมองหยวนเหล่าเอ้อร์ซึ่งกำลังแบกหลี่ซื่อวิ่งกลับไปที่บ้านรองสกุลหยวนจึงได้แต่ทอดถอนในใจท้ายที่สุดแล้วหยวนเหล่าเอ้อร์ก็เป็นคนดีกว่าคนบ้านใหญ่ ก่อนหน้านี้พวกเขามองอีกฝ่ายผิดไปคิดว่าหยวนเหล่าเอ้อร์ไม่ได้เรื่องไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่บัดนี้เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าคนที่ไม่เอาไหนคือบ้านใหญ่ต่างหากโดยเฉพาะเจ้าใหญ่

        หากหลี่ซื่อเป็นอะไรไป ทั้งหมดย่อมเป็นความผิดของเจ้าใหญ่ที่ใส่ร้ายว่านางขโมยเงินหวางซื่อจนเกิดน้อยอกน้อยใจคิดฆ่าตัวตาย พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าใหญ่จะเป็นคนเช่นนี้

        ขณะที่ชาวบ้านทุกคนกำลังพูดคุยถึงเรื่องนี้อยู่นั้น หยวนเหล่าเอ้อร์ที่แบกหลี่ซื่อไว้บนหลังก็กลับมาถึงบ้านเจินเจินบอกให้บิดาวางหลี่ซื่อไว้บนเตียงของตนเอง

        แม้หยวนเหล่าเอ้อร์จะไม่ยินยอมในทีแรก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านจึงต้องเห็นแก่หน้าบุตรสาวเลยยอมทำตามที่นางบอก

        หมอเขียนเทียบยาให้หลี่ซื่อ ขณะที่เจินเจินถูกจ้าวซื่อพาไปยังห้องครัวเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

        ต่อมาไม่นานกู้ซิ่วไฉ กู่ซื่อรวมถึงกู้อวี้ก็มาถึง

        เดิมทีซื่อหลางพาทุกคนไปยังแม่น้ำ แต่ระหว่างทางได้รู้จากชาวบ้านว่าพวกหยวนเหล่าเอ้อร์ได้พาหลี่ซื่อกลับไปที่บ้านแล้วทุกคนจึงเปลี่ยนทิศทางไปยังบ้านรองสกุลหยวนแทน

        ระหว่างที่เจินเจินกำลังอาบน้ำ หยวนเหล่าเอ้อร์เชิญให้ทุกคนที่เพิ่งมาไปนั่งที่ห้องโถงจากนั้นจึงยกน้ำร้อนมาให้ทุกคนดื่มก่อนหน้านี้คนสกุลกู้ไม่ได้ไปที่บ้านใหญ่สกุลหยวนจึงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นหยวนเหล่าเอ้อร์จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คนสกุลกู้ฟัง

        กู้ซิ่วไฉกับกู่ซื่อฟังแล้วต่อว่าบ้านใหญ่สกุลหยวนไม่หยุด

        “เลว เลวจริงๆ!”

        “เพียงแค่เพราะกลอนคู่แค่ไม่กี่คู่ถึงกับต้องทำกันขนาดนี้กลอนคู่เหล่านี้จะสักกี่อีแปะกันเชียว แต่พวกเขากลับใจร้ายใจดำทำกับนางได้!” กู่ซื่อกล่าวอย่างสะท้อนในใจ

        “ก็นั่นน่ะสิ!” ผู้ใหญ่บ้านกล่าวเห็นด้วยพลางถอนหายใจ

        หยวนเหล่าเอ้อร์แค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา กล่าวว่า“เจ้าสามเจ้าสี่คิดจะใช้จอบกับไม้ฟาดเจินเจิน เคราะห์ดีที่บุตรสาวของข้าหลบได้ทันหาไม่แล้วเกรงว่า…แค่กลอนคู่แค่ไม่กี่คู่ถึงกับต้องลงไม้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับเด็กคนหนึ่งเช่นนี้ยังนับว่าเป็นคนได้อยู่อีกหรือ!”

