จอมยุทธ์ซุปตาร์

        ห้องเช่าแห่งหนึ่งในทวีปพยัคฆ์ขาว

        หญิงสาวคนหนึ่งกลับมาที่บ้านไม่นาน  เธอรู้สึกมึนหัว  ก่อนจะสลบไป  เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ไม่ใช่ห้องของเธอ

        “ที่นี่ที่ไหนกัน” หญิงสาวตื่นตระหนก  เธอพยายามจะมองสภาพรอบตัวทันที

        “ที่นี่จะให้เธออาศัยอยู่ไปสักพัก  ระหว่างที่ฉันปลอมเป็นเธอยังไงล่ะ” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งกล่าวขึ้น  เธอเดินออกมาจากเงามืดของห้อง  เธอไม่ใช่ใครอื่น  เธอคือ ซือซือนั่นเอง  ครั้งนี้เธอเปลี่ยนหน้าไปเป็นอีกคนเรียบร้อยแล้ว

        “คุณเป็นใคร  ทำไมถึงต้องมาปลอมเป็นฉัน” หญิงสาวถาม

        “ฉันแค่ต้องการบางอย่างจากแฟนเธอนิดหน่อย” ซือซือกล่าว

        “คิดจะจับตัวฉันเพื่อไปเรียกค่าไถ่กับหู่จิ้งงั้นเหรอ” หญิงสาวถาม

        “ไม่  ฉันไม่ได้ต้องการเงิน  แต่ต้องการอย่างอื่น  เอาล่ะพูดกันแค่นี้พอ” ซือซือ ปล่อยสร้อยที่มีนาฬิกาลงมาตรงหน้าหญิงสาว  ก่อนจะเริ่มแกว่งไปมา

        “ฟังฉันสาวน้อย  จงบอกความลับที่มีแค่เธอกับหู่จิ้งเท่านั้นที่รู้  แสดงท่าทางทุกอย่างตามที่ฉันอยากให้เธอแสดง  ทุกท่วงท่าอย่าได้ปิดบัง  จากนั้นเธอจงใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องนี้  ใช้ชีวิตเป็นคนเก็บตัวไม่กล้าออกไปข้างนอก  หากต้องการอะไรให้เธอโทรไปตามเบอร์ที่ติดไว้หน้าประตูเท่านั้น” ซือซือกล่าวจบก็ดีดนิ้วอีกครั้งหนึ่ง  หญิงสาวบอกทุกอย่าง  ทำทุกอย่างที่ซือซือสั่ง  ก่อนจะสลบลงกับเตียง

        “หน้าที่ดูแล  เธอรับผิดชอบไป  จำเอาไว้  ห้ามทำร้ายหรือฆ่าเธอเด็ดขาด” ซือซือกล่าว  ก่อนจะปรากฏหญิงสาวผมดำโผล่ออกมาจากเงามืด  เธอพยักหน้าก่อนจะหายกลับเข้าไปในเงามืดอีกครั้ง

        'ได้เวลาเริ่มงานของเราแล้ว  สัปดาห์เดียวก็จบแล้ว  เท่าที่สอบถามมา  หู่จิ้งกับแฟนมีอะไรกันสัปดาห์ละครั้ง  ง่ายกว่าที่คิด' ซือซือคิด

        ซือซือสามารถปลอมเป็นแฟนสาวของหู่จิ้งได้อย่างแนบเนียน  หลังหู่จิ้งกลับมาที่ตำหนักเทพและออกมาพบเธอ  เขาได้ให้ทำการตรวจสอบเธออย่างละเอียด  รวมถึงพยายามดึงหน้าของเธอด้วย  แต่เพราะหน้ากากที่เธอทำนั้นใช้สารพิเศษที่ทางพรรคตะวันดับพัฒนามา  หากไม่ใช้ตัวทำละลายเฉพาะ  มันไม่มีทางที่จะหลุดออกด้วยการดึงเด็ดขาด

