วันนี้เป็วันทำงานปกติ ชลนาศประคองปั้นหยามาทานข้าวด้วยกัน แต่พอทรรศกรเดินมาเห็นเข้า ก็รีบเข้ามาประคองช่วยทันที แล้วพากันมานั่งร่วมโต๊ะที่โรงอาหาร
“เอ้อ วันพรุ่งนี้ เธอว่างมั้ย พาฉันไปทำวีซ่าหน่อยสิ” ปั้นหยาถามชลนาศ
“เฮ้ย ่นี้ชลนาศกำลังถูกท่านประธานเพ่งเล็งอยู่ ให้ฉันพาไปเองก็แล้วกัน” ทรรศกรรีบเสนอตัว
“อ้าว แล้ววันพรุ่งนี้นายไม่มีงานงั้นหรอ” ปั้นหยาสงสัย
“ยังไงสิ้นเดือนฉันก็ต้องลาออกอยู่แล้ว แล้วฉันสามารถใช้สิทธิ์ลางานได้ด้วย ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันพาไปเอง” ทรรศกรกล่าว
ชลนาศยังไม่ทันพูดอะไรต่อ ปั้นหยาก็รับคำเสร็จสรรพ “ตกลง ฉันให้นายพาไปก็ได้ ่นี้ท่านประธานยิ่งชอบทะเลาะกับชลนาศอยู่ด้วย”
“งั้นนายก็ดูแลเพื่อนฉันดีๆ ด้วยล่ะ” ชลนาศกล่าว
“รับทราบครับผม” ทรรศกรกล่าว
เมื่อนายทรรศกรขันอาสาให้ ทำให้เขาได้ล่วงรู้ว่าปั้นหยาออกเดินทางไปอเมริกาวันไหนและเมื่อไหร่ และรู้แม้กระทั่งว่าไปทำอะไรที่อเมริกานั่นด้วย ******************************************************
ทางด้านชลนาศเอง เนื่องจากลูกน้องลาหยุด เธอก็เลยต้องไปส่งสินค้าให้โรงพยาบาลที่หมอพงศธรประจำอยู่ด้วยตนเอง
ในระหว่างที่ชลนาศให้ลูกน้องขนของด้านหลังโรงพยาบาล เธอก็เลยนำเอกสารให้เ้าหน้าที่เซนรับของ จากนั้นเธอก็ดันเห็นหมอพงศธรกับผู้หญิงคนที่เห็นที่ห้องอาบน้ำนั่น แอบพากันมาจู๋จี๋กันหลังโรงพยาบาล ในใจชลนาศคิดว่า “ทำไมทั้งสองคนถึงไม่คบกันแบบเปิดเผย ทำไมต้องแอบมาลักลอบมีความสัมพันธ์กันแบบนี้ด้วยนะ” ชลนาศเลยถือโอกาสถ่ายรูปเก็บภาพของคนทั้งสองไว้ เผื่อวันข้างหน้ามันอาจจะมีประโยชน์
หลังจากขนของเสร็จ ชลนาศรีบพาลูกน้องกลับบริษัท เธอรีบนำรายงานการขนของไปส่งท่านประธานทันที
ตอนแรกชลนาศจะฝากเอกสารให้เลขาฯ คนใหม่ที่มาแทนคุณธัญสิยายื่นให้ แต่เลขาฯ ดันไม่อยู่เสียได้ เธอเลยจำต้องเคาะประตูเข้าไปด้วยตนเอง
“วันนี้ยอมมาส่งเอกสารด้วยตนเองแล้วหรอครับ” ท่านประธานทัก
“ก็ฉันเห็นว่าไม่จำเป็ต้องพบคุณนี่คะ ก็แค่เซนเอกสารเฉยๆ” ชลนาศกล่าว
“ถ้าเผื่อผมมีเื่มอบหมายให้คุณทำล่ะครับ” ท่านประธานกล่าว
“คุณก็โทรสั่งได้นี่คะ” ชลนาศกล่าว
“เอาล่ะ ผมไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคุณแล้ว ไหนล่ะครับ เอกสาร” ท่านประธานยื่นมือมารับเอกสารทันที
ชลนาศรีบยื่นเอกสารให้ท่านประธานตรวจทันที ท่านประธานกำลังตรวจรายงานอยู่ แต่ทว่าอยู่ดีๆ เลขาฯ คนใหม่ก็รีบเข้ามาแจ้งว่า คุณแม่ท่านประธานจะมาพบที่ห้องทำงาน
ท่านประธานเลยรีบดึงตัวชลนาศให้ไปหลบใต้โต๊ะทำงานทันที
“นี่คุณ กำลังทำบ้าอะไรอยู่คะ” ชลนาศรีบกล่าวท้วง
“คุณรีบหลบเถอะน่า แม่ผมไม่ชอบให้ผมยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหน ไม่งั้นแม่ผมจะให้คนไปสืบเื่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น หรือคุณชอบแบบนั้นกันล่ะ” ท่านประธานกล่าว
ชลนาศก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับเธอ เธอเลยยอมทำตามที่ท่านประธานบอก คือแอบไปหลบใต้โต๊ะและเกาะขาท่านประธานไว้ ทำตัวให้นิ่งและเงียบที่สุด
“เป็ไงบ้างลูก ่นี้งานหนักมากเลยหรอลูก ถึงกลับบ้านดึกทุกคืน” แม่ทักลูกชาย
“ครับแม่ งานเยอะจริงๆ” ท่านประธานกล่าว
“แม่ว่านะ คู่หมั้นของลูกที่อยู่อเมริกานั่น เธอคงทำงานติดพันอยู่ที่นั่นแล้ว คงไม่กลับมาอีก แม่ว่าลูกถอนหมั้นไปเถอะ แล้วหาผู้หญิงคนใหม่ก็ได้นี่ลูก” แม่กล่าว
