Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

แดดช่วงบ่ายคล้อยเริ่มอ่อนลง เงาไม้จากต้นชาระโยงระยางตัดผ่านแปลงดินราวภาพวาดธรรมชาติ

ในมุมหนึ่งของไร่ชา **เสี่ยวหลาน** ยังเดินเคียงกับ **ซินหยาง** ใต้แสงที่กรองผ่านใบไม้

“เจ้ามาที่นี่บ่อยไหม?” เขาถามขณะใช้ไม้เขี่ยเศษใบไม้ออกจากทางเดินให้เธอ

“ไม่หรอก...แค่เวลาคิดถึงอะไรบางอย่าง ก็อยากมาสูดกลิ่นชา” เธอพูดพลางหันไปสบตาเขา

“เจ้าคิดถึงอะไร?”

“บางอย่างที่มันหอม แต่จับต้องไม่ได้...”

เขาหยุดเดินครู่หนึ่ง มองหน้าเธอ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเบา ๆ “ถ้าข้าขอจับต้องดู...จะได้ไหม?”

เสี่ยวหลานหัวเราะเบา ๆ “ข้าจะถือว่าเจ้าหมายถึงกลิ่นชานะ”

อีกด้านหนึ่งใกล้โรงเก็บชา **ซินอี๋** กำลังยื่นถุงชาให้เสี่ยวซิน แต่กลับทำตกพลาดเพราะมือไปแตะโดนมือเธอ

ทั้งสองชะงักไปชั่ววินาที มองหน้ากันนิ่ง ก่อนเสี่ยวซินจะเก็บถุงขึ้นและยื่นกลับให้

“มือท่านเย็นดีนะคะ” เธอพูดเรียบ ๆ แต่สายตาซ่อนรอยยิ้ม

“คงเพราะข้ากำลังตื่นเต้น” เขาตอบออกมาโดยไม่ทันคิด ก่อนจะเบิกตากว้าง “หมายถึง...กลัวทำถุงชาหกน่ะ!”

เสี่ยวซินหัวเราะก้มหน้า “ข้าจะถือว่าเชื่อครึ่งเดียวละกัน”

**ลี่อิน** ที่มองอยู่จากไกล ๆ อดยิ้มไม่ได้ — จังหวะบางอย่างมันไม่ได้ถูกจัดไว้ แต่พอมาอยู่ด้วยกัน...มันก็ตรงกันเองโดยธรรมชาติ

และกลิ่นชาที่หอม...ก็กลายเป็นแค่ส่วนหนึ่งในบรรยากาศที่หวานที่สุดของวัน