[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“หัวหน้า! ทางนี้ซอมบี้หมดแล้ว ”

“ ทางนี้ก็เหมือนกัน ”

นักสู้ร้องตะโกนมาจากทั้งสองฝั่ง ไม่ว่าจะเป็นด้านหน้าหรือด้านหลังโรงงานล้วนแล้วมีเสียงของพวกเขาส่งกันเป็นทอดๆไปยังหัวหน้าที่กำลังยืนสั่งการอยู่ด้านหน้าโรงงาน ภายในมือของเขามีขวานขนาดใหญ่เปื้อนไปด้วยเลือดที่ค่อยๆถูกฝนชำละล้างจนเหลือเลือดติดอยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น ภายใต้การรอคำสั่งต่อไปขอหัวหน้าว่าจะได้ทำอะไรอีกนั้น ทุกคนกลับได้ยินเสียงร้องของหัวหน้าสั่งให้รีบๆเดินทางมารวมกันที่หน้าตึกโดยพลัน ไม่อย่างนั้นจะต้องเกิดอันตรายแน่นอน

เหล่านักสู้ที่ได้ยินเสียงร้องตะโกนของหัวหน้าที่ปลดปล่อยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาต่างพากันวิ่งด้วยความเร็วเต็มกำลังกลับไปรวมกลุ่มกันในทันที 

เมื่อมาถึงตำแหน่งที่หัวหน้ายืนอยู่นี้เอง ทุกสายตาของนักสู้กลับหันมองไปยังทิศเดียวกันกับหัวหน้าที่กำลังจ้องมองบางอย่างด้วยความวิตกจนคิ้วทั้งสองของเขาขมวดเข้าชนกันเป็นปม

หลายคนที่หันมองไปยังทิศตะวันตก เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่หัวหน้าจ้องมอง บนใบหน้าจึงเกิดความวิตกไม่ต่างกัน สิ่งที่กำลังต่อสู้ท่ามกลางฝนสีแดงเลือดเทกระหน่ำกำลังไล่ล่าสังหารซอมบี้ราวกับพวกมันเป็นผักปลา เพียงแต่ว่าสิ่งที่กำลังล่ากลับมีท่าทางต่างจากมนุษย์

ขนสีดำคลุมทั่วร่างปกปิดตัวตนมาพร้อมกับหางที่คมราวกับใบมีด กำลังทำให้ทุกคนวิตกเพราะมันตัดได้แม้กระทั่งซอมบี้ระดับ 4 

ท่ามกลางร่างกายซอมบี้ที่ถูกตัดตัวแล้วตัวเล่า แม้จะวิ่งเกาะกลุ่มกันมามากกว่า 10 ตัวก็ตามที พวกมันล้วนแล้วถูกหางตวัดผ่าร่างจนตายไปพร้อมๆกัน

“ หัวหน้า นั่นมันตัวอะไร ”

“ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งอาวุธเอาไว้อย่าลดการ์ดป้องกันลง ”

ความรู้สึกกังวลเผยบนใบหน้าของทุกคนที่มองจ้องไปยังร่างสีดำท่ามกลางฝน กระทั่งซอมบี้ทุกตัวตกตายลงไปหมด สิ่งที่ฆ่ามันก็ได้ยืนนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมุ่งตรงมายังทิศทางของนักสู้ทำให้พวกเขาหลายคนรู้สึกวิตกมากยิ่งขึ้นเพราะกลัวว่ามันจะเป็นซอมบี้ที่ฆ่าพวกเดียวกัน ขณะที่ร่างสีดำเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆนั้น ทุกคนกลับมองเห็นว่าสิ่งๆนั้นชูมือ 2 ข้างออกมาจากขนสีดำ พวกเขาจึงรู้ว่าสิ่งที่ต่อสู้ท่ามกลางฝนเป็นมนุษย์ที่คลุมทับด้วยหนังซอมบี้

“ อย่าพึ่งยิง รอก่อน ”

