Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่สามสิบสี่ Relax

เนื้อมาโตดอนปรุงรสสมุนไพร20,000 เครดิต

ไวน์เจ็ดสี 20,000 เครดิต

พุดดิ้งเรนโบว์ 15,000 เครดิต

..

อาหารและขนมที่น่าอร่อยตั้งอยู่เต็มโต๊ะที่ผมในฐานะที่เป็นสมาชิกของกาแลคซี่สายอวกาศสามารถจองเอาไว้ล่วงหน้าได้

และได้ที่นั่งดีดีพอสมควรเพราะผมจองล่วงหน้าไปใน่วงที่ผมฝึกซ้อมแล้ว

จิบไวน์และทานอาหารเนื้อมาโตดอนที่มีแรงดึงดูดสูง

พลังชีวิตของท่านเพิ่มขึ้น100 หน่วย

พลังชีวิตของท่านเพิ่มขึ้น100 หน่วย

ที่ในรถไฟสายกาแลคซี่นี้เราทานอาหารก็เพิ่มพลังและค่าสถานะของเราได้เช่นกัน

แต่ผมคิดว่าร่างกายผมคงมีขีดจำกัดว่าคงกินไม่ได้สักเท่าไรแม้จะมีเงินมากเพียงพอก็ตาม

แต่ก็มีขีดจำกัดที่สภาพร่างกายของผมอยู่ดี

แลแม้ไวน์จะเพิ่มพลังได้ผมก็กลัวตนเองจะเมาจนเสียกิริยา

ไม่ใช่หนทางที่ผมจะต้องการเสียเท่าไร

จึงกินแค่พอประมาณไม่ให้เกินพอดีเท่านั้น

ดังนั้นผมเลยกดสั่งอาหารเพิ่ม

สเต็กมาโตดอนx20

พุดดิ้งเรนโบว์x50

ไวน์แดงเชอรี่ 1 แก้ว

ก็ถือว่าไม่มากนักแต่คนเราต้องทานอาหารแต่พอประมาณเรากินเพื่ออยู่ไม่ได้อยู่เพื่อกิน

ผมค่อยๆท่านอาหารรู้สึกเหมือนค่อยๆมีพลังไหลเข้ามาในร่างกาย

มีพลังอย่างเปี่ยมล้นความเหน็ดเหนื่อยทั้งทางร่างกายและจิตใจหายไปเป็นปลิดทิ้ง

รู้สึกเหมือนมีแรงกระปี้กระเป่าจะทำอะไรก็ได้

เสียงเพลงที่ไพเราะดังขึ้นมา

Sweet dream and memory---

เก้าอี้หรือโต๊ะอาหารของผมลอยอยู่บนห้องอาหารที่เห็นวิวและได้เยินเสียงเพลงใช้ได้เลยทีเดียว

กับดาราไอด้อลของจักรวาลรถไฟสายกาแลคซี่นี้

โคยูกิ

ที่เห็นแต่งกายแบบไอด้อลแต่เธอมีพลังควบคุมหิมะน้ำแข็ง

จนชวนสงสัยว่าถ้าเธอเก่งขนาดนี้ทำไมเราต้องทำภารกิจไปช่วยเธอที่โดนลักพาตัวด้วย?

แต่ผมก็บ่นไปอย่างนั้นล่ะเพราะมันก็เฉลยตามเนื้อเรื่องอยู่แล้วว่าทำไปเพื่อล่อผู้ต้องสงสัยออกมา

หมายความวว่าผมจะอยู่ห่างจากอีเวนท์เธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผมจิบไวน์ฟังเพลงที่เพิ่มค่าพลังใจสตาร์ฟอร์ซได้

รู้สึกเหมือนเสียงเพลงแทงเข้ามาในใจผมอย่างแท้จริง

เป็นการแสดงที่สร้างอารมณ์ยิ่งกว่าการดูอยู่ผ่านหน้าจอเกมส์หรือโอเปร่าในโลกไพร์มของผมเสียอีก

งั่ม งั่ม งั่ม

แต่ไม่ทำให้ผมมีความสุขเท่าการทานเนื้อมาโตดอน

เพราะเพลงของโคยูกิทำให้พลังสตาร์ฟอร์ซฟื้นฟูจนเต็มแต่อยู่ในขอบเขตเท่าเดิม

ในขณะที่เนื้อมาโตดอนทำให้พลังชีวิตของผมเพิ่มขึ้นแม้จะทีละนิดหน่อยแต่เพิ่มแบบถาวร

ผมดูพลังชีวิตของผมที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

คิดว่าเป็นมื้ออาหารที่ประสบความสำเร็จไม่เลวจริงๆ