        ใช้เวลากว่า 1 สัปดาห์  หู่จิ้งจึงคลายความระแวง และทำรักกับแฟนสาวตามปกติ  ซือซือจึงได้น้ำเชื้อมาโดยง่ายและรีบถอนตัวออกทันที  เธอสั่งให้พาแฟนสาวของหู่จิ้งมานอนแทนตัวเธอและได้ป้อนเหตุการณ์ที่เธอทำร่วมกับหู่จิ้งตลอด 1 สัปดาห์ให้ และถอนตัวกลับทวีปเทพวิหคสีชาดทันที  ถ้าถามว่าคนคุ้มกันของหู่จิ้งทำอะไรน่ะหรือ  พวกเขาถูกยาสั่งของซือซือกันหมด  เธอสั่งอะไรก็ทำตามไม่มีขัดขืน  ก่อนไปเธอก็แค่ถอนยาสั่งกับสะกดจิตและผนึกความทรงจำไว้เท่านั้น

        ด้านไป่ฉี (เกิดพร้อมกับตอนที่ซือซือจับแฟนสาวของหู่จิ้ง)

        เช้าวันรุ่งขึ้นหลังการประลอง  ไป่ฉีลุกขึ้นพร้อมกับปลุกเมิ่งชิงชิงที่นอนขดบนตัวเขาราวกับแมวน้อยที่นอนบนเตียงแสนอบอุ่น

        “พี่ชิงชิงครับ  วันนี้ผมมีถ่ายรายการนะ” ไป่ฉีลูบหัวเธอเบา ๆ

        “อืม  ขอเวลาฟื้นตัวสักครู่นะ  นายไปอาบน้ำก่อนเลย” เมิ่งชิงชิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและลุกออกจากตัวของไป่ฉีด้วยท่าทางงัวเงีย

        ไป่ฉีเข้าไปอาบน้ำ  ขณะที่อาบน้ำก็ได้ยินเสียงหลี่ซีหยานกับไป๋หู่ทะเลาะกันอีกแล้ว  ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ทั้ง 2 คนทะเลาะกันทุกวันตอนเช้า  เพราะไป๋หู่ชอบไปนอนกอดหลี่ซีหยานด้วยโรคติดหมอนข้างของเจ้าตัว  ไป่ฉีเคยถามไปว่าหมอนข้างตัวเองก็มีทำไมถึงไปกอดหลี่ซีหยานซะทุกครั้ง  สุดท้ายคำตอบคือ อันไหนอุ่นก็กอดอันนั้น  สรุปคือไม่เกี่ยวกับหมอน  แต่เกี่ยวกับอุณหภูมิที่เจ้าตัวกอดแล้วนอนสบายเท่านั้น

        ไป่ฉีออกมาจากห้องน้ำ  เมิ่งชิงชิงก็เข้าไปต่อ  ส่วนเขาพอแต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงมาข้างล่างเพื่อทานอาหารเช้าร่วมกับพ่อและแม่ของเขา

        “ไอ้ลูกชาย  ได้ข่าวว่ากลับดึกมา 3 คืน  คงไม่ได้ไปเที่ยวผู้หญิงใช่ไหม” ไป่ชิงหยุนถาม

        “จะไปเที่ยวผู้หญิงทำไมครับ  ผมไม่ใช่พวกมีความอยากขนาดนั้นสักหน่อย” ไป่ฉีนั่งลงก่อนจะหยิบเอาชาร้อนในแก้วขึ้นมาดื่ม

        “ไป่ฉี  พ่อกับแม่ว่าจะไปเที่ยวที่ทวีปวิหคสีชาด  คงจะไม่อยู่สักเดือนนึง  อยู่กันได้ไหม” ไป่เหลียนฮวาถามด้วยความเป็นห่วง

        “ได้ครับ  ไม่ต้องเป็นห่วง  พ่อกับแม่อยากไปเที่ยวที่ไหน  เดี๋ยวผมติดต่อไกด์นำเที่ยวให้นะครับ” ไป่ฉีตอบ

        “อยู่กันได้แน่นะ” ไป่เหลียนฮวาถามย้ำ

        “ได้ครับ  ไม่ต้องเป็นห่วง  บ้านนี้มีผู้ชายตั้ง 5 คน  พ่อกับแม่ไปเที่ยวกันให้สบายใจเถอะครับ  ว่าแต่จะไปกันเมื่อไหร่ครับ” ไป่ฉีถาม

