ระหว่างที่กลุ่มของเนตรกำลังขึ้นไปที่ชั้น4เพื่อตามหาร้านขายยาเอามารักษาพี่สาวของเควิน พวกเขาก็ต้องพบเจอกับเหตุการณ์คนตกตึกจากฝีมือของพวกกลุ่มคนอันตรายและกลุ่มซอมบี้จำนวนมากขวางไว้ทำให้ไม่สามารถไปต่อได้เลยทำได้แค่หาที่หลบและเสียงร้องหนึ่งก็ดังขึ้นเพื่อขอให้ช่วย....
+++++++++
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้เปิดประตูให้ผมเข้าไปที!"
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากอีกฝากของบานประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยพวกซอมบี้ ทุกคนในห้องต่างสะดุ้งใจนทำอะไรไม่ถูก เนตรที่ตั้งใจฟังเขาก็พอจะเดาได้ว่าเสียงนี้เป็ของเด็กและหากปล่อยไว้เด็กคนนั้นต้องไม่มีทางรอดแน่
"เควินมาเร็ว!"
เนตรวิ่งออกมาจากห้องและตรงไปที่บานประตูเหล็ก เขาสอดมือที่ใต้ประตูแล้วพยายามยกมันขึ้นและเขาก็รู้ถึงความหนักของมันด้วยแรงของเขามันไม่พอที่ยกมันขึ้น ก่อนหน้านี้เควินยังตัดการกับมันได้สบายๆ
(หนักจังวะ!?)
"เดี๋ยวฉันเอง นายคอยจัดการพวกซอมบี้ที่จะเข้ามาแล้วกัน!"
เควินที่ตามมาที่หลังเขาอาสาจะเป็คนเปิดประตูให้ส่วนเนตรก็ทำหน้าที่คุ้มกันเขาแทน เมื่อบานประตูได้เปิดออกเพียงเล็กน้อยเด็กคนหนึ่งที่พยายามหนีตายก็สอดตัวเข้ามาทันที เขาพยายามพาตัวเองเข้ามาด้านในและร้องขอความช่วยเหลือ
"ดึงผมเข้าไปทีครับ!"
เขาพูดด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวสุดขีด
"โอ้ว!"
เนตรทิ้งอาวุธและเข้าไปดึงเด็กน้อยเข้ามาในร้าน แต่ทันใดนั้นทั้งสามก็ได้ยินเสียงของพวกซอมบี้กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"พวกมันมาแล้วเร็วพวก!"
เควินออกแรงอีกเพื่อให้ประตูมันเปิดกว้างขึ้นแล้วเนตรก็ดึงเด็กคนนั้นเข้ามาได้ทันก่อนที่ซอมบี้ตรงหน้าพวกเขาตะได้ทันเข้ามา
พวกซอมบี้ทุบประตูเหล็กไปมาจนเสียงดังไปทั่ว หากช้ากว่านี้นิดเดียวเด็กนี้คงไม่รอดตอนนี้พวกเขาวางใจได้แล้วและเนตรก็พาเด็กคนนั้นเข้าไปในห้องพัก
ริสะที่เห็นว่าทั้งคู่กลับมาก็รีบเข้าถามไถพวกเขาและได้รับหน้าที่ดูแลเด็กที่ช่วยได้ เควินนั่งพักลงอย่างโล่งใจและเนตรก็ถอดหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทั้งคู่นึกถึงสิ่งที่พวกเขาทั้งคู่ทำไปแล้วก็เสียวว่าตัวเองอาจจะพลาดกับการกระทำที่บ้าๆแบบนี้
"ถ้าไม่ได้นายฉันคงช่วยเด็กนั่นไม่ได้..."
เนตรพูดแล้วมองที่เควินด้วยสายตาที่ขอบคุณ
ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นไปเช็คประตูเหล็กอีกครั้ง เขาเปิดดูออกไปดูแค่แว่บเดียวและพบว่าเสียงเงียบลงแล้ว พวกซอมบี้คงไปที่อื่นแทน
(เกือบไปแล้ว...)
