จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 168 : ย่างสู่รังมังกร เงาสหายในสายใยวาสนา

ณ ชายขอบอาณาเขตสถาบันเทียนซวน (天璇学院 - Tiān Xuán Xué Yuàn) ที่ซึ่งเส้นแบ่งระหว่างโลกภายนอกอันปั่นป่วนและแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบ่มเพาะเลือนรางลงในสายลม บนยอดไม้สูงเสียดฟ้า เงาร่างหนึ่งยืนหยัดมั่นคงดุจศิลาจารึกแห่งบรรพกาล ร่างภายใต้หน้ากากอนัตตาและอาภรณ์สีเข้มนั้นดูสงบนิ่ง สอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับรัตติกาลที่เคลื่อนคล้อย หากแต่จิตวิญญาณ (神识 - Shénshí) อันแผ่ไพศาลดุจมหาสมุทรแห่งดวงดาวระดับวิญญาณแรกกำเนิด (元婴期 - Yuányīng Qī) กำลังสอดประสานกับท่วงทำนองแห่งพลังงานรอบกายอย่างเงียบเชียบ สัมผัสถึงอาณาเขตที่คุ้นเคย... หากแต่ก็ห่างเหินราวกับภาพฝันในชาติภพก่อน... เฉิน ฮ่าวหราน (陈浩然) ทอดสายตาไปยังเทือกเขามังกรครามที่ทอดตัวยาวเหยียดดุจพญามังกรหลับใหล และหมู่ตำหนักที่ส่องแสงเรืองรองอยู่บนนั้นดุจเกล็ดแก้ว... ความทรงจำนับหมื่นพัน ทั้งรอยยิ้มและคราบน้ำตา ทั้งมิตรภาพและความแค้น ไหลผ่านห้วงสำนึกราวกับสายธารแห่งกาลเวลา... ก่อนจะถูกความสงบนิ่งอันเกิดจากการขัดเกลาจิตวิญญาณนานนับทศวรรษและความเข้าใจในเต๋าที่ลึกซึ้งขึ้น กลืนหายไป... เหลือเพียงเจตจำนงอันเยือกเย็นดุจคมดาบและสายตาที่มองทะลุผ่านเปลือกนอกสู่แก่นแท้

หกเจ็ดปีแห่งโลกภายนอก... สามสิบปีแห่งห้วงมิติ... กาลเวลาได้หล่อหลอมเด็กหนุ่มธรรมดาให้กลายเป็นตัวตนที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

เขาปรับลมหายใจให้ผสานกับจังหวะของราตรี โคจรพลังวิญญาณแรกกำเนิด ผสานเคล็ดวิชา "อัสนีสะกดกาล" (镇时神雷诀 - Zhèn Shí Shén Léi Jué) และ "วิถีอัสนีเร้นเงา" (雷隐之道) อย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นอายแห่งราชันย์อัสนีถูก "ผนึก" ลงสู่แก่นกลาง ร่างกาย "เลือนราง" กลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเงาไม้และสายลมที่พัดผ่าน

จิตวิญญาณอันไพศาลสอดส่อง ค่ายกลป้องกัน (阵法 - Zhènfǎ) ขนาดใหญ่ มันซับซ้อนและทรงพลังดุจตาข่ายสวรรค์ แต่ในสายตาของผู้หยั่งรู้แล้ว ย่อมปรากฏ "ช่องว่าง" และ "จุดบอด" ดุจดวงดาวที่เรียงร้อยกันบนผืนฟ้า

เขาระลึกถึง เส้นทางลับ เลียบปีกเขาด้านทิศตะวันตก... ทางสายเล็กที่ซ่อนเร้นจากสายตาคนทั่วไป เขาตัดสินใจเลือกใช้เส้นทางนี้ ดุจหยดน้ำที่ไหลคืนสู่มหาสมุทร

ฟุ่บ!

ร่างของเขาไร้ซึ่งน้ำหนัก หายวับไปจากยอดไม้ ปรากฏขึ้น ณ ปากทางเข้าเส้นทางลับนั้นอย่างเงียบงัน เขาเคลื่อนกายเข้าไปในความมืด สองข้างทางคือป่าทึบและโขดหิน กลิ่นไอดินหลังฝนและกลิ่นใบไม้แห้ง ลอยอบอวล เสียงกระซิบของสายลม ผ่านแมกไม้ขับขานบทเพลงแห่งราตรี เขาสัมผัสได้ถึงค่ายกลและกับดักพลังงานที่ซ่อนอยู่ แต่จิตวิญญาณของเขาเพียงแค่ "ไหลผ่าน" มันไป ดุจสายน้ำที่มิอาจถูกกักกั้น