        “เรื่องสอบเข้าของโม่ลี่ก็เรียบร้อยแล้ว  เหลือแค่ไปรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัยแอสการ์ดเท่านั้น  จบเรื่องรายงานตัว  แม่กับพ่อก็จะไปหลังจากนั้นอีก 1 สัปดาห์น่ะ” ไป่เหลียนฮวากล่าว

        “ได้ครับ  เดี๋ยวผมหาคนนำเที่ยวให้  ส่วนโม่ลี่  เธอสอบเข้าที่แอสการ์ดได้ไม่ธรรมดาเลยนะ  เก่งมาก” ไป่ฉีหันไปชมไป่โม่ลี่

        “ท่านฉีชมเกินไปแล้วค่ะ  โอกาสที่ท่านให้มา  ฉันไม่มีทางทิ้งมันแน่นอน” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “ทำไมมีแต่โม่ลี่ที่ได้ไปเรียนล่ะครับ” ไป่ชิถาม

        “ใช่ครับ  ผู้หญิงตัวคนเดียว  มันอันตรายนะครับ  ให้พวกผมไปด้วยไหมครับ  จะได้คอยดูแลเธอ” ไป่เชอะกล่าวเสริม

        “แต่ผู้หญิงอย่างโม่ลี่ล้มพวกนายได้สบาย ๆ เลยนะ  อีกอย่าง  ส่งพวกนายไปเรียนเหรอ  อย่าให้ฉันขำจะดีกว่า  พวกนายคงเอาแต่เที่ยวเล่น  จีบสาว  ไม่เป็นอันเรียนแน่ ๆ  ฉันไม่มีทางเอาเงินไปใช้กับเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด” ไป่ฉีกล่าว

        “อุก” ไป่ชิกุมหน้าอก  เพราะไป่ฉีรู้ความคิดพวกเขาราวกับอ่านใจได้ทีเดียว

        “ท่านฉีช่างไร้ความปรานียิ่งนัก” ไป่เชอะกล่าว  พร้อมกับทำท่ากระอักเลือด

        “พี่ฉี  วันนี้พี่ไปถ่ายรายการเหรอ  ขอผมไปด้วยได้ไหม” ไป๋หู่เดินลงมาที่โต๊ะอาหาร

        “แล้วซีหยานจะไปด้วยรึเปล่า” ไป่ฉีหันไปถามหลี่ซีหยาน

        “ไม่ล่ะ  ฉันเอาเวลาไปฝึกดีกว่า” หลี่ซีหยานตอบ

        “ใช่ นายต้องฝึกเยอะ ๆ เลย  จนกว่าจะใช้ปราณธาตุได้” ไป๋หู่กล่าว

        “นายก็ด้วย  ไม่ต้องไป  อยู่ฝึกกับซีหยานไป  เย็นนี้เดี๋ยวฉันจะกลับมาติวเข้มให้” ไป่ฉีกล่าว

        “งั้นก็ได้ครับ” ไป๋หู่คอตก

        “เยี่ยม  ไม่พาหมอนี่ไปน่ะดีแล้ว  ส่งเสียงดังไปทั่ว  จะทำให้นายทำงานลำบากเปล่า ๆ” หลี่ซีหยานกล่าว

        “นายอยากมีเรื่องใช่ไหม” ไป๋หู่หันไปทางหลี่ซีหยานทันที

        “เออ  กินข้าวเสร็จไปเจอกันที่ห้องฝึกไหมล่ะ” หลี่ซีหยานไม่ได้อ่อนข้อให้เช่นกัน

        “ได้” ไป่หู่ตอบก่อนจะรีบกินข้าว

        “อาหารน่าทานจังเลย  พี่โม่ลี่คะ  ว่าง ๆ สอนทำบ้างสิ” เมิ่งชิงชิงกล่าว  ขณะเดินลงบันไดมา

        “ได้ค่ะ  คุณชิงชิง  เดี๋ยวฉันจะสอนให้นะคะ  แต่ฉันไม่รู้ว่าคุณฉีชอบทานอะไร” ไป่โม่ลี่ดีใจที่เธอสามารถทำประโยชน์ให้กับนายน้อยของเธอได้

