(ดรอปไม่เขียนต่อ)BEHEMOTH ราชันแห่งมอนเตอร์

        ทันย่ายืนอยู่เหนือร่างของราชันสงครามลำดับที่ 120 ซึ่งนอนนิ่งอยู่กับพื้นอย่างไร้พลัง

        บรรยากาศในห้องโถงเงียบสงัด ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา บางคนตกตะลึง บางคนมองด้วยความสงสัยและประหลาดใจ

        ทันย่าไม่แม้แต่จะมองคู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้ เขาก้าวเดินถอยหลังออกมาอย่างเงียบๆ ราวกับการเอาชนะครั้งนี้เป็นเพียงเรื่องธรรมดา

        “นี่มันแข็งแกร่งมาก! กานจิไม่มีแม้แต่โอกาสในการตอบโต้เลยซักนิด!”

        “ไม่ธรรมดา มีดพลังจิตเมื่อรวมเข้ากับการควบคุมของทันย่า มันไม่ต่างไปจากอาวุธที่ร้ายแรง”

        “น่าสนใจ! แบบนี้เขาคงสามารถจัดการกับตงหยาง หรือแม้แต่เบลาลินได้เลยละมั้ง?”

        ราชันสงครามที่เหลืออีกหลายคนต่างพูดคุยกันด้วยอารมณ์ที่ล้นหลาม แต่หลี่จิ้งที่เป็นถึงเทพสงครามก็ไม่ได้ประหลาดใจซักเท่าไหร่นัก

        ต้องอย่าลืมนะว่าทันย่ามีค่าดัชนีพลังจิตอยู่ที่ระดับ 4 ดาว ถ้าแปรเปลี่ยนเป็นพลังในการต่อสู้ ทันย่าย่อมมีพลังในการต่อสู้กับนักสู้แห่งดาวเคราะห์ระดับ 4 ดาว ซึ่งตัวของกานจิมีระดับเพียงแค่ 2 ดาวเท่านั้น ทั้งพลัง ทั้งการตอบโต้ รวมถึงสิ่งต่างๆย่อมไม่อาจเทียบได้เลยซักนิด

        “การทลายพันธะของราชันสงคราม รอบที่ 1 ผู้ชนะคือทันย่า”

        “ต่อไปคือรอบที่ 2 ผู้ที่ถูกท้าทายคือ ราชันสงครามลำดับที่ 110 ตงหยาง”

        หลี่จิ้งป่าวประกาศอย่างเคร่งขรึม จากนั้นเขาก็ได้หันไปทางตงหยางและพยักหน้ารับเหมือนเป็นการส่งสัญญาณ ซึ่งตงหยางก็ตอบรับอย่างรวดเร็ว เขาได้เคลื่อนไหวมากลางห้องโถงประหนึ่งเป็นสายลม ขณะที่รอบด้านก็ได้บังเกิดกฎต้นกำเนิดของสายลมที่แข็งแกร่ง

        “ระดับ 2 ดาว แต่เขามีกฎต้นกำเนิดแห่งลม! และเขาดูเหมือนจะเชียวชาญเป็นอย่างมาก!”

        ดวงตาของทันย่าเริ่มหรี่ลงเมื่อได้เห็นสายลมที่รุนแรง ขณะที่ดาวาลก็ลอยอยู่ไม่ไกล พลางจ้องมองไปยังตงหยางด้วยรอยยิ้ม

        บรรยากาศภายในห้องโถงเหมือนกำลังรอคอยการระเบิดของพลังที่จะเกิดขึ้น ทุกสายตาจับจ้องไปที่สนามประลองซึ่งทันย่าและราชันสงครามลำดับที่ 110 ตงหยาง ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน

        ความกดดันในอากาศแน่นหนาราวกับมีแรงมหาศาลกดทับลงบนทุกคนที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ในระยะไกล

        ราชันสงครามลำดับที่ 110 ตงหยาง เขามีรูปร่างสง่างาม ทรวดทรงเพรียวบาง ร่างกายเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่กระชับแน่น

        แต่ที่น่าหวาดกลัวมากที่สุดคือมีดสั้นสองเล่มที่เขาถืออยู่ในมือ พวกมันไม่ได้เป็นเพียงแค่อาวุธธรรมดา แต่มีดแต่ละเล่มส่องประกายเป็นสีเขียวอ่อน ๆ ซึ่งบ่งบอกถึงพลังงานกฎต้นกำเนิดแห่งสายลมที่เขาควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ

        ทุกครั้งที่เขาขยับร่าง สายลมก็พลิกตัวตามราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเขา ประหนึ่งมีอิสระไร้กฎเกณฑ์ใดๆ

        ทันย่าก็เหมือนจะไม่ได้สนใจซักเท่าไหร่นัก หลังจากเอาชนะราชันสงครามลำดับที่ 120 กานจิได้

        พลังจิตในการควบคุมของเขาก็เหมือนจะทำได้อย่างเชียวชาญมากขึ้น และในครั้งนี้เขาจะไม่ได้ออมมือเหมือนครั้งก่อน กฎต้นกำเนิดแห่งสายฟ้าถูกเก็บซ่อนเอาไว้เริ่มปรากฏอยู่รอบร่างของเขา ผิวหนังของทั่วร่างส่องประกายเล็กน้อยราวกับมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ข้างใน

        “เปรี๊ยะ!เปรี๊ยะ!เปรี๊ยะ!”

