“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงสายลมแห่งกฎลึกลับพัดสะท้อนทั่วหุบเขาไร้เสียง
พื้นฟ้าเหนือศีรษะของเฉินหยวนแตกร้าวราวกับกระจก
รอยแตกนั้นไม่ได้อยู่บนท้องฟ้า... แต่เกิดขึ้นใน จิตสวรรค์ของเขาเอง

“เจ้าคิดว่าการหลอมรวมจิตฟ้า…คือการก้าวข้ามงั้นหรือ?”
เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นในห้วงจิต — หนักแน่น เย็นเยียบ และเหมือนเป็นเสียงของเขาเองในอีกชีวิตหนึ่ง

เฉินหยวนทรุดตัวลงกับพื้น มือทั้งสองจับศีรษะแน่น
ร่างกายของเขาแผ่พลังปั่นป่วนออกมาจนภูเขาโดยรอบสั่นสะเทือน
เส้นลมปราณภายในพลิกกลับ—ไม่ใช่เพราะศัตรู แต่เพราะ เขากำลังแปรเปลี่ยนจากภายใน

ลมปราณแปรจิตสวรรค์ ที่เคยเป็นเคล็ดวิชาพื้นฐานของเขา
ตอนนี้กลับเริ่ม “สะท้อนตนเอง” — มันไม่เพียงปรับร่างกาย
แต่พยายาม หลอมรวมเจตจำนงของฟ้าเก่าเข้ากับจิตของเฉินหยวน

“ข้า...ไม่ใช่ฟ้าเก่า!”
เสียงตะโกนของเฉินหยวนก้องสะท้อน จนเมฆเหนือฟ้ากลับกลายเป็นสีเลือด

ในขณะนั้นเอง เงาของ ศัตรูยุคสวรรค์โบราณทั้งห้า ที่เคยพ่ายแพ้
เริ่มปรากฏร่างขึ้นอีกครั้งในภาพลวงตาที่หัวใจเขาสร้าง
พวกมันไม่มีตัวตนอีกแล้ว แต่คำสาปจากพวกมันฝังลึกในสายเลือดเฉินหยวน

“เจ้าคือร่างสืบทอดของความผิดพลาด...
ไม่ว่าผู้ฝืนฟ้าจะเกิดอีกกี่ครั้ง สวรรค์ก็จะฆ่ามันซ้ำอีกครั้ง!”

เสียงแห่งกฏเก่าดังก้องในสมอง
เลือดสีทองปนเทาปะทุออกจากดวงตาของเฉินหยวน
ในร่างของเขา พลังสายเลือดโบราณตื่นขึ้นระดับที่สองอย่างสมบูรณ์ —
“สายเลือดแห่งดอกบัวร่วง” — สายเลือดที่สามารถ ดูดซับพลังของกฏแห่งฟ้าได้โดยตรง

แต่การตื่นนั้น…แลกมาด้วยการถูกฟ้า “ตราหน้า”
รอยอักขระสีดำลุกวาบขึ้นบนหน้าอกเฉินหยวน
ทุกครั้งที่หัวใจเต้น เขารู้สึกเหมือนมีมีดฟันเข้าที่วิญญาณ

กลางหุบเขาที่ไร้ผู้คน
พลังสายฟ้าสีทองแตกเป็นสาย ลอยหมุนรอบร่างของเฉินหยวน
สวรรค์พยายาม “ขับไล่” เขาออกจากระบบแห่งพลัง
แต่เขากลับตะโกนสวนขึ้น —

“ถ้าฟ้าเก่าปฏิเสธข้า...งั้นข้าจะสร้างฟ้าใหม่ด้วยมือของข้าเอง!”

พลังของแก่นจิตสวรรค์พุ่งขึ้น
แสงทองผสมเงามืดก่อเป็นวงแหวนพลังหมุนรอบกาย
ดวงตาทั้งสองของเฉินหยวนเปลี่ยนเป็น “ทองดำสองขั้ว”
สัญลักษณ์ของการก้าวเข้าสู่ ขั้นสุดท้ายของจิตสวรรค์ —
ก้าวที่อยู่ก่อน “แก่นจิตอมตะ” เพียงครึ่งก้าว

แต่ในขณะเดียวกัน บนฟากฟ้าเหนือแดนตะวันตก
แสงแห่งยุคสวรรค์โบราณเริ่มเปิดขึ้น
เหล่าผู้รอดจากยุคก่อนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง

และในความมืดใต้ท้องฟ้า
หญิงผู้หนึ่งลืมตาขึ้นในดอกบัวสีเทา —
“มารดาแห่งเฉินหยวน”
ที่ถูกผนึกไว้ในอดีตกำลังตื่นขึ้นพร้อมคำรำพันแผ่วเบา

“หยวนเอ๋อร์... เจ้าเริ่มได้ยินแล้วสินะ เสียงของฟ้าในใจเจ้าเอง...”