        “ไม่ใช่นะคะ  ฉันเรียนเอาไว้ทำกินเองน่ะ  ไม่ได้จะทำให้ไป่ฉีกินซักหน่อย” เมิ่งชิงชิงหน้าแดงรีบปฏิเสธทันที

        “ใช่ครับ  พี่ชิงชิงเตรียมตัวสำหรับทำให้เสี่ยวไป่ต่างหาก” ไป่ฉีกล่าว

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า พ่อก็ยังไม่เห็นแกจะทำให้เสี่ยวไป่เกิดสักที  ไม่มีน้ำยาใช่ไหม” ไป่ชิงหยุนแซว

        “ผมยังไม่พร้อมนี่ครับ  อีกอย่างปัญหาอยู่ที่คุณแม่ของพี่ชิงชิงด้วย” ไป่ฉีกล่าว

        “หืม  แม่ของชิงชิงมีปัญหางั้นเหรอ” ไป่ชิงหยุนถาม  สีหน้าดูจริงจังขึ้นมาทันที

        “ครับ  ด้วยฐานะของผมตอนนี้  เป็นเพียงดาราหน้าใหม่  ซ้ำยังไม่สามารถคบกับพี่ชิงชิงแบบเปิดเผยได้  อีกทั้งอายุก็ยังน้อย (แกกล้าพูดคำนี้เรอะ)  หากเรื่องนี้มีคนรู้  เกรงว่าจะไม่ดีต่อผมกับพี่ชิงชิงครับ” ไป่ฉีอธิบาย

        “มิน่าล่ะ  ลูกถึงได้คงความสัมพันธ์เอาไว้แค่นี้” ไป่เหลียนฮวาพยักหน้า  ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมไป่ฉียังปิดเรื่องนี้ไม่ให้คนนอกรู้

        “ผมอิ่มแล้วครับ” ไป่ฉีจัดการกับข้าวในจานของตนเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        เมื่อเมิ่งชิงชิงกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว  เธอกับไป่ฉีก็ออกเดินทางทันที  วันนี้เป็นวันปิดกล้องละครของเฉินเฟิง  มันเป็นวันที่สำคัญมาก  เพราะวันนี้มีผู้ชมทางบ้านที่สมัครเข้ามาและได้รับเลือกให้มาชมการทำงานของเขากับดาราคนอื่น ๆ ในกอง

        เมิ่งชิงชิงกับไป่ฉีมาถึงที่กองถ่ายก็พบกับเหล่าผู้ชมทางบ้านกำลังพูดคุยกับนักแสดงคนอื่น ๆ ที่มาถึงกองถ่ายแล้ว  ทันทีที่รถขับมาจอด  สายตาของเหล่าผู้ชมรีบหันมาทันที

        “นั่น ๆ ไป่ฉีล่ะ  ไปกันเร็ว” เหล่าผู้ชมสาว ๆ ต่างวิ่งมาที่ไป่ฉี  ซึ่งตอนนี้ลงมาจากรถแล้ว  เขาถือของกินส่งให้ทีมงานที่เดินเข้ามารับไปอย่างรู้งาน

        คำถามมากมายถูกยิงใส่ไป่ฉี  แต่ไป่ฉีก็ตอบกลับได้หมดทุกคำถาม  ส่วนผู้ชมที่เป็นผู้ชายนั้นตอนนี้กำลังรุมล้อมปิงเยว่อยู่  สภาพไม่ต่างกับไป่ฉีเท่าไหร่นัก  ไป่ฉีพูดคุยกับผู้ชมทางบ้านสักครู่  จนทีมงานมาเรียก  เขาจึงขอไปแต่งตัวเพื่อเข้าฉาก

        ระหว่างการถ่ายทำผู้ชมทางบ้านถูกสั่งให้เงียบเสียง  เพื่อไม่ให้รบกวนการถ่ายทำ  แต่ก็มีบางฉากที่ลุ้นจนมีบางคนหลุดส่งเสียงออกมา  ทำให้ต้องเริ่มถ่ายทำฉากนั้นใหม่