ชายคาบบุหรี่บอกให้คนที่เตรียมยิงหน้าไม้ลดเป้าลงไปก่อน เผื่ออีกฝ่ายจะไม่ใช่ซอมบี้ แม้ครึ่งหนึ่งเขาจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นซอมบี้มนุษย์ไปแล้วก็ตาม ทว่าความคิดอีกครึ่งทำให้เขาอยากเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆกว่านี้ก่อนจะกล่าวหาว่าเขาเป็นซอมบี้

ร่างสีดำชูมือทั้งสองข้างค่อยๆเดินเข้าใกล้ตึก จนกระทั่งเข้าใกล้จุดที่มีแสงสว่างส่องลงมาจากดาดฟ้าตึกเพื่อสร้างพื้นที่ต่อสู้ เขาจึงก้าวเท้าเข้าไปยืนอยู่ในจุดที่มีแสงเผยให้เห็นหนังสัตว์สีดำคลุมร่างกาย มือทั้งสองที่ชูขึ้นฟ้ามีผิวไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป หลังจากที่ชายเจ้าของมือเคลื่อนมือทั้ง 2 จับไปยังบริเวณหมวกแล้วเปิดขนสัตว์ออกก็เผยให้เห็นใบหน้าธรรมดาทั่วไป เมื่อชายที่คาบบุหรี่เห็นใบหน้าใต้หนังขนสัตว์เขาถึงขั้นร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งเข้าไปหา

“ ไอ้โย ฉันนึกว่าแกตายแล้ว ”

“ นั่นพี่บาสเหรอ พี่บาสจริงๆด้วย ” โยฮันกอดร่างที่พุ่งเข้ามาหา รุ่นพี่ภายในแผนกที่แยกกันบริเวณห้องประชุมบริษัทได้กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้ง

“ ไปไงมาไง แล้วนี่แกมาคนเดียวเหรอ ” บาสใช้มือลูบคลำไปตามสองแขนของโยฮันด้วยท่าทางดีใจ เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิตรอดกลับมาหาตัวเอง

“ ผมเดินหาอาหารคนเดียวไปเรื่อยๆ แล้วบังเอิญฝนตกจึงกลับไม่ได้ ว่าแต่พี่เป็นนักสู้กับเขาด้วยเหรอ ”

“ ใช่ มีอะไรน่าตื่นเต้นกว่านั้น เข้าไปในตึกก่อน ดูเหมือนเราจะมีหลายอย่างที่ต้องคุยกัน ”

การ์ดป้องกันของทุกคนลดต่ำลงหลังจากเห็นสัญญาณจากบาส หลายคนที่ไม่ได้ยินเสียงซอมบี้แล้วจึงหลบเข้าไปในตึกพลางถอดเสื้อผ้าตากให้เร็วที่สุด เนื่องจากมันกำลังละลายจากการสัมผัสฝน 

“ เป็นไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า ”

“ สบายดีพี่ ”

“ หลังจากที่แกไปกับเลขาสาวสวย ฉันนึกว่าแกไม่รอดแล้ว ว่าแต่ได้อยู่ด้วยกันหรือเปล่า ”

“ ไม่นะพี่ หลังจากเธอส่งผมที่โรงเรียนเธอก็ขับรถออกไปเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนผมไม่ได้ถามต่อ ว่าแต่พี่ดูแลที่นี่เหรอ ”

“ ใช่แล้ว ฉันเป็นหัวหน้าดูแลที่นี่ หลังจากที่แกออกไปจากโรงงานฉันเลยลองฆ่าซอมบี้ดู จากนั้นก็เจอความลับบางอย่าง เสียดายที่แกไปก่อนฉันเลยไม่ได้บอก แต่ดูเหมือนแกน่าจะรู้เหมือนกันว่าฆ่าซอมบี้แล้วจะวิวัฒนาการ ”

“ ตอนแรกผมก็ยังไม่รู้หรอกเพราะผมไม่ได้ฆ่าซอมบี้เลย แต่ก่อนแยกกับเลขาสาวเธอบอกให้ผมลองฆ่า ก็เลยได้ลองฆ่าซอมบี้ที่โรงเรียนหลังจากช่วยน้องสาวออกมา ”

“ น้องสาวแกก็ปลอดภัยงั้นเหรอ ”