“ไม่ครับ ผมจะรอลลิพัศน์คนเดียวครับแม่” ท่านประธานมุ่งมั่น
“อะ งั้นก็ตามใจลูกเถอะ แต่แม่ได้ข่าวจากแม่บ้านว่า มีผู้หญิงที่ชื่อชลนาศ เธอกำลังอ่อยลูกอยู่ พยายามจับลูก ยังไงลูกก็ต้องระวังเธอไว้ด้วยนะ” แม่กล่าว
ชลนาศเผลอตัวกำลังจะลุกไปอธิบาย แต่ถูกท่านประธานกดหัวเอาไว้
“ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ เธอก็เป็แค่พนักงานคนนึงเท่านั้น อีกอย่างพวกเราไม่ถูกกันครับ” ท่านประธานแก้ตัวแทน
“อ้าว ถ้าเธอกล้าขัดใจลูก ลูกก็ไล่เธอออกไปสิ” แม่กล่าว
“เธอทำงานดีครับแม่ ผมไม่อยากไล่คนออกอย่างไม่มีเหตุผล” ท่านประธานกล่าว
“เห็นว่าน้องสาวของลูกจะแต่งงานเดือนหน้าแล้ว หมอพงศธรก็ใจร้อนเสียจริง รีบพาแม่ของเขามาสู่ขอยัยธัญ เห็นทีน้องสาวคงได้แต่งงานก่อนลูกเป็แน่” แม่กล่าว
“ผมไม่ถือคำโบราณครับแม่ ให้น้องแต่งงานไปก่อนเถอะ ผมจะรอลลิพัศน์คนเดียวเท่านั้น” ท่านประธานกล่าว
“งั้นแม่ไม่กวนลูกแล้ว ทำงานตามสบายเลยนะ จะว่าไปแม่อยากเห็นหน้ายัยชลนาศจังเลย เธอคงเป็คนแรกและคนเดียวที่กล้าทะเลาะกับลูกชายของแม่” แม่กล่าว
“อย่าเห็นเลยครับแม่ เธอหน้าตาน่าเกลียดจะตายไป” ท่านประธานหลอกว่า
ชลนาศเผลอหยิกไปที่ขาของท่านประธาน จนท่านประธานถึงขั้นร้องโอ๊ยทันที
“เป็อะไรหรอลูก” แม่ใกับเสียงร้องของลูกชาย
“อ๋อ ผมโดนยุงตัวใหญ่กัดครับ มันดุน่าดู” ท่านประธานกล่าว
“ก็ฉีดยากันยุงก็สิ้นเื่ อะ งั้นแม่ไปก่อนนะลูก” แม่กล่าว
“สวัสดีครับแม่” ท่านประธานกล่าว
พอคุณแม่ท่านประธานไป เธอก็รีบลุกทันที
“นี่คุณ ทำไมคุณไม่อธิบายว่าฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณ และไม่มีทางอ่อยคุณได้ แค่คิดยังไม่กล้าเลย และอีกอย่างฉันไม่ได้หน้าตาน่าเกลียดเสียหน่อย” ชลนาศว่าเป็ชุด
“โถ่คุณ จะไปสนอะไรกับคำนินทา เดี๋ยวมันก็เงียบไปเองนั่นแหละ” ท่านประธานกล่าว
“ค่ะ ท่านประธาน ฉันไปได้แล้วใช่มั้ย” ชลนาศไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เดี๋ยวมันไม่จบ
“เชิญครับ” ท่านประธานพูดยิ้มๆ
ชลนาศเดินออกไปอย่างโมโห ไม่รู้ทำไม เวลาเธอเจอท่านประธานทีไร เธอต้องดวงซวยทุกที
******************************************************
และแล้วก็ถึงวันที่ปั้นหยาออกเดินทางไปอเมริกา โชคดีที่เท้าเธอหายดีแล้ว ชลนาศเลยไปส่งเพื่อนขึ้นเครื่อง
“โชคดีนะ ปั้นหยา ถ้าถึงแล้วอย่าลืมวีดีโอคอลมาคุยกันบ้างนะ” ชลนาศกล่าว
“อื้อ รักษาตัวด้วยนะชลนาศ ส่วนเื่ทะเลาะกับท่านประธานก็เพลาๆ ลงหน่อย เดี๋ยวโดนไล่ออกขึ้นมามันจะยุ่ง” ปั้นหยาเตือนเพื่อน
“อื้อ ต่อไปฉันจะใจเย็นกว่านี้ก็แล้วกัน” ชลนาศกล่าว
ทั้งคู่กอดกัน ต่างคนต่างแอบใจหาย เพราะทั้งสองต้องแยกจากกันไปคนละทวีปเลย
ชลนาศเดินกลับไปขึ้นรถ ในขณะที่ปั้นหยากำลังเดินลากกระเป๋าไป แต่ทว่าอยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายสองคนเดินเข้ามา คนนึงโปะยาสลบ อีกคนช่วยลากกระเป๋าให้ ชายคนนั้นรีบอุ้มพาตัวปั้นหยาไปข้างนอกสนามบินทันที เขารีบะโบอกคนอื่นๆ ว่า
“ช่วยหลีกทางด้วยครับ เมียผมเป็ลม”
ทุกคนเลยพร้อมใจกันช่วยหลีกทางให้ ทำให้ทั้งสองคนพาตัวปั้นหยาออกนอกสนามบินอย่างสะดวก
![เกิดใหม่เป็นพี่ชาย (ที่ต้องตาย) ของตัวร้าย : ผมจะปั้นน้องชายคนนี้ให้เป็นพระเอกเอง! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773624416_23657686.webp)
226