        ฉากสุดท้าย  ไป่ฉีกับปิงเยว่ยืนกอดกัน  หลังจากที่ตำรวจจับตัวร้ายของเรื่องไปแล้ว  ทั้ง 2 จ้องตากันหวานเยิ้ม  มีทีมงานหญิงบางคนเลือดกำเดาไหลออกมา  ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้ชมทางบ้านที่มาร่วมดู  แววตาของพวกเขามองไปยังคู่พระนางที่กำลังจะจูบกัน  สุดท้ายมีการสัมผัสโดนริมฝีปากกันนิดหน่อย  ก่อนที่ผู้กำกับจะสั่งคัท

        “ปิดกองได้  ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากนะ  ทุกคน” ผู้กำกับกล่าว  เสียงเฮเริ่มดังขึ้น  ในที่สุดงานของพวกเขาก็จบแล้ว

        “คุณไป่ฉี  ฉันขอเสื้อที่คุณใส่แสดงได้ไหมคะ” หญิงสาวคนหนึ่งถาม  ไป่ฉีคิดว่ากลิ่นกายเขาที่ซ่อนด้วยวิชาบุปผาซ่อนกลิ่นไว้อย่างดีทำพิษอีกแล้ว  จึงได้แต่ถอนหายใจและโยนเรื่องนี้ให้เฉินเฟิงแทน

        “ต้องลองถามคุณเฉินเฟิงนะครับ” ไป่ฉีกล่าว  หญิงสาวหลายคนรีบวิ่งกันไปหาผู้จัดละครอย่างเฉินเฟิงทันที  แน่นอนว่าคำตอบของเฉินเฟิงก็คือ ได้

        “แต่ว่าเสื้อที่ไป่ฉีใส่มีแค่ตัวเดียว  คงไม่ได้กันทุกคนหรอกนะครับ  ดังนั้นผมจะประมูลเอาก็แล้วกัน  เงินที่ได้ก็ช่วยเหลือสถานสงเคราะห์เด็ก  ดีไหม” เฉินเฟิงเสนอ

        “ดีค่ะ”

        “เห็นด้วยค่ะ”

        “ราคาเริ่มที่เท่าไหร่”

        “อย่าเพิ่งเอาไปซักนะคะ  เดี๋ยวของเสียราคา”

        จากนั้นการประมูลอันแสนดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้น  ไป่ฉีเหลือบไปเห็นเมิ่งชิงชิงกำลังกำมือแน่น  ตัวเธอสั่นเล็กน้อย  ถึงคนอื่นจะไม่สังเกตเห็น  แต่ไป่ฉีสังเกตเห็นมัน  จึงเดินเข้าไปหาเธอทันที

        “อยากได้เหรอ” ไป่ฉีถามด้วยเสียงที่เบาพอให้ได้ยินกัน 2 คน

        “ไม่อยากให้คนอื่นได้ไป  แต่ฉัน......ต้องใจกว้าง  นายเป็นบุคคลสาธารณะนี่” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “ผมจะหาตัวที่ดีกว่านี้ให้นะ” ไป่ฉีกระซิบบอกเมิ่งชิงชิง

        “จริงเหรอ” เมิ่งชิงชิงหันขวับมา  ส่งดวงตาที่เปล่งประกายใส่ไป่ฉีทันที

        “บางทีพี่ก็คลั่งกลิ่นผมมากเกินไปนะครับ” ไป่ฉียิ้มแห้ง ๆ

        “ไม่เป็นบ้างให้มันรู้ไป  ไอ้อาการนอนไม่หลับเนี่ยมันทรมานนะรู้ไหม” เมิ่งชิงชิงทำแก้มป่องหันหน้ากลับไปดูการประมูลต่อ  

        สุดท้ายมีหญิงสาวคนหนึ่งได้มันไปครอง  เธอรีบพับใสกระเป๋าอย่างเบามือ  ไม่ยอมให้ใครแตะต้องมันแม้แต่น้อย

        หลังเลิกกอง  ทุกคนไปรวมกันที่โรงแรม  ซึ่งเฉินเฟิงได้จองห้องจัดเลี้ยงไว้ให้  มีสื่อกับพวกนักข่าวสายบันเทิงมารอกันหน้าห้องจัดเลี้ยง  ดารานักแสดงหลายคนรวมถึงไป่ฉีได้ให้สัมภาษณ์  แม้กระทั่งผู้ชมทางบ้านที่เป็นผู้โชคดีก็ถูกสัมภาษณ์เช่นกัน

        ไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงเดินเข้างานมาพร้อมกับทักทายดาราและทีมงาน  ก่อนจะไปนั่งโต๊ะที่จัดไว้พิเศษสำหรับผู้ชมทางบ้านได้พูดคุยกับดาราอย่างเต็มที่  ขณะที่คุยกัน  มีหลายคนขอถ่ายภาพร่วมกับดารา  ไป่ฉีกับปิงเยว่นับว่าเหนื่อยที่สุด  เพราะเป็นคู่พระนาง  ทำให้แทบไม่ได้กินอะไร  นอกจากยิ้มให้แฟนละครถ่ายภาพเท่านั้น

        “หือ  หยุดก่อนครับ” ไป่ฉีเห็นว่าหญิงสาวคนที่ถ่ายรูปเขาอยู่ตอนนี้โพสท่าทางไม่เหมาะสม  เขาจึงสั่งหยุดทันที  ทุกคนที่โต๊ะต่างก็มองไป่ฉีด้วยความสงสัย  ว่ากำลังสนุกสนานกัน  ทำไมไป่ฉีถึงบอกให้หยุดถ่าย

        “มีอะไรเหรอ” เมิ่งชิงชิงถาม  ก่อนจะพบว่าตอนนี้หญิงสาวคนหนึ่งกำลังใช้แขนข้างหนึ่งโอบรอบคอไป่ฉี  ซ้ำยังขึ้นไปนั่งบนตักของเขาอีก  ซึ่งมันดูไม่เหมาะสม และเธอก็ไม่ชอบเอามาก ๆ ที่กล้านั่งตักคนของเธอแบบนี้  แต่เธอก็ต้องพยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้

        “ที่คุณมานั่งบนตักผมมันไม่เหมาะสมนะครับ  รบกวนช่วยลบหน่อยได้ไหม  แล้วค่อยถ่ายต่อ  ระวังเรื่องท่าทางด้วยนะครับ” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้ค่ะ” หญิงสาวที่ถูกไป่ฉีเตือนไปนั้น  เธอรับคำอย่างว่าง่าย  รวมถึงคนอื่น ๆ ต่างก็ลบภาพที่ไม่เหมาะสมนั้นทิ้งทันที  ไป่ฉีใช้วิธีส่งจิตวิญญาณของตนไปจัดการในหัวของพวกเขานิดหน่อย  ที่จริงเขาก็ไม่อยากทำแบบนี้  แต่เพื่อภาพลักษณ์ในวงการ  ถ้ามีภาพไม่เหมาะสมหลุดออกไป  มันจะไม่ดีกับตัวของเขาเอง

        งานเลี้ยงดำเนินต่อไป  ไป่ฉีคิดว่ากว่างานเลี้ยงจะเลิกน่าจะดึก  เขาไม่อยากให้ชิงชิงของเขาขับรถกลับในสภาพง่วงนอนแบบนี้  เขาจึงให้เมิ่งชิงชิงไปจองห้องไว้ 2 ห้อง  เป็นห้องแบบที่มีประตูเชื่อมถึงกันได้

        หลังงานเลี้ยงเลิก  ไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงก็ขอตัวไปพักผ่อนทันที  ในส่วนของห้องพักแม้ภายนอกจะดูเหมือนไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงนอนกันคนละห้อง  แต่ที่จริงแล้วไป่ฉีกับเมิ่งชิงชิงได้นอนด้วยกัน  เขาปล่อยอีกห้องหนึ่งให้ว่างไว้อย่างนั้น  ตอนเช้าค่อยให้เมิ่งชิงชิงไปอาบน้ำอีกห้องหนึ่ง

        “รีบนอนเถอะ  พรุ่งนี้ต้องไปซื้อของอีกนิดหน่อย  จะเปิดเทอมแล้ว” ไป่ฉีกล่าวกับเมิ่งชิงชิง  ก่อนทั้งสองจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

___________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+