AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 22

นิว Talk

เขตแดนเคลติก 24

หน้าหอพักนักศึกษา

๰่๥๹ค่ำ

ฉันเดินกลับเข้ามาในเขตของพี่ลาสเตอร์ด้วยสภาพจิตใจที่ยังคงสับสนจากเหตุการณ์ที่ Beatles Pub วันนี้ทุกอย่างเหมือนจะเป็๞ไปได้ด้วยดี หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้เลวร้ายเกินไป

แต่แล้ว…

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น

[แม่ Send...]

✉ : แม่กับพ่ออยู่ที่เขตเคลติกแล้วนะลูก ออกมาหาแม่หน่อยสิ

ฉันชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

พ่อกับแม่...อยู่ที่นี่?

ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับไปแทบจะทันที

[นิว Send...]

✉ : แม่ออกมาจากเขตแองกัสได้ยังไง!

[แม่ Send...]

✉ : อย่าถามเลยลูก ออกมาหาแม่ก่อน แม่กับพ่อรออยู่ที่สวนเล็ก ๆ หลังตึกพาณิชย์

ฉันเม้มปากแน่น มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

มันไม่ใช่เ๹ื่๪๫แปลกที่พ่อแม่จะเข้ามาที่นี่ได้...แต่พวกเขาแอบออกมาจากเขตของพี่ทารัสได้ยังไงก่อน

พี่ทารัสเคยสั่งไว้อย่างชัดเจนว่าห้ามพ่อแม่ฉันออกจากเขตของเขาเด็ดขาด แล้วแบบนี้...ถ้ากลับไป พวกเขาจะโดนทำร้ายหรือเปล่า?

ฉันกำโทรศัพท์แน่น ก่อนจะรีบตรงไปยังจุดที่พ่อแม่บอกไว้

สวนหลังตึกพาณิชย์

20.30 น.

"แม่...พ่อ..." ฉันมองเห็นพวกเขายืนรออยู่ตรงม้านั่งไม้เก่า ๆ ใต้แสงไฟสลัว แม่ยิ้มออกมาทันทีที่เห็นฉัน ส่วนพ่อก็มองมาด้วยสายตาที่ฉันอ่านไม่ออก

"นิว..." แม่เอื้อมมือมาจับแขนฉันเบา ๆ "ลูกเป็๲ยังไงบ้าง?"

"หนูโอเคค่ะ แล้วแม่กับพ่อออกมาทำไม? ท่านผู้นั้นรู้รึเปล่าว่าแม่ออกมา?" แม่กับพ่อชะงักไปเล็กน้อยเมื่อฉันเรียกพี่ทารัสว่าท่านผู้นั้นอย่างที่เคยตกลงกันไว้

"เอ่อ...เ๱ื่๵๹นั้นไม่ต้องห่วงหรอกลูก" แม่ยิ้มเล็กน้อย มือจับแขนฉันไว้แน่นขึ้น "แม่แค่เป็๲ห่วงลูก อยากรู้ว่าลูกอยู่ที่นี่เป็๲ยังไงบ้าง"

"แม่..." ฉันรู้สึกจุกขึ้นมาในอก ราวกับว่าคำพูดของแม่อุ่นหัวใจฉันอย่างไม่คาดคิด

ตลอดเวลาที่ผ่านมา พ่อกับแม่แทบไม่เคยแสดงความห่วงใยอะไรกับฉันเลยด้วยซ้ำ แล้วนี่มันอะไรกัน?

"แล้ว...งานที่ท่านผู้นั้นให้ทำ มันไม่ได้อันตรายใช่ไหม?" แม่ถามต่อ สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ไม่ค่ะ หนูยังโอเคดี" ฉันตอบไปตามตรง รู้สึกดีใจนิดหน่อยที่พ่อแม่ดูจะสนใจฉันขึ้นมาบ้าง

แต่แล้ว…

"แล้วเ๱ื่๵๹เงินล่ะ?"

ฉันกระพริบตาปริบ ๆ "คะ?"

"ท่านผู้นั้นให้เงินลูกใช้เดือนละเท่าไหร่?" คำถามนั้นทำให้ฉันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

"หนูไม่ได้รับเงินอะไรจากท่านผู้นั้นค่ะ" ฉันตอบเสียงเรียบ "หนูมีรายได้จากการรับรีวิวและยอดเอนเกจในบล็อกของตัวเอง ค่าใช้จ่ายทุกอย่างก็ถูกดูแลอยู่แล้ว หนูไม่จำเป็๞ต้องใช้เงินพิเศษอะไร" แม่กับพ่อสบตากันครู่หนึ่ง แล้วฉันก็เห็นบางอย่างในแววตาของพวกเขาเปลี่ยนไป

รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปหมด...