“ใช่แล้วพี่ ผมทิ้งเธอไว้คนเดียวเพื่อออกมาหาอาหาร ผมว่าจะรีบกลับหลังจากฝนหยุดตก ”

“ เอางี้ไหมล่ะ แกอยู่ไกลไหม พาน้องสาวย้ายมาอยู่กับพวกฉันได้นะ ที่นี่น่าจะปลอดภัยมากขึ้น นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นๆที่เป็นนักสู้ อีกเดี๋ยวเราก็จะไปจากที่นี่เพื่อไปยังกองทัพแล้ว ทางตอนใต้คงไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนกับแกอีก ”

“ พี่ติดต่อกับกองทัพได้แล้วเหรอ ” โยฮันไม่พูดถึงวิน เขาทำตัวราวกับว่าพวกบ้านนอกพึ่งออกมาเจอผู้คนภายในเมือง วิทยุสื่อสารของเขาซ่อนเอาไว้บนดาดฟ้าตึกเพื่อไม่ให้การจับตามองดูภายในกลุ่มแห่งนี้เกิดความผิดพลาด

“ ติดต่อได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนนี้ล่ะ แล้วก็ติดต่อผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นๆได้ด้วย พวกเขาบอกว่าอยู่ทางเหนือ เราเลยคุยกันว่าจะเดินทางไปที่นั่นก่อนแล้วเดินทางมุ่งหน้าสู่กองทัพ ถ้าอีกฝ่ายไปด้วยก็ดี ถ้าไม่ไปฉันก็จะไม่ว่าอะไรมากนัก ทางใครทางมัน ”

“ แล้วทางกองทัพพูดอะไรกับพี่เหรอ ”

“ พวกเขาบอกว่ามีอาวุธที่ใช้รับมือกับซอมบี้จำนวนมากได้แล้วก็มีอาหาร ต่อให้เราจะมีอาหารมากก็เถอะ สุดท้ายมันก็จะหมดอยู่ดี เราเลยจะเดินทางไปยังกองทัพ แต่ก็อย่างว่า ระยะทางไกลจากที่นี่เกือบร้อยกิโลเมตรเลย ”

“ แล้วพี่ได้ติดต่อกับกลุ่มทางเหนือเอาไว้หรือยัง ” 

“ เราติดต่อไปแล้ว 2 ครั้ง ครั้งแรกเราเสนอให้พวกเขามารวมกัน แต่ล่าสุดก่อนที่ฝนจะตกเราติดต่ออีกฝ่ายว่าจะขอเดินทางไปหาแทนเพราะกองทัพเสนอตัวให้เราไปรวมกลุ่มที่นั่น ”

โยฮันจำได้ว่าก่อนออกเดินทาง วินได้ติดต่อกับกลุ่มของพี่บาส อีกฝ่ายไม่สามารถติดต่อรัฐบาลและกองทัพได้ หมายความว่าระหว่างเขาเดินทาง กองทัพคงจะติดต่อมาที่นี่จนวางแผนจะเดินทางไปรวมกลุ่มกันกับทหาร

“ แล้วพี่จะเดินทางไปตอนไหน ”

“ อีก 2 วัน ”

“ ทำไมต้องรอ 2 วันด้วยล่ะ” โยฮันเชื่อว่าการเดินทางของกลุ่มพี่บาสจะต้องง่ายดายกว่ากลุ่มที่เขาเคยช่วยเหลืออย่างแน่นอน เพราะมีนักสู้มากถึง 500 คน ผู้ที่ไม่สามารถต่อสู้ได้มีแค่หกสิบคน พวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้รถในการเดินทางจนทำให้เกิดเสียง เพียงแค่วิ่งก็สามารถเดินทางไปถึงกลุ่มของวินได้แน่นอนและรวดเร็วกว่าใช้รถ จากการสำรวจผู้วิวัฒนาการที่เป็นนักสู้ระดับต่ำสุดที่เขามองเห็นคือระดับ 3 ส่วนอีกราวร้อยคนเป็นระดับ 4 ซึ่งมากกว่าทางฝั่งของเขาไปมาก ต่อให้เขาจะพาคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่กับวินออกมาฆ่าซอมบี้เพื่อวิวัฒนาการครั้งที่ 3 เพื่อเป็นระดับ 4 พวกเขากลับมีคนอยู่เพียงแค่สี่สิบเท่านั้น