        หยวนเหล่าเอ้อร์ไม่มีทางปล่อยเจ้าสามเจ้าสี่เจ้าคนชั่วช้าสารเลวนั่นไปแน่ยามที่สองคนนั้นยังเป็นเด็ก เขายังเคยช่วยเลี้ยงดูแลน้อยไปเสียเมื่อไร เมื่อได้ของกินมาก็แบ่งให้น้องชายทั้งสองคนอยู่ทุกครั้งไปแล้วพวกเขาเล่า ช่างเป็นหมาป่าตาขาวเสียจริง!

        หมอจับชีพจรให้หลี่ซื่อเสร็จแล้วกลับไปเอายา ระหว่างนี้เจินเจินที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเห็นกู้อวี้นั่งอยู่ในห้องโถงก็วิ่งพุ่งเข้าไปหากอดขาเอาไว้พร้อมกับเงยหน้าถามด้วยสีหน้าโอ้อวด “พี่ชาย ข้าเก่งหรือไม่ข้าเป็นคนช่วยท่านอาสะใภ้สี่ขึ้นมาจากในแม่น้ำ”

        กู้อวี้เม้มปากแน่น แสดงสีหน้าชัดถึงความไม่พอใจ กระนั้นก็ยังยื่นมือไปลูบศีรษะของเจินเจินอย่างอ่อนโยน“เก่ง แต่ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกรู้หรือไม่”

        นั่นคือแม่น้ำน้ำแข็งที่สามารถทำให้คนตายได้เชียวนะ!

        ถึงแม้กู้อวี้จะชื่นชมในความสามารถของเจินเจิน ทว่าในเวลาเดียวกันก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยจนกระทั่งได้ยินชาวบ้านต่างกล่าวกันว่าช่วยคนขึ้นมาได้แล้วใจที่เครียดเขม็งถึงได้กลับเข้าสู่ภาวะปกติ และด้วยความร้อนใจจึงลืมปกปิดเรื่องที่ขาของเขาหายดีแล้วไปเสียสนิท

        “พี่ชายของเจ้าพูดถูก เจ้าเก่งมาก แต่ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีก”ผู้ใหญ่บ้านสนับสนุนอีกคน ก่อนจะถอนหายใจยาวกล่าวว่า “กู้อวี้ขาของเจ้าหายดีแล้วหรือ เดิมทีทุกคนเข้าใจว่าเจ้าใหญ่คือผู้มีบุญวาสนาสูงส่ง ด้วยเพราะตอนนั้นก็มีชาวบ้านในหมู่บ้านหลายคนได้ยินคำทำนายนี้ของนักพรตผู้นั้นกับหู

        “กระทั่งในยามที่เจ้าใหญ่สลับการแต่งงานให้เจินเจินแต่งให้เจ้าแทนข้านึกว่าขาของเจ้าคงจะไม่มีทางหายดีแล้วอย่างไรเจินเจินก็ไม่ใช่ผู้ที่มีบุญวาสนาสูงส่งเช่นเจ้าใหญ่ ไม่คิดว่าแท้จริงแล้วผู้ที่มีบุญวาสนาสูงส่งจะคือเจินเจินหาใช่เจ้าใหญ่ไม่

        “อีกทั้งหลังจากที่เจินเจินไปอยู่ในบ้านสกุลกู้ ไม่เพียงขาของเจ้าที่หายดีแต่อาการป่วยเรื้อรังของสามีภรรยากู้ก็ยังดีขึ้นมาก คืนวันแห่งความสุขคงรอพวกเจ้าสกุลกู้อยู่”

        กู้ซิ่วไฉกุมมือยกขึ้นคารวะ “ขอให้เป็นดังที่ท่านว่า”

        “เจินเจินของพวกเราเป็นเด็กจิตใจดี ไม่เพียงแค่นี้ยังรักความยุติธรรมด้วยหาไม่แล้วคงไม่ไปเอาคืนที่บ้านใหญ่สกุลหยวนเช่นนั้น”กู่ซื่อยิ้มพลางกล่าวชื่นชมอีกคน