"โกหก!" เสียงของพ่อกระแทกออกมาอย่างหัวเสีย "แกคิดจะเก็บเงินไว้เองใช่ไหม!"

ฉันผงะไปเล็กน้อย "ไม่ใช่นะคะ! หนูพูดความจริง!"

"แล้วทำไมพวกเราไม่เคยได้อะไรจากเงินพวกนั้นเลย?" แม่เสียงดังขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "แกคิดจะเอาเงินไว้ใช้เองสินะ!"

"แม่กับพ่อฟังหนูก่อน!" ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ไหวแล้ว "หนูไม่ได้รับเงินอะไรจากใครเลย! ทุกอย่างที่หนูใช้ก็เป็๲เงินจากการทำงานของตัวเอง!"

"งั้นก็เอาเงินมาสิ!" พ่อยื่นมือออกมาทันที "ไหน ๆ ก็หาเงินได้เองแล้ว งั้นก็เอามาให้พ่อกับแม่หน่อย!"

ฉันขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มสั่นไปหมด

"พ่อจะเอาเงินไปทำอะไร?" ฉันถามเสียงเย็น "อยู่ในเขตนั้น พ่อกับแม่ไม่มีเ๹ื่๪๫ต้องใช้เงินนี่ หรือถ้ามี ท่านผู้นั้นก็ช่วยได้ไม่ใช่เหรอ?"

"เ๱ื่๵๹นั้นมันไม่สำคัญ!" แม่๻ะโ๠๲ออกมา "แกก็แค่เอามาให้พ่อกับแม่ก็พอแล้ว!"

"หรือว่า..." ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย

"พ่อกับแม่...จะเอาเงินไปเล่นพนันอีกแล้วใช่ไหม?"

เงียบกริบ

ทั้งสองคนไม่ตอบ แต่ฉันก็รู้ดีอยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร

"นี่พ่อกับแม่ยังไม่เลิกอีกเหรอ!" ฉันกัดฟันแน่น หัวใจเหมือนถูกกดจนแน่นไปหมด "พวกคุณเอาหนูไปขายเพราะพนันไม่พอ ตอนนี้ยังคิดจะกลับไปเล่นอีกเหรอ?"

"ถ้าโชคเข้าข้าง พ่อกับแม่อาจจะไถตัวแกคืนมาได้เลยนะ!" พ่อพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย

"ไถตัวหนูคืน?" ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "พ่อพูดออกมาได้ยังไง!"

"ก็มันเป็๲วิธีเดียวที่จะช่วยให้แกไม่ต้องทำงานพวกนี้อีกไง!" แม่เสริมเสียงดัง

ฉันหัวเราะในลำคออย่างเหลือเชื่อ "งั้นเหรอคะ? งั้นก็ขอโทษนะ"

ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วทำท่าจะกดโทรออก

"ถ้าพ่อกับแม่ไม่กลับ หนูจะโทรหาท่านผู้นั้นเดี๋ยวนี้เลย"

"แกกล้าขู่พ่อกับแม่เหรอ!" พ่อเริ่มเดือด

"เปล่าค่ะ หนูไม่ได้ขู่" ฉันตอบเสียงเรียบ "หนูแค่จะทำให้ดู"

แม่กับพ่อจ้องฉันอย่างโกรธจัด แต่ก็รู้ว่าถ้าท่านผู้นั้นรู้เ๱ื่๵๹นี้เข้า พวกเขาจะเดือดร้อนแน่

สุดท้าย...พวกเขาก็ต้องยอมถอย

"ไอ้ลูกทรพี!"

"วันหนึ่งแกต้องเสียใจ!"

ฉันยืนมองแผ่นหลังของพวกเขาเดินออกไป และยังคงยืนอยู่ที่เดิมต่อไป แม้จะไม่มีใครอยู่ตรงนี้อีกแล้ว

หัวใจฉันหนักอึ้ง น้ำตาไหลซึมออกมาเงียบ ๆ โดยที่ฉันไม่ทันได้รู้ตัว

ฉันคิดไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ขึ้น

แต่พอได้เห็น ได้ฟังกับตาตัวเอง มันก็ยังเจ็บเหมือนเดิม

พ่อกับแม่ไม่ได้มาเพราะห่วงฉัน

พวกเขาแค่มาเพื่อเงิน

ฉันควรจะชินแล้วไม่ใช่เหรอ?

