โปรแกรมสร้างนักรบ

        “ดาบผ่าปฐพี!”

        ฉั๊วะ!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        “ดาบผ่าปฐพี!!”

        ฉับ!!

        กึง!!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุบ!

        สถานการณ์การโรมรันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ออสการ์พยายามอย่างสุดความสามารถในการตัดหัวของเจ้าแรดยูนิคอร์น 3 หัวให้ขาดลงทั้งหมด

        แต่มันก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ!

        หรือถ้าจะให้พูดอย่างถูกต้อง มันยังไม่ก้าวหน้ามากขึ้นกว่าเดิมเลยแม้แต่นิดเดียว

        เหตุผลส่วนหนึ่งเกิดจากเด็กหนุ่มไม่ค่อยมีสมาธิในการต่อสู้เหมือนปกติ สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้ายังกวนใจเขาอยู่ตลอดเวลา

        ไม่ใช่ยาปลอม! เขาไม่ได้ถูกโกง! และมันไม่ใช่บัคของเกมส์ด้วย

        เม็ดยาเติมมานายังทำงานได้เต็มประสิทธิภาพเหมือนเดิม ส่วนสาเหตุที่แถบสีเหลืองทองขึ้นไม่เต็มหลอดหลังจากที่กลืนเม็ดยาลงท้องไปแล้ว

        มันเป็นเพราะมานาของออสการ์ถูกดึงออกมาใช้ในทันที เป็นสาเหตุเดียวกันกับการหมดมานาอย่างกะทันหันระหว่างการท่องเมฆา

        เด็กหนุ่มไม่ได้คำนวณการใช้มานาของตัวเองผิด แต่มันมีสิ่งอื่นดึงมานาไปใช้โดยที่เขาไม่รู้ตัว และมันแก้ปัญหาที่ออสการ์กำลังเผชิญไปได้เปราะหนึ่ง

        เขาไม่ต้องเป็นกังวลอีกต่อไปว่าดาบยักษ์จะหมดสภาพลงไประหว่างการต่อสู้

        เพราะมันซ่อมแซมตัวเองได้!

        ใช่! มันดึงมานาของออสการ์ไปใช้ซ่อมแซมตัวเองจนกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์แบบเหมือนเดิม

        ตราบใดที่ยังมีมานา หรือเม็ดยาเติมมานาอยู่ ดาบยักษ์ของเด็กหนุ่มจะไม่มีวันพังเสียหายได้เลย

        มันเป็นเรื่องดี! แล้วออสการ์เสียสมาธิได้ยังไง? มีอะไรต้องพะวักพะวงอย่างนั้นหรือ?

        เรื่องที่ดาบยักษ์ของเขาดึงมานาไปใช้แบบพร่ำเพรื่อเกินไป!

        ใช่! คำว่าพร่ำเพรื่อถูกใช้ในกรณีนี้ได้อย่างไม่ผิดความหมาย ไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว

        ตั้งแต่ดาบยักษ์ของออสการ์ดึงมานาไปฟื้นฟูซ่อมแซมตัวเองครั้งแรกได้ มันก็เหมือนกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นถูกใจชิ้นใหม่

        เพราะหลังจากนั้นไม่ว่าจะเป็นรอยบิ่นเล็กน้อยแค่ไหน มันก็จะดึงมานาของเขาไปซ่อมแซมทันที

        ด้วยปริมาณที่เกินความจำเป็น และไม่เคยเท่ากันแม้แต่ครั้งเดียว!

        เด็กหนุ่มคำนวณและควบคุมปริมาณการใช้มานาของตัวเองไม่ได้ และนั่นทำให้เขากลัวว่าจะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น

        พลังเวทย์หมดอย่างกะทันหัน!

        นี่คือสิ่งที่ออสการ์กลัว เขาต้องเปิดหลอดพลังเวทย์ค้างเอาไว้ตลอดเวลา และต้องเหลือบตาไปมองดูอยู่เป็นระยะ เพราะถ้าพลังเวทย์หมดในจังหวะที่เข้าโจมตีแล้วถูกงัดสวนพอดี

        ก็มีแต่ตาย! ตาย !ตาย! เท่านั้น! ที่รอเด็กหนุ่มอยู่

        …

        “ดาบผ่าปฐพี!!”

        ฉับ!!

        กึง!!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        “ห้ามฟื้นฟู!! รอก่อน!!”

        ระหว่างที่ท่องเมฆาถอยออกมาหลังจากใช้ดาบยักษ์ปะทะรับนอที่ขวิดเสยเข้าใส่ ออสการ์ตวาดออกมาห้ามดาบยักษ์ไม่ให้ดึงมานาไปด้วยเสียงดังลั่น เพราะแถบสีเหลืองทองเหลือติดก้นหลอดอยู่แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

        และดูเหมือนว่าการตวาดสั่งแบบนี้จะได้ผล! แถบมานาของเขาไม่เคยลดลงอย่างฮวบฮาบอีก

        “ฟื้นฟูได้! ดึงมานาไปแค่พอใช้เท่านั้น!”