ยิ่งเข้าใกล้เขตตำหนักชั้นนอก เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึง "ความกดดัน" ในบรรยากาศ มันมิใช่พลังกดดันจากผู้แข็งแกร่งโดยตรง หากแต่เป็น "ความตึงเครียด" ในจิตใจของผู้คน เสียงฝีเท้าของหน่วยตรวจการที่ดังเป็นจังหวะดู "หนักแน่น" และ "รีบเร่ง" กว่าในความทรงจำ กลิ่นสมุนไพรและไอโอสถจากหอปรุงยายังคงมีอยู่ แต่กลับเจือปนด้วยกลิ่นอายแห่งความ "เร่งรีบ" และ "ขาดแคลน"

เขาลอบเร้นผ่านเขตตำหนักชั้นนอก ดุจเงาที่ไม่เคยมีตัวตน มาถึงเขต ตำหนักเมฆาคราม ที่คุ้นเคย โครงสร้างหลักยังคงเดิม แต่กลับให้ความรู้สึกที่ "แปลกแยก" เล็กน้อย เขาเหลือบมองไปยังทิศทางของห้องพักหมายเลข 12... ห้องของเขา... ก่อนจะเบือนสายตาออกไป แผ่จิตวิญญาณค้นหากลิ่นอายพลังปราณธาตุดินอันหนักแน่น... กลิ่นอายของสหายเพียงคนเดียว... ฟางเจี๋ย (方杰 - Fāng Jié)

ไม่นานนัก... เขาก็พบ... ณ หอพักสำหรับศิษย์ระดับสร้างรากฐานแห่งหนึ่ง ฟางเจี๋ยกำลังนั่งขัดสมาธิบ่มเพาะพลังอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง กลิ่นอายพลังปราณธาตุดินมั่นคงหนาแน่น บ่งบอกถึงระดับ สร้างรากฐาน-ขั้นสูงสุด!

'ฟางเจี๋ย... เจ้าทำได้ดีมาก!' ความรู้สึกยินดีอันอบอุ่นแล่นผ่านใจที่เยือกเย็นของฮ่าวหราน 'เจ้ายังคงก้าวเดินบนเส้นทางนี้อย่างไม่ย่อท้อจริงๆ'

เขาปรารถนาจะพบหน้าสหายในทันที แต่ความรอบคอบและความจำเป็นในการปิดบังตัวตนยังคงสำคัญที่สุด เขายืนสงบนิ่งในเงามืด ครุ่นคิดถึงวิธีการสื่อสารที่ปลอดภัย

เขาตัดสินใจ... ใช้จิตวิญญาณควบคุมพลังอัสนีบรรพกาลที่ถูกผนึกไว้ ก่อเกิดเป็น "เส้นใยอัสนีไร้ลักษณ์" (Formless Lightning Thread) อันบางเบาและมองไม่เห็น ส่งมันลอบเร้นผ่านช่องหน้าต่าง เข้าไปวาดสัญลักษณ์ "สายฟ้าฟาดผ่าก้อนหิน" ลงบนพื้นไม้ใต้ขอบหน้าต่างด้านในอย่างแผ่วเบา

'สัญลักษณ์นี้...' เส้นใยสายฟ้านี้ บางเบาและไร้ลักษณ์ก็จริง แต่สำหรับเขาแล้ว มันคล้ายดั่ง 'สายใยแห่งวาสนา' (线缘 - Xiànyuán) ที่มองไม่เห็น เส้นหนึ่งที่เขากำลังพยายามถักทอขึ้นใหม่ด้วยพลังแห่งอัสนีและกาลเวลา เพื่อเชื่อมต่อกับอดีตและสหายเพียงคนเดียวที่อาจยังคงรอคอย... 'สายฟ้าแทนตัวข้า ศิลาแทนตัวเจ้า... หวังว่าเจ้าจะเข้าใจนะ สหายข้า'

ซี่... รอยไหม้จางๆ ปรากฏขึ้นแล้วเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงสัญลักษณ์ที่ต้องสังเกตจึงจะเห็น

ฮ่าวหรานดึงจิตวิญญาณกลับมา สัมผัสว่าฟางเจี๋ยยังคงไม่รู้ตัว เขาตรวจสอบรอบกายอีกครั้ง ก่อนจะเคลื่อนร่างจากไปอย่างเงียบเชียบ หา "มุมมืด" ที่เหมาะสมภายในเขตสถาบัน เพื่อใช้เป็นจุดพักพิงชั่วคราว สังเกตการณ์ และรอคอย... รอคอยให้สายใยแห่งวาสนาเส้นนี้ได้ทำงาน...

(จบตอนที่ 168)