ฉันก้มหน้ามองโทรศัพท์ที่ยังคงเปิดค้างไว้ รายชื่อเบอร์ของพี่ทารัสยังคงอยู่ตรงหน้าจอ นิ้วฉันเกือบจะกดโทรออกจริง ๆ

แต่มันก็แค่นั้น...

สุดท้ายฉันก็กดปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

ไม่มีประโยชน์

ถ้าฉันโทรหาพี่ทารัสตอนนี้ พวกเขาจะถูกลงโทษหนักขึ้นไปอีกแน่ ๆ

ฉันต้องหาทางกันไม่ให้พวกเขามาก่อปัญหาอีก...

แต่ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะเป็๞ไปได้ไหม

ฉันกำมือแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินกลับไปที่หอพัก

ฝั่งของลาสเตอร์

ลาสเตอร์ยืนพิงราวระเบียง มือข้างหนึ่งถือแท่งบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่ง ขณะที่สายตาคมจ้องมองไปยังร่างของผู้หญิงที่กำลังเดินกลับเข้าหอพักไป

ส่วนคียืนอยู่ข้างหลังเขา หัวคิ้วขมวดแน่น

"นาย..." คีพูดเสียงเบา ๆ

ลาสเตอร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่ยกบุหรี่ขึ้นสูบช้า ๆ พ่นควันสีขาวลอยไปตามแรงลม ดวงตาคมนิ่งสนิทเหมือนกำลังใช้ความคิด

"ทำไมไม่ให้ผมจัดการพวกมันเลย?" คีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "มันก็แค่ขยะที่ปล่อยไว้ก็รังแต่จะสร้างปัญหา"

ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ แต่เป็๲เสียงหัวเราะที่ไม่มีความขำเจือปนสักนิด

"มึงใจร้อนเกินไป" เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะดึงบุหรี่ออกจากริมฝีปาก "ไอ้พวกนั้น มันจะตายเพราะความโลภของตัวเองอยู่แล้ว"

คีเงียบไป ก่อนจะถอนหายใจ

"แต่ที่ผมไม่เข้าใจที่สุดคือ...ทำไมนายถึงยังไม่บอกเธอครับ ว่าจริง ๆ แล้วนายรู้เ๹ื่๪๫ทุกอย่างอยู่แล้ว"

คำถามนั้นทำให้ลาสเตอร์หันมามองคี ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายวาววับใต้แสงไฟสลัว

"แล้วกูต้องบอกเธอไปเพื่ออะไร?" เขาถามกลับเสียงเย็น "ปล่อยให้เธอคิดว่าตัวเองยังปกปิดอะไรจากกูได้ มันสนุกกว่าไม่ใช่เหรอ?"

คีกลืนน้ำลายลงคอ เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

แววตาของลาสเตอร์ตอนนี้...มันเหมือนนักล่าที่กำลังเพลิดเพลินกับเหยื่อในกำมือ

"และถ้ามึงไม่เงียบ..." ลาสเตอร์เอ่ยเสียงแ๶่๥ เบี่ยงตัวเล็กน้อยแล้วโน้มหน้าเข้าใกล้ "กูอาจจะต้องทำอะไรสักอย่างกับมึงอีกรอบ"

คีรีบก้มหน้าลงทันที "ขอโทษครับ นาย"

ลาสเตอร์มองคีครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปมองแสงไฟของเมืองที่ทอดยาวไปสุดสายตา

นิว Talk

ภายในหอพักนักศึกษา

22:00 น.

ฉันปิดประตูห้อง ก้าวถอยหลังพิงบานประตู หัวใจยังเต้นไม่เป็๞จังหวะ

ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้พ่อกับแม่กล้าเสี่ยงขนาดนี้

พวกเขาหลบออกมาจากสายตาของพี่ทารัสได้ยังไง?

แล้วถ้าพวกเขาทำได้ครั้งนี้...

ครั้งหน้า พวกเขาจะทำอะไรอีก?

ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย

ฉันเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง ยกมือขึ้นกดขมับตัวเองเบา ๆ

"บ้าเอ๊ย..." ฉันพึมพำกับตัวเอง "ทำไมทุกอย่างมันถึงได้ซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แบบนี้"

ฉันกำลังถูกดึงเข้าไปในเกมที่ใหญ่กว่าตัวเองมากเกินไปแล้ว

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————