* ตุ้บ.. *
"อาา... อะไรกันเนี่ย"
โฮชิ ได้ตื่นขึ้นมาในกลางป่าใหญ่แห่งหนึ่ง ที่ๆซึ่งมีแต่ต้นไม้ที่สูงใหญ่ตระการตา เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ที่แปลกประหลาดซึ่งโฮชิไม่เคยเห็นอยู่มากมาย
* ตึก.. ๆ .. ๆ .. ๆ *
" *เสียงรองเท้างั้นหรอ* "
โฮชิเห็นอากาเนะ เดินผ่านไป
" *เอ้ะ อากาเนะเมินเราหรอ* "
"เอิ่มมม.. โฮชิหายไปไหนนะ ปกติน่าจะตกมาอยู่แถวนี้นี่นา.."
" *เฮ้ ๆ ฉันก็อยู่นี่ไง* "
"หือ? เหมือนจะได้ยินอะไรแว้บๆ แหะ"
" *ฉันนี่ไง อยู่ตรงนี้ไง* "
อากาเนะ เหมือนจะเดินติดตัวอะไรสักอย่าง เธอจึงหันลงไปมอง
"สไลม์งั้นหรอ งึ้ยยย.. น่ารักจังงง.."
" *เอ้ะ? สไลม์? สไลม์งั้นหรอ"
" (อุ้มสไลม์ขึ้นมา) เอ้ะ.. ัันี้มัน? โฮชิงั้นหรอ!?"
" *เห้อ.. กว่าจะรู้ตัว แต่เดี๋ยวนะ? ฉันเป็สไลม์งั้นหรอ!?* "
"ไม่ผิดแน่ นี่โฮชิจริงๆด้วย คงจะพูดไม่ได้สินะ งั้นเดี๋ยวรอแปปนะ (วางโฮชิลง)"
" *หะ? จะทำอะไรของเธอกัน* "
อากาเนะได้หลับตาลง เธอลืมตาขึ้นพร้อมกับนัยตาที่เปลี่ยนสีเป็สีเขียว มีลมแรงพัดผ่านไปรอบๆตัว มีวงแหวนเวทย์มนต์สีเขียวคล้ายๆกับที่โผล่ออกมาเหมือนตอนที่เข้าประตูมิติปรากฏขึ้นมาตรงพื้นด้านล่างของอากาเนะ และโฮชิ
* ฟรึ่มมมมม…… *
เสียงลมเข้ากระแทกอย่างรุนแรง
"เอาล่ะ ร่ายเวทย์เสร็จสิ้น!!"
" *เอ้ะ? ก็ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนเลย* "
"เวทย์ที่ฉันร่ายใส่นายนั้น มันจะทำให้มอนสเตอร์สามารถพูดได้ ไหนลองพูดสิ"
" อา.. อื้ม.. *ไม่เห็นจะพูดได้เลยเฟ้ย* "
"ไม่ได้งั้นหรอ ลอง.. เอิ่ม.. ลองเกรงๆร่างดู"
" *ฮึบ...* "
"แบบนั้นแหละ ใกล้แล้วๆ"
" *อ่า... เหมือนจะไม่ได้จริงๆนั้นแหละ* "
"ไม่ได้จริงๆสินะ งั้นเดี๋ยวฉันจะลองร่ายเวทย์เพิ่มเข้าไปนะ"
อากาเนะหลับตาลงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นัยตาของเธอ รวมทั้งวงแหวนเวทย์ได้เปลี่ยนไปเป็สีแดง รู้สึกได้ถึงพลังที่มากกว่าเมื่อกี้หลายเท่า
* ซู้มมมม... *
ลมกระแทกเข้ามาแรงกว่าเดิมมาก อากาเนะได้ร่ายเวทย์เสริมพลังกายเข้าไป
"เอาล่ะ ฉันได้ร่ายเวทย์เสริมพลังกายเข้าไปนะ"
" *แต่มันใช้กับสไลม์ได้ด้วยหรอ?* "
"ไหนลองพยายามพูดอีกครั้งนะ เกรงๆเหมือนเดิม แล้วปลดปล่อยออกมา"
" *ซึด...* อ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาา..."
เสียงขอโฮชิ ได้ดังกังวาลไปทั่วป่าใหญ่ ทำเอาสัตว์น้อยทั้งหลายใแล้วพากันหนีไปหมด
"ใช่โฮชิจริงๆด้วย เซ้นของฉันตรงจริงๆด้วย นึกว่าจะไม่เจอเธอจริงๆซะแล้วซิ"
"ใช่ นี่ฉันเอง แล้วฉันเป็สไลม์จริงๆใช่ไหม"
"ก็ตามที่ฉันบอกตอนแรกอะนะ ไปทำอะไรมาล่ะ ถึงกลายเป็สไลม์ไปได้"
"ไม่รู้เหมือนกัน ฉันตื่นขึ้นมาก็เป็แบบนี้ไปแล้ว"
"งั้นหรอ.. ฉันหิวแล้วสิ เราเข้าไปในเมืองไหม?"
"เอ้ะ? ในเมืองงั้นหรอ? ฉัน.. ๆ.. ไม่ไหวหรอก"
"เอ๋.. งั้นหรอ งั้น.. ๆ.. เราไปเดินเล่นกันก่อนไหม"
"ได้สิ.."
"โอเครเลย งั้นเดี๋ยวฉันจะเล่าเื่ของโลกนี้ให้นะ"
ในจักรวาลแห่งนี้ ได้มีเล่าหมู่ดาวต่างๆมากมายที่มีมวลชีวิตอาศัยอยู่ หนึ่งในดวงดางเล่านั้น ดาวที่เราอยู่มีชื่อว่า เหวอเด่น (Verden)
"เหวอเด่นงั้นหรอ?"
"ชื่อโหลมาใช่ไหมล่ะ ฮ่าๆๆๆ"
ในเหวอเด่นแห่งนี้ เมื่อนานมาแล้ว ที่แห่งนี้ไม่มีเวทย์มนต์ใช้กัน
"ไม่มีเวทย์มนต์หรอ??"
"ใช่แล้วล่ะ เมื่อก่อนนั้น ก่อนที่จะมีเวทย์มนต์ เหวอเด่นแห่งนี้ได้อยู่ในยุคของเครื่องจักรไอน้ำ มนุษย์นั้นมีเทคโนโลยีที่ก้าวไกล ส่วนเหล่ามอนสเตอร์นั้น ก็ยังอยู่ยุคหินอยู่เลยล่ะ"
"โห ทำไมเทคโนโลยีมันถึงห่างกันขนาดนั้นเลย?"
"เห็นว่า เหมือนจะมีมนุษย์ที่หลงมาจากมิติอื่นมาน่ะสิ เหมือนกับที่ฉันพานายมาที่นี่ล่ะมั้ง ด้วยความที่เขามาจากยุคที่เหมือนจะล้ำหน้ากว่ามาก เขาได้เป็คนยกระดับเทคโนโลยีขึ้นมาในระยะเวลาอันสั้นเลยหละ"
ใน่ที่มนุษย์นั้นรุ่งเริง มนุษย์ได้จับเหล่ามอนสเตอร์บางส่วนไปเป็ทาส ใช้แรงงานมอนสเตอร์อย่างทารุณ
วันหนึ่ง เหล่ามอนสเตอร์ได้อันเชิญมอนสเตอร์เผ่าปีศาจออกมา พวกมันมีคุณสมบัติในการต้านทานความเสียหายที่สูง พวกมันได้เริ่มจู่โจมฐานที่ตั้งของมนุษย์ เริ่มกวาดล้างมนุษย์ด้วยความเกลียดชัง ความแค้นที่ถูกมนุษย์ข่มเหง
แต่แล้วจู่ๆ ก็ได้มีคนๆหนึ่ง ปรากฏตัวทีู่เาเดลลาส (Dellas) ูเาที่สูงที่สุดในเหวอเด่น เขาได้เริ่มพูดไว้ว่า "เหล่าสรรพชีวิตทั้งหลาย บัดนี้ ตัวของฉัน จะมอบพรวิเศษให้กับพวกแกทั้งหมด เพื่อเป็ข้อแลกเปลี่ยนในการยุติานี้ หากเผ่าพันธุ์ไหนขัดขืน หรือไม่ทำตามพันธสัญญา ตัวข้าผู้นี้ จะทำลายล้างเผ่าพันธุ์ของพวกเ้าทั้งหมด โดยเงื่อนไขมีดังนี้
ข้อแรก ห้ามไม่ให้มีการใช้เวทย์มนต์ในการทำาที่ยิ่งใหญ่
ข้อที่สอง ให้คิดไว้เสมอว่า พวกแกทั้งหลายอยู่ในดาวดวงเดียวกัน อยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน
ข้อที่สาม ห้ามออกไปจากดาวดวงนี้
ถ้าเข้าใจแล้วล่ะก็ จะเริ่มละนะ"
ทันทีที่พูดจบ เขาก็เริ่มร่ายเวทย์มนต์อะไรบางอย่าง ที่เหล่าสิ่งมีชีวิตในเหวอเด่นนั้นไม่เคยรู้จักมาก่อน ได้มีแสงวาบมาจากบนยอดของูเา แสงนั้นสว่างมากพอที่จะทะลุไปถึงก้นบึ้งของมหาสมุทร หลังจากสิ้นสุดแสงนั้น เขาก็ได้หายไป พร้อมกับเผ่าปีศาจได้หายไปอย่างไร้ร่องลอย
และเหวอเด่นได้กลายไปเป็ดวงดาวที่เต็มไปดวงพลังเวทย์มนต์อันแรงกล้า ต้นไม้สีแปลกตา ดอกไม้มีสีสันสดใส ไฟที่กำลังแผดเผา ได้มอดหายไป
เหล่ามนุษย์และมอนสเตอร์ได้ตื่นตะหนก แล้วได้แยกย้ายหายไป
"งั้นก็หมายความว่า.."
"ใช่แล้วล่ะ คนๆนั้นเขาได้เพิ่มมานาเข้าไปในสิ่งมีชีวิต ทำให้สิ่งมีชีวิตรุ่นหลังๆมีมานาเหมือนกัน"
* ตึก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ *
เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งมาหาโฮชิกับอากาเนะ
"ดูจากเสียงแล้ว น่าจะสัก 13ตัวนะ"
"เอ้ะ!? นี่เธอเก่งขนาดนี้เลยหรอ?"
"มาแล้ว!"
"นั้นมัน ก็อบลิน (Goblin)นิ"
"เตรียมเข้าปะทะนะ"
"เดี๋ยวสิ!!"
2K