เนตรกลับเข้ามาและเข้าไปดูอาการของเด็กที่พึ่งช่วยมาได้ เขาเป็เด็กผู้ชายน่าจะประมาณประถมหกเห็นจะได้ แต่เพื่อความแน่ใจเลยลองคุยดู
"รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?"
เด็กชายยังคงเงียบและตัวสั่นเหมือนว่าเขาจะเจอเื่มาหนักพอสมควรก่อนที่จะมาที่นี่
"ถ้าเขาหายกลัวแล้วบอดฉันด้วยนะริสะ"
"อืม ไม่เป็ไรแล้วค้าบคนเก่ง"
ริสะพูดปลอบและพยายามทำให้เด็กชายสบายใจที่สุด จนเวลาผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมงเขาเริ่มพูดออกมา
"คือว่า...ที่ร้านผมมียาอยู่นะครับ"
เขาหันไปบอกกับพี่สาวเควินที่นอนพักอยู่จนเธอหันมาหาเขาแล้วยิ้มให้
"จริงเหรอจ๊ะ ถ้างั้นพี่สาวของยาได้ไหม"
"ครับได้แน่นอน"
การสนทนาดำเนินไปเรื่อยๆ จนเขารู้สึกดีมากขึ้น เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อเพียว น้องเพียวอาศัยอยู่กับแม่ที่เปิดร้านยาอยู่ที่ห้างแห่งนี้จนกระทั่งเกิดเื่ซอมบี้และที่เขาหนีออกมาก็เพราะโดนปล้นจากพวกโจร
"ขอร้องละครับ ช่วยแม่ผมด้วยนะ"
เพียวพูดขอร้องทั้งน้ำตา เขาเล่นต่อไปอีกว่าพวกที่มาปล้นเป็พวกกลุ่มวัยรุ่นที่มีกันเกือบสิบคน พวกมันใช้อาวุธเป็ท่อนเหล็กและมีดพับ พวกมันขโมยของไปทั่วจนมาเจอครอบครัวของเพียวที่แอบอยู่ที่ร้านเพราะหนีออกไปไม่ทัน มันจับตัวแม่ไปและก็กวาดของทุกอย่่งไปที่ไหนสักที่แต่โชคดีที่เพียวที่รอดออกมาได้แลถมาเจอกับพวกเนตรในที่สุด
ริสะที่ได้ฟังก็สงสารและปลอบเพียวและบอกว่าให้เข็มแข็ง เควินกับเนตรที่ฟังอยู่ก็ของขึ้นมาทันที ทั้งคู่ต่างให้ความสำคัญกับครอบครัวมากและพอได้ยินเื่ราวของเพียวทำให้พวกเขาโกธรมากและพร้อมที่จะช่วยเหลือเพียวให้ได้
"พวกเราอาจจะช่วยแม่ของนายได้นะ แต่ว่าต้องสัญญากับฉันก่อนว่าต่อจากนี้นายจะไม่ร้องไห้อีก"
เนตรกล่าวกับเพียวและมองตาเขา
"ผมสัญญา...แต่พี่ต้องช่วยแม่ผมให้ได้นะ!"
เพียวเช็ดน้ำตาและพยายามเข็มแข็งตามที่เนตรบอก เขาลุกขึ้นยืนและหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้เนตร
"แม่ให้ผมมาเพราะมันช่วยปกป้องผมได้"
มันคือจี้ห้อยคอสีเงินที่มีที่รูปของชายคนหนึ่งเก็บเอาไว้ในล็อคเก็ต
"พี่ต้องอธิษฐานแล้วมันจะช่วยคุ้มครองพี่"
เนตรกำมันไว้ในมือแล้วหลับตาลงพร้อมกับอธิษฐานในใจและคืนจี้ให้กับเพียว
"ขอบใจนะเพียว พี่จะพยายามช่วยแม่ออกมาให้ได้นะ"
"อืม"
"ไปกันเถอะเควิน"
เนตรกับเควินที่มีใจสู้เต็มเปี่ยมได้เดินออกไปจากห้องและมาที่บานประตู พวกเขาทั้งคู่มองหน้ากันและผลักหน้าเบาทั้งสองต่างเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายดี
"ช่วยเธอให้ได้กันพวก"
"อ่า ต้องช่วยให้ได้"
319
