อสูรสยบสวรรค์ 2

" ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง " เสียงกลองรบดังสนั่น ทหารเผ่ามนุษต่างถอยทัพกลับแนวหลัง

" หลานโจว แม้ครานี้จำนวนมิมาก แต่ก็จ่ายหนักมิแพ้กัน " นนท์ยกยิ้ม แล้วจัดการแลกร่างของเหล่าอสูรคลั่ง

" ผู้เฒ่าทุกท่านเตรียมตัวเถิด อีกมินานท่านได้ลงสนานมแน่ " นนท์ยกยิ้ม

" เจ้าจะให้ผลึกปรานเท่าใด " ผู้เฒ่าเอ่ยขึ้น

" อักขระละหนึ่งล้านผลึกปราน " ผู้เฒ่าทั้งหลายต่างฉีกยิ้ม

" หากข้านำร่างของสิบอักขระมาได้ เจ้าจะให้ถึงสิบล้านรึ " นนท์ยกยิ้ม

" ดี หวังว่าเจ้าคงยังเหลือหินปรานมากพอจ่ายให้ข้า " เผล่าผู้เฒ่าทั้งหลายต่างพยักหน้าเบาๆ

ผลึกปรานสรรพสิ่งนั้นสำหรับผู้อื่นแล้วช่างหาได้ยากยิ่ง ทั้งยังราคาแพง แต่สำหรับนนท์ที่มีวิชาเนตรมังกร และหยั่งรู้ปฐพีได้ แทบมิมีมค่าใด 

" หลานโจว เจ้าแสดงผลึกปรานที่เหลือให้ข้าได้ดูสักหน่อยเป็นไร " นนท์ยื่นแหวนมิติให้เหล่าผู้เฒ่าดู

" ข้าเพิ่งเคยเห็นผลึกปรานมากมายเป็นภูเขา "

" เท่าที่ข้าดูราวห้าสิบล้านล้านก้อนได้ " 

" ดี อย่างน้อยได้สักสิบร่าง มาแลก ก็จะได้มีผลึกปรานไว้ให้เหล่ารุ่นเยาว์ได้ฝึกฝน " นนท์พยักหน้า

" ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง " เสียงกลองรบเร่งเร้า เหล่าผู้เฒ่าเปิดใช้เสื้อเกราะ เร่งทะยานร่างลงสู่สมรภูมิ

" พี่ฟั่น จงจำไว้ ร่างของท่านมิแกร่ง ท่านสู้ได้เพียงสี่อักขระ " ฟั่นตี้ปิงพยักหน้า

" ข้าจะระวังตัว " ฟั่นตี้ปิงทะยานร่างเข้าสู่สมรภูมิ

" ครืน " หมอกดำมากมายเข้าปกคลุมทั่วแดนรบ นนท์วาดมือส่งแสงทองเข้าสยบในทันใด 

" หมอกดำนั่นถูกแสงทองของหลานโจวขจัดออกหมดแล้ว " 

" ดี " 

" เข้ามาไอ้อสูรชั่วช้า " 

ฟั่นตี้ปิงสะบัดมือเรียกกระบี่ทองออกมา แล้วร่ายรำหมื่นกระบี่ผสานเพลงกระบี่ปราบมาร 

" วิ้ง " ปรานกระบี่สีทองนับหมื่นพลันปรากฎ พุ่งทะยานเข้าทิ่มแทงอสูรคลั่งสามอักขระในทันใด

" อ้าก " ร่างของอสูรอักขระต่ำตกตายลงนับร้อย ฟั่นตี้ปิงถึงกับตะลึงในพิษสงของหมื่นกระบี่และเพลงกระบี่ปราบมาร

ฟั่นตี้ปิงวาดมือเก็บร่างเหล่านั้นไว้แล้วร่ายรำหมื่นกระบี่เข้าสังหารอสูรมารคลั่ง

สงครามรอบนี้นั้นเป็นสงครามของรุ่นใหญ่ที่หยั่งรู้อักขระเทพ เหล่ารุ่นเยาว์ทั้งหลายได้แต่นั่งเฝ้าดูการประมือของยอดยุทธหลายอักขระอย่างตื่นตาตื่นใจ 