“ มีซอมบี้ตัวหนึ่งเป็นปัญหาอยู่น่ะสิ เรากำลังคิดหนักว่าจะทำอะไรกับมันดี จากขนาดตัวที่ใหญ่และระดับพลังที่ปลดปล่อยออกมายากเกินกว่าที่เราจะฆ่ามันได้ ”

“ ระดับ 6 งั้นเหรอ ”

“ ใช่ ระดับนั่นแหละ เราว่าจะดูสถานการณ์ไปก่อน หากว่าเราเดินทางออกไปเลย กลัวว่ามันจะตามเราไป เลยรอให้มันตื่นแล้วไปตีกับตัวอื่นๆ ”

“แล้วพี่จะให้มันไปตีกับตัวไหน ”

“ จากที่เราสังเกต มีตัวที่เป็นแมงมุมอยู่ในโรงงานไฟฟ้า ต่อให้จะไกลจากที่นี่มากก็เถอะ หากพวกมันเป็นระดับ 6 จะต้องมีบางอย่างที่ดึงดูดให้พวกมันเดินทางเข้าไปหากันแน่นอน เราก็เลยรอให้มันตื่นก่อนแล้วก็ล่อมันไปหาแมงมุมในโรงงานไฟฟ้า ”

“ ล่อยังไง ”

“ เพื่อให้เรามั่นใจว่ามันจะไม่มาทางนี้ เราเลยนำรถบรรทุกน้ำมันและรถบรรทุกแก๊สไปฝังใกล้ๆมัน จากนั้นก็ให้กลุ่มที่มีหน้าที่จุดระเบิดล่อมันไปตีกัน ”

“แสดงว่าพี่วางแผนเอาไว้แล้วงั้นสินะ ”

“ ใช่เอาล่ะ นายไปอยู่ยังไง วิวัฒนาการไปแล้วกี่ครั้ง ”

“ แค่ 3 ครั้งเองพี่ พอดีผมพิเศษหน่อยเพราะมีหางอย่างที่พี่เห็น ”

“ งั้นแกก็เหมือนฉันน่ะสิ ไม่แปลกเลยที่แกฆ่าพวกมันได้ง่ายๆแบบนั้น มาๆ ฉันจะเปิดของหายากให้แกชิม คงไม่ได้ดื่มมานานแล้ว วันนี้วันดีฉันจะเลี้ยงแกสักหน่อย ”

“ จะดีเหรอพี่ ”

“ ดีสิ น้องฉันมาทั้งที ”

บาสกอดคอโยฮันเดินเข้าไปในห้องหนึ่งที่เขาเข้ามาได้เพียงแค่คนเดียว หลังจากเดินไปเปิดเตียงนอนก็มีเหล้าราคาแพงวางอยู่ 2 ขวด หลังจากเดินหาแก้วมา 2 ใบบาสจึงนั่งดื่มด่ำไปกับน้องชายในแผนกที่ไปเลี้ยงสังสรรค์ด้วยกันบ่อยๆพร้อมกับถามสารทุกสุขดิบหลังจากแยกกัน

 “ พี่ แล้วกลุ่มพี่ไปทำยังไงถึงรอดมาได้ล่ะ ซอมบี้วิวัฒนาการเร็วขนาดนี้พี่ไม่น่าจะต้านได้ ”