        เด็กหนุ่มยัดเม็ดยาเติมมานาเข้าปาก ก่อนเอ่ยอนุญาตออกมาด้วยเสียงเข้ม และทันทีที่สิ้นเสียงของเขา แถบสีเหลืองทองก็ขยับลดลงแบบทันควัน ด้วยปริมาณที่ออสการ์คิดว่ายังเกินความจำเป็น แต่ไม่ได้มากมายมหาศาลเหมือนเดิมอีก

        ดูเหมือนว่าจะต้องคอยสั่งสอนไปอย่างใจเย็น ๆ นั่นคือสิ่งที่เด็กหนุ่มคิดอยู่ในใจ

        เพราะแม้ว่าเขาจะควบคุมการฟื้นฟูซ่อมแซมตัวเองของดาบยักษ์ไม่ได้ แต่กลับออกคำสั่งได้เสียอย่างนั้น!

        นี่เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ

        มันเหมือนกับว่าดาบยักษ์ของออสการ์มีความคิดเป็นของตัวเองก็ไม่ปาน

        …

        ฟุ่บ!!

        “ดาบผ่าปฐพี!”

        กึก!!

        กึง!!!

        ฟุ่บ! ฟุ่บ!

        “ให้ตายสิ! พอเหลือหัวเดียว หนังมันยิ่งหนามากขึ้นอีก!”

        เด็กหนุ่มสบถออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะดาบผ่าปฐพีเคลือบเพลิงสีชาดทำอะไรหัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ไม่ได้ มันเหมือนกับเอาไม้ทุบลงไปบนดินแข็ง ๆ มากกว่าที่จะเป็นการฟันดาบลงไป

        “เอาไงดี!? เอาไงดี!?”

        เสียงบ่นพึมพำดังออกมาอย่างต่อเนื่องระหว่างที่ออสการ์ท่องเมฆาหาช่องว่างเพื่อเข้าจู่โจมใหม่ สายตาก็เหลือบมองหลอดมานาของตัวเองไปเป็นระยะ

        “ฟื้นฟูเถอะ! แต่ใช้ให้น้อยหน่อยก็แล้วกัน!”

        เด็กหนุ่มเอ่ยอนุญาตออกมาอย่างใจดี เพราะดูเหมือนว่าดาบยักษ์ของเขาจะทำตามคำสั่งได้ดี ไม่มีการดึงมานาไปใช้ซ่อมแซมตัวเองโดยไม่ได้รับอนุญาตอีก

        …

        “ให้ตายสิ! ถ้าดาบผ่าปฐพีใช้ไม่ได้ เราก็ไม่เหลืออะไรให้ใช้แล้วนะ!”

        ออสการ์จำไม่ได้ว่าตัวเองสบถออกมาในห้องบอสแห่งนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว เพราะสถานการณ์ในช่วงหลังเริ่มเลวร้ายจนต้องหลุดปากสบถออกมาทุกครั้งหลังเข้าไปโจมตี

        ผลของการจู่โจมเป็นเหมือนเดิม ทำอะไรหัวสุดท้ายไม่ได้ เด็กหนุ่มแค่ไล่ตัดหัวที่กำลังงอกออกมาใหม่ให้ขาดซ้ำลงไปเท่านั้น ไม่มีทีท่าว่าจะสังหารบอสตัวนี้ลงได้เลย

        มันเป็นเหมือนกับที่เจอเต่ายักษ์ในไพรทมิฬไม่มีผิด!

        และถ้าให้พูดแบบไม่เข้าข้างตัวเอง สถานการณ์ตอนนี้แย่กว่าตอนนั้นหลายเท่าเลย

        เขากลับออกไปจากถ้ำไม่ได้ถ้าไม่ฆ่ามันให้ตาย

        แต่จะฆ่าด้วยวิธีไหนกัน!?

        …

        “เฮ้! เจ้าจอมตะกละ! นอกจากฟื้นฟูตัวเองแล้ว แกยังทำอย่างอื่นได้อีกมั้ย?”

        หมดปัญญา! หลังจากที่วิ่งวนโจมตีอยู่เกือบ 2 ชั่วโมงเต็มแบบไม่ได้อะไรกลับมา ออสการ์ก็พึมพำพูดปรึกษากับดาบยักษ์ของตัวเองอย่างคนหวัง

        เจ้าบอสตัวนี้ฮีลตัวเองได้ทุกส่วนของร่างกาย มันไม่มีจุดอ่อนอะไรปรากฏออกมาให้เห็น

        วิธีที่จะฆ่ามันได้ต้องอาศัยอาวุธที่ทรงพลังกว่าดาบยักษ์เล่มนี้ หรือไม่ก็ต้องเป็นเวทย์ที่เสริมพลังได้รุนแรงกว่าเพลิงฟ้าคราม!

        “หือ… ว่าไง? ทำอะไรได้อีกมั่ง? ปล่อยสงปล่อยแสงอะไรได้มั้ย?”