" หลานโจว " นนท์ผินกายกลับมองยังเสียงชรา

" ผู้เฒ่า " ผู้เฒ่าซึ่งเป็นผู้พิทักษ์ของโลกจินซานเดินเข้าหา

" ต้องขอบใจเจ้าเป็นอย่างมาก ที่เจ้านั้นมาทันเวลา และยกระดับขั้นฝึกของโลกจินซานได้อย่างรวดเร็ว " นนท์พยักหน้า

" ผู้เฒ่า ข้าทำเท่าที่ข้าทำได้ " ผู้เฒ่าผู้พิทักษ์พยักหน้า

" แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องพ่ายแพ้อยู่ดี ระดับสิบห้าอักขระนั้น ข้าคงสู้มิไหว " นนท์ครุ่นคิด 

" แต่มิว่าอย่างไร ข้าก็ต้องเข้าสู้ แม้นว่าจะแพ้ " นนท์ยกยิ้ม

" ผู้เฒ่าของอาวุธและเสื้อเกราะของท่าน " นนท์สลักอักขระกฎเกณฑ์แห่งพลัง กฎเกณฑ์สัจธรรม 

" ผู้เฒ่า หากท่านเปิดใช้เสื้อเกราะนี่ น่าจะสู้กับระดับสิบสี่อักขระได้ " ผู้เฒ่าพยักหน้า

" เฮ้อ " ผูัเฒ่ารับเอาเสื้อเกราะและอาวุธของตนแล้วเดินจากไป

" สิบห้าอักขระ จะสู้ยังไง พวกแดนเทพที่มาก็มิเกินเก้าอักขระ " นนท์ครุ่นคิดอย่างหนัก 

" กลับไปยังโลกมังกรคงต้องเร่งหยั่งรู้อักขระให้มากขึ้น " นนท์ครุ่นคิดในใจพลางถอนหายใจออกมาอย่างหนัก 

" ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง " เสียงกลองรบลั่นระรัว ยอดยุทธเผ่ามนุษย์ต่างเร่งกลับยังฐานของตน 

" มา มา หลานโจวนำผลึกปรานมาแลกร่างอสูรเหล่านี้เสีย " นนท์สะลัดความคิดทิังไป แล้วเร่งแลกร่างของเหล่าอสูร

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า สามพันลานผลึก " เหล่าผู้เฒ่าต่างฉีกยิ้มจนแก้มปริ

ทั้งผูัคนจากแดนเทพยังยกยิ้มอย่างยินดี มาร่วมครานี้ได้รางวัลทั้งสองทาง

" ท่านโจว ท่านเอาผลึกปรานมากมายมาจากที่ใด " นนท์มองยังผู้เฒ่ากรรมการลานประลอง

" ผู้เฒ่า ข้านั้นทำเหมือง เสาะหาเมืองโบราณ หลอมโอสถออกขาย และหลอมอาวุธออกขาย จึงมีผลึกปรานมากมาย " เหล่าผู้คนแดนเทพต่างพยักหน้า

" มิน่าเจ้าจึงตั้งสำนักที่แดนเทพได้ " นนท์ยกยิ้ม 

" ครืน " แรงกดดันแผ่กระจาออกมาอย่างหนักหน่วง ทำเอาผู้คนมากมายถึงกับกระอักเลือดตามกัน 

นนท์เร่งวาดมือสร้างกำแพงเต๋าครอบฐานของเผ่ามนุษย์ไว้ แล้วเร่งไปยังผู้พิทกษ์แดนจินซาน 

" ผู้เฒ่า " ร่างที่โชกเลือดของผู้เฒ่าผู้พิทักษ์นั้นน่าเวทนายิ่งนัก กระดูกทั่วร่างแหลกเหลวทั้งเส้นชีพจรยังขาดสะบั้น

นนท์เร่งส่งปรานแห่งชีวิตเข้ารักษาอาการของผู้เฒ่า " อา ข้าคงอยู่ได้อีกมินานแล้ว "

ผู้คนมากมายต่างแตกตื่น ทิ้งร่างลงที่พื้น นั่งหมดอาลัยตามกัน แววตาเหม่อลอยสิ้นหวังฉายออกมาจากทุกคน นนท์สูดหายใจเข้าลึก

" ไม่ นี่เท่ากับว่าที่ทำมาสูญเปล่าสิ " 

" สิบห้าอักขระ มิมีทางสู้ได้เลย " 

