ฝนตกในเช้าวันจันทร์เหมือนตั้งใจ
“ลิน” กางร่มเดินฝ่าสายฝนไปยังร้านกาแฟเล็ก ๆ มุมถนน ร้านที่เธอแวะทุกเช้าก่อนเข้าออฟฟิศ แม้ชีวิตจะวุ่นวายแค่ไหน แต่กาแฟแก้วนี้คือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่า วันยังพอไปต่อได้
“ลาเต้หวานน้อยเหมือนเดิมนะครับ”
เสียงนั้นดังขึ้นก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก ลินเงยหน้าขึ้นมอง “ภัทร” เ้าของร้านกาแฟวัยใกล้เคียงกัน เขายิ้มบาง ๆ แบบที่ไม่หวือหวา แต่ทำให้คนมองรู้สึกสบายใจ
“จำได้ตลอดเลยนะคะ” ลินพูดยิ้ม ๆ
“ถ้าจำไม่ได้ เดี๋ยวโดนลูกค้าประจำงอน” ภัทรตอบติดตลก
ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกลับไปอยู่ในโลกของตัวเอง ลินนั่งโต๊ะเดิมริมหน้าต่าง มองหยดฝนไหลลงกระจก พร้อมเปิดสมุดเล่มเก่าที่เธอใช้เขียน “จดหมายถึงตัวเอง”
เธอไม่รู้เลยว่า สมุดเล่มนั้นกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล
ลินเริ่มต้นทุกเช้าด้วยร้านกาแฟเล็ก ๆ มุมถนน เธอไม่คาดหวังอะไร นอกจากลาเต้หวานน้อยหนึ่งแก้วและความเงียบสงบ ภัทร เ้าของร้าน จำออเดอร์เธอได้เสมอ บทสนทนาสั้น ๆ กลายเป็ความคุ้นเคย ฝนตกบ่อยเหมือนตั้งใจให้คนสองคนได้มองโลกผ่านกระจกบานเดียวกัน
656