        มีดบินจำนวน 20 เล่มของทันย่าลอยขึ้นสู่อากาศรอบตัวของเขา ในรอบนี้มันต่างจากครั้งก่อนที่เพียงเคลื่อนไหวตามคำสั่งของพลังจิต ตอนนี้มีดแต่ละเล่มนั้นประจุไปด้วยพลังสายฟ้าที่วิ่งผ่านปลายใบมีด ทุกครั้งที่พวกมันเคลื่อนไหว ก็ทิ้งร่องรอยเป็นแสงสีฟ้าเรืองรองไปทั่วอากาศ

        “กฎต้นกำเนิดแห่งสายฟ้าและผสานเข้ากับพลังจิต..”

        “ผมจะได้รู้เสียทีว่าพลังของคุณจะคุ้มค่ากับตำแหน่งราชันหรือไม่”

        ราชันสงครามตงหยางยกยิ้มเล็กน้อย ขณะที่แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสนใจ

        “คุณจะได้รู้แน่!”

        ทันย่าตอบด้วยเสียงเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยความมั่นใจและอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของเขา

        “ปัง!”

        เมื่อสิ้นเสียงพูด ทั้งสองก็หายวับไปจากสายตาของผู้คน ความรวดเร็วของการเคลื่อนไหวทั้งสองฝ่ายนั้นเกินกว่าที่ผู้คนทั่วไปจะตามทัน เสียงของมีดบินที่แหวกอากาศผสมกับเสียงคำรามของสายลมจากมีดสั้นของราชันสงครามก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวดังสนั่นไปทั่ว

        “เปรี๊ยง!”

        มีดบินของทันย่าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พวกมันพุ่งเข้าหาศัตรูด้วยความเร็วสายฟ้า

        “เคร็ง!เคร็ง!เคร็ง!”

        ราชันสงครามยกมีดสั้นของเขาขึ้นมาปัดป้อง แต่เขาก็ต้องพบกับแรงกระแทกของสายฟ้าที่พุ่งผ่านทุกการปะทะ ทุกครั้งที่มีดสั้นของเขาปัดป้องได้ มันก็ถูกกระแทกด้วยพลังสายฟ้าที่แทรกซึมเข้ามา ทำให้ร่างกายของเขาสะดุ้งทุกครั้งที่รับแรงโจมตี

        “เร็วมาก! นี่เขาใช้กฎต้นกำเนิดแห่งสายฟ้าได้เป็นอย่างดี”

        ราชันสงครามตงหยางพึมพำในใจ

        ขณะที่เขาใช้กฎต้นกำเนิดแห่งสายลมเพื่อเพิ่มความเร็วและการเคลื่อนไหวที่ยืดหยุ่นของตนเอง ทันใดนั้นเขาพุ่งตัวเข้าหาทันย่าประหนึ่งเป็นแสงวาบ จากนั้นมีดสั้นของเขาได้วาดผ่านอากาศเป็นเส้นแสงประกายสีเขียวอ่อน

        “เฟี้ยว!เฟี้ยว!เฟี้ยว!”

        ทุกครั้งที่เขาฟาดมีดสั้นไปข้างหน้า คมมีดแห่งสายลมก็พุ่งตามปลายมีดสู่ทันย่า

        ทันย่าเห็นแบบนั้นก็หรี่ตาลง มีดบินของเขาเริ่มปรับเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี พวกมันเคลื่อนไหวรอบตัวและทำการป้องการสายลม

        จากนั้นพวกมันทั้งหมดก็ได้พุ่งออกไปประหนึ่งเป็นสายฟ้าฟาด และคราวนี้พวกมันไม่ได้พุ่งตรงเข้าไปอย่างบ้าคลั่งเหมือนเดิม

        “เปรี๊ยะ!เปรี๊ยะ!เปรี๊ยะ!”

        แต่หมุนวนเป็นวงล้อมรอบราชันสงคราม เสียงไฟฟ้าที่ประจุอยู่บนใบมีดพลังจิตเริ่มดังก้องออกมาอย่างน่าหวาดหวั่น

        ราชันสงครามตงหยางรู้สึกถึงแรงกดดันที่เข้ามาทุกทิศทาง เขาเริ่มใช้พลังแห่งสายลมสร้างเกราะลมป้องกันรอบตัว ทันใดนั้นมีดบินทุกเล่มของทันย่าก็พุ่งเข้าหาเป้าหมายพร้อมกัน ราวกับฟ้าผ่าที่ลงมาจากท้องฟ้า พวกมันกระแทกเข้ากับเกราะลม

        แต่พลังแห่งสายฟ้าที่แฝงอยู่ในมีดบินนั้นทรงพลังเกินกว่าจะหยุดได้

        “นี่มัน!”

        ตงหยางรู้สึกได้ว่ากฎต้นกำเนิดแห่งสายฟ้าของทันย่าแทรกผ่านเกราะป้องกันของเขาเข้ามา

        สายฟ้าพุ่งผ่านร่างกายของเขาทุกครั้งที่มีดบินพลังจิตกระทบ ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย แม้เขาจะเป็นราชันสงครามที่แข็งแกร่งในระดับ 2 ดาว แต่การเผชิญหน้ากับพลังสายฟ้าที่น่ากลัวนี้ มันทำให้เขารู้สึกถึงความกดดันอย่างไม่เคยมีมาก่อน

        ทันย่าเห็นจังหวะนี้ เขาก็ได้ยกมือขึ้นและเรียกพลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

        มีดบินทั้ง 20 เล่มเริ่มสั่นสะเทือน พวกมันเรืองแสงด้วยพลังสายฟ้าระดับสูงที่แทบจะทำให้บรรยากาศรอบๆไหม้เกรียม

        “ฮึ่ม! แข็งแกร่งจริงๆ!”