        ขนาดหอกที่ไม่มีชีวิตออสการ์ยังตั้งชื่อให้และคุยกันเป็นวรรคเป็นเวร ดาบยักษ์เล่มนี้ฟื้นฟูตัวเองได้ และฟังคำสั่งรู้เรื่อง การที่เด็กหนุ่มจะคุยกับมันตอนที่หมดหวัง

        ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย!

        “อืม… ปล่อยแสงยากไป ยังทำไม่ได้อย่างนั้นหรือ? แล้วประเภทที่ง่าย ๆ อย่าง… ขยายขนาดให้ใหญ่กว่านี้ล่ะ?”

        ออสการ์วิ่งวนโจมตีไปพลางคุยกับดาบยักษ์ไปพลาง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง แต่เขาก็ยังไม่หยุดโจมตี

        มันมีโอกาสที่ไม่คาดฝันโผล่มาอยู่เสมอไม่ใช่หรือ? เด็กหนุ่มไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่าย ๆ อยู่แล้ว

        “ยังยากไป!? นั่นสินะ! ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่หาวิธีเพิ่มขนาดกันให้ควั่กหรอก อืม… ถ้าขนาดเพิ่มไม่ได้ แล้วถ้าเพิ่มความคมหรือน้ำหนักล่ะ?”

        ออสการ์ไม่ได้พึมพำถามออกมาอย่างส่งเดช ในความเป็นจริงเด็กหนุ่มไม่ได้ถามเจ้าดาบยักษ์เสียด้วยซ้ำ เขากำลังทบทวนอยู่ในหัวว่าตัวเองเหลือเวทย์อะไรให้ลองประยุกต์ใช้บ้าง

        “กายาเหล็ก… ปล่อยกายาเหล็กใส่ดาบ!? ไม่ได้ เคลือบดาบด้วยม่านวารี!? อันนี้ยังพอมีสิทธิ แต่คงต้องหมุนมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้เพื่อเพิ่มแรงเฉือน หือ… ?”

        ตึง!! ตุบ!!

        “วะ-วารีบำบัด! บ้าเอ้ยเกิดอะไรขึ้น?”

        “ตรวจสอบพลังชีวิต!”

        “เชี่ย!… วารีบำบัด! วารีบำบัด! วารีบำบัด! เจ้าบ้า! หยุดเพิ่มน้ำหนักเดี๋ยวนี้ แกคิดจะฆ่าฉันหรือยังไง!!?”

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ออสการ์แทบจะตั้งตัวไม่ติด โชคดีที่ตามปกติแล้วเด็กหนุ่มจะกระตุ้นใช้เวทย์วารีบำบัดตามสัญชาตญาณเมื่อรู้สึกว่าตัวเองใกล้ตาย

        และคราวนี้ก็เป็นสัญชาตญานนั้นที่ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้จากการที่พลังชีวิตรั่วไหลจนเกือบจะหมดหลอดอย่างไม่รู้ตัว

        ใช่! เป็นฝีมือของเจ้าดาบยักษ์ มันหนักขึ้นอย่างกะทันหันจนลากออสการ์ตกลงมาที่พื้นพร้อมกับความรู้สึกอ่อนแรงเหมือนกับกำลังจะตาย ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ถูกโจมตีเลยแม้แต่นิดเดียว

        และใช่! เป็นฝีมือของเจ้าดาบยักษ์ มันดูดพลังชีวิตของออสการ์ไปเพื่อเพิ่มน้ำหนักให้กับตัวเอง!

        …

        “ครึ่งหลอด! จำเอาไว้ให้ดีว่าใช้ได้แค่ครึ่งหลอด! ครึ่งหลอด! จำเอาไว้!!”

        เด็กหนุ่มวิ่งวนไปพร้อมกับเสียงพร่ำบ่นสั่งสอน เขาหาวิธีสังหารบอสได้แล้ว แต่มันมีความเสี่ยงสูงมากเหลือเกิน

        ฟุ่บ!!

        “ดาบผ่าปฐพี! หนัก!!”

        ฉั๊วะ!!!!!!

        “เบา! หยุดเพิ่มน้ำหนักได้แล้ว!!! วารีบำบัด! วารีบำบัด! วารีบำบัด!”

        ชนะ! เมื่อผ่าปฐพีด้วยดาบยักษ์ที่มีน้ำหนักมากขึ้นเป็น 2 เท่า การป้องกันของหัวสุดท้ายก็ไม่ใช่ปัญหาอีก แรดยูนิคอร์น 3 หัวกลายเป็นแรดยูนิคอร์นหัวขาดก่อนจะจางหายไป

        และออสการ์ที่ยืนอยู่ในสภาพใกล้ตาย สีแดงในหลอดเลือดของเขาเหลืออยู่เพียงนิดเดียวเท่านั้น ก่อนจะกระตุ้นเวทย์วารีบำบัดออกมาได้

        เด็กหนุ่มเกือบถูกดาบของตัวเองฆ่าตายไปแล้ว!!