นนท์มองยังห้วงมิติ เหล่าผู้คนจากแดนเทพต่างเร่งหนีกลับยังแดนเทพอย่างรวดเร็ว 

" ตาย " จอมทัพสิบห้าอักขระทะยานร่างเข้าสู่สมรภูมิ

นนท์เร่งทะยานร่างไปยังสมรภูมิทันที

" พี่โจว " เสียงเรียกของเหล่ารุ่นเยาว์ดังขึ้น นนท์หันมายกยิ้มให้ 

" หลานโจว มิน่าใจร้อน "

" ไอ้แก่ เจ้ากับข้า " นนท์ยกยิ้มใส่

" มดปลวกเช่นเจ้าหากอยากตายข้าจะสงเคราะห์ให้ " จอมทัพอสูรสะบัดมือใส่นนท์

" เจ้าทำอันใด " นนท์ฟาดฝ่ามือเข้าใส่จอมทัพอสูรทันที

" เปรี้ยง " ฝ่ามือยักษ์สีทองหมื่นจั้งพลันบังเกิด แสงสีทองสว่างวาบฉายเข้าใส่เหล่าอสูรมารน้อยใหญ่ 

" อ้าก " ร่างมารอสูรต่างระเบิดออกเป็นฝุ่นเลือดฟุ้งกระจาย ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งทั่ว

จอมทัพมารเห็นท่ามิดี ทั้งสองตาจับจ้องยังฝ่ามือยักษ์สีทองอย่ามิวางใจ  จอมทัพอสูรเหยียดกายถอยหลังฟาดฝ่ามือยักษ์สีดำเข้าปะทะใรทันทันใด 

" ตูม " ร่างทั้งสองต่างเหยียดถอยหลัง นนท์ยกยิ้ม กระโจนขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือเข้าใส่อีกครา 

" เปรี้ยง " ฝ่ามือยักษ์สีทองปลดปล่อยพลานุภาพเผาผลาญไอมารของอสูรขั้นต่ำ จนร่างเหล่านั้นพลันแหลกเหลว

จอมทัพมารเหลียวมองเหล่าสมุนที่ตกตายโทษะพลันปะทุ ฟาดฝ่ามือยักษ์หมายสยบฝ่ามือยักษ์สีทอง

" ตูม " ร่างจอมทัพสิบห้าอักขระปลิวลอยออกไปไกล ในใจพลันครุ่นคิด มนุษย์คนนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก

" อัก " เลือดมารทะลักออกมา เลือดสีดำกัดกินผืนดินจนเบังเกิดหลุมลึก ทั้งยังส่งกลิ่นคาวคลุ้งและเหม็นเน่า 

" แข็งแกร่งจริงๆ "

" พลังกายไร้พ่ายใต้อักขระเทพ ยอดเยี่ยมยิ่งนัก "

" ไอ้มนุษย์ชั่ว " จอมทัพผสานร่างเข้ากับอักขระเทพสิบห้าตัว

" วิ้ง " ร่างทองแกมดำพลันบังเกิดขึ้น ไอมารสีดำแผ่กระจายออกจากร่างเป็นเส้นสาย ทั้งกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นเหียนล่องลอยคละคลุ้ง และความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าสู่ก้นบึงของหัวใจ

นนท์เห็นเช่นนั้นจึงผสานอักขระเทพบ้าง " วิ้ง " ร่างทองสิบสามอักขระพลันบังเกิด

" เป็นร่างทองที่น่าครั่นคร้ามยิ่งนัก "

" พี่โจว หยั่งรู้อักขระเทพได้ด้วยรึ " 

" ผนึกไว้ซะจนข้าผู้ชรามิอาจมองออก "

ร่างทองกระโจนขึ้นแล้วเหวี่ยงหมัดภูผาผสานฝ่ามือสยบมารเข้าใส่ร่างทองแกมดำ

" ครืน " ผืนโลกจินซานถึงกับสั่นสะเทือน ทั้งดวงดารายังสั่นไหวเจียนแตกดับ แรงกดดันมหาศาลทะยานเข้าหาร่างทองแกมดำ

รูปรอยหมัดสีทองเปล่งพลานุภาพของกฎเกณฑ์แห่งสัจธรรม แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะลวงร่างมารน้อยใหญ่จนแดดิ้น

" ไอ้สาระเลว " ฉับพลันทวนทมิฬสวรรค์พลันบังเกิด ร่างทองแกมดำตวัดทวนในมือเข้าใส่หมัดยักษ์สีทอง

" ตูม " ร่างของนนท์เหยียดถอยหลังไปไกล 

" เปรี้ยง " รวดเร็วจนมิอาจตั้งตัวตัวได้ ปรานสังหารพุ่งทะยานมาอย่างรวดเร็ว ร่างทองเหยียดกายถอยหลังสะบัดมือเรียกพลองมังกรออกมา

" ตูม " ปรานสังหารรวดเร็วจนมิสามารถตวัดพลองมังกรได้ทัน จึงทำได้เพียงใช้พลองมังกรรับ ร่างทองปลิวไปไกลตกกระแทกพิ้นจนบังเกิดหลุมลึกนับพันจั้ง 

" อั่ก เลือดทะลักออกมาอย่างมาก ร่างทองหรี่ตามองแสงสังหารที่พุ่งเข้ากลางหว่างคิ้ว ร่างทองเร่งผสานร่างเข้ากับผืนปฐพี

" ตูม " ผุ่นควันฟุ้งกระจาย หลุมพันจั้งลึกลงไปอีก 

" เปรี้ยง " ร่างทองฟาดพลองมังกรเข้าที่กลางหลังของร่างทองแกมดำ ปรานสังหารทะลวงเข้ากลางหลังอย่างจัง

" ตูม " ร่างทองแกมดำปลิวออกไป เลือดสีดำทะลักออกมาส่งกลิ่นเหม็นเน่าทั่ว ร่างทองเร่งทะยานร่างไปอย่างเร็ว 

" เปรี้ยง " ปรานสังหารพุ่งเข้ากลางอกของร่างทองแกมดำ ร่างทองแกมดำหรี่ตามองปรานสังหาร แล้วตวัดทวนทมิฬสวรรค์เข้าสยบ

" ตูม " ร่างของทั้งสองต่างเหยียดถอยหลัง ร่าลทองแกมดำใบหน้าเหยเก

" เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกที่ทำให้ข้าต้องเสียเลือด " ร่างทองแกมดำเอ่ยขึ้น

" ข้ายอมรับว่าเจ้านั้น ยอดเยี่ยมยิ่งนัก แต่วันนี้ข้าต้องได้โลกใบนี้เป็นของข้า " ร่างทองแกมดำสูดหายใจเข้าลึก

" หากเจ้ามีพลังมากพอล้มข้าได้ เจ้าก็ได้ไป " ร่างทองเอ่ยเสียงเรียบ

" ครืน " ร่างทองแกมดำสองหมื่นจั้งพลันปรากฎขึ้น ร่างทองแกมดำสูงใหญ่เทียมฟ้าบดบังท้องนภาจนมืดมิด ทั้งหมอกมารมืดดำล่องลอยปกคลุมทั่วโลกหล้า

" ครืน " เพียงหายใจ ผืนพสุธาพลันสั่นไหวและแตกร้าว ดวงดาราพลิกพริ้วและสั่นไหว

" อั่ก " เหล่ายอดยุทธทั้งหลายต่างกระอักเลือดกองโต เสียงกระดูกแตกหักดังผสานเสียงร้องฟังแล้วน่าเวทนายิ่งนัก

" เจ้าจะเล่นอย่างนี้ใช่รึไม่ " นนท์หลับตา 

" วิ้ง " ร่างทองยักษ์สองหมื่นจั้งพลันปรากฎขึ้น แสงสวรรค์เก้าสีเปล่งประกายกายแวววับ แสงสวรรค์ทั้งเก้าถักทอกลับกลายเป็นรัศมีกระจัดกระจ่าง ทั้งจิตสังหารพวยพุ่งเกินใจต้าน และปรานเหี้ยมบรรพกาลทะยานจากร่างเป็นเส้นสาย ตาคมสีทองมองหมิ่นยังโลกหล้า

" พี่โจว ถึงกับสร้างร่างยักษ์ได้เช่นกัน "

" มิน่าเชื่อ หลานโจวฝึกได้เช่นไร "

" ข้าเพียรฝึกสร้างร่างยักษ์นานถึงสามแสนปีแต่มิเคยทำได้ " 

" ไอ้มนุษย์สาระเลว " ร่างยักษ์แกมดำแผดหมอกมารออกมาอย่างบ้าคลั่ง หมอกมารร้ายแผ่ปกคลุมไปทั่วโลกจินซานอย่างรวดเร็ว

" วิ้ง " แสงสีทองสาดส่องทั่ว แทรกซึมเข้าขจัดหมอกมารทั่วทุกซอกมุม