“ เรามีของดีน่ะสิ ” โยฮันนั่งเงียบๆรอให้อีกฝ่ายนำของดีที่ว่าออกมาโชว์

“  ในตอนที่เราเป็นแค่ระดับ 2 มีซอมบี้ระดับ 3 โผล่ออกมา ตอนนั้นเราแย่มากเพราะพลังต่างกันเกินไป แต่ดันมีคนไปเจอสารเคมีอันตรายเข้า เราไม่รู้ว่ามันเป็นสารอะไรรู้แค่ว่ามันแอบเก็บซ่อนเอาไว้ในโกดังห่างจากที่นี่ไปราว 500 เมตร เราที่ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วก็เลยใช้สารเคมีตัวนี้ดู ปรากฎว่ามันเป็นพิษต่อซอมบี้ แต่ก็ยังไม่มากพอจะฆ่ามัน ยังดีที่มันทำให้ซอมบี้อ่อนแอลงได้เราก็เลยรุมสังหาร จากนั้นเราก็ลองนำสารเคมีตัวนี้ไปผสมกับอะไรหลายๆอย่างจนกระทั่งเราได้เจอซอมบี้ตัวหนึ่งที่มีพิษ หลังจากผสมสารเคมีตัวนี้เข้ากับพิษของมัน แม้แต่ระดับ 4 ยังถูกเราฆ่าตายได้ง่ายๆ ”

โยฮันเบิกตากว้าง เมื่อรู้ว่ามีสารเคมีที่เป็นอันตรายต่อซอมบี้ หากมนุษย์ใช้สิ่งนี้การจะรับมือกับซอมบี้คงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

“ ซอมบี้ตัวนั้นยังอยู่ไหมพี่ ซากของมันเหลืออยู่หรือเปล่า ” โยฮันอยากได้พลังของมัน หากเขามีพิษร้ายแรงจะทำให้เขาฆ่าซอมบี้ได้ง่ายมากขึ้น

“ ร่างของมันอ่อนแอมาก เราเลยเก็บมาแค่พิษ ตอนนี้น่าจะถูกซอมบี้ตัวอื่นกินไปแล้ว  แต่อย่าพึ่งดีใจ มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะใช้ได้ง่ายๆขนาดนั้น นอกจากจะมีจำกัดแล้ว การใช้มัน 1 ครั้งยังทำให้เกิดผลกระทบวงกว้าง เหมือนกับตอนที่เราฉีดยาฆ่าหญ้าแล้วสารเคมีตกค้างอยู่บริเวณนั้น หลังจากที่เราใช้มันบริเวณนั้นจะกลายเป็นพื้นที่ต้องห้ามในทันที มีคนเคยคิดจะไปเก็บชิ้นส่วนซอมบี้ระดับ 4 เขากลับตายเพราะพิษที่ใช้จัดการซอมบี้เช่นกัน เราจึงไม่ค่อยอยากใช้มันหากไม่จำเป็น ”

“ แล้วพี่มีเยอะไหม ”

“ น่าจะเหลือราว 1 ตัน แต่เราก็ไม่กล้าแตะต้องมันเยอะขนาดนั้นเพราะกลัวว่ามันจะทำให้เราตายทั้งหมด ”

“ ดีแล้วพี่ ว่าแต่มีกลุ่มอื่นอีกไหมที่พี่ติดต่อได้ ”

“ ไม่นะ นอกจากกลุ่มที่อยู่ทางเหนือและกองทัพแล้ว ไม่มีกลุ่มใดอีกเลย ว่าแต่แกจะกลับหลังจากฝนหยุดงั้นเหรอ”

“ ใช่พี่ ผมเป็นห่วงน้องสาว ”

“ งั้นจะหาห้องไว้ให้แกพักสักหน่อย แต่หากเปลี่ยนใจมารวมกลุ่มกับฉันก็ได้นะ ถ้าหากพวกฉันเดินทางไปทิศเหนือแล้วแกจะไม่เหลือใครเลยนะ ”

“ ผมคงต้องกลับไปถามน้องสาวก่อน ไม่แน่ผมและเธอน่าจะไปรอที่ทิศเหนือก็ได้ ”

“ โอเค ฉันจะไม่คะยั้นคะยอแกก็แล้วกัน การที่แกเดินทางคนเดียวได้แบบนี้ คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก ถ้าหากวันออกเดินทางแกไม่มาหาเรา ฉันจะคิดว่าแกเดินทางไปทิศเหนือเพื่อรอฉันอยู่ที่นั่นก็แล้วกัน ”

“ ได้พี่ เอาแบบนั้นก็แล้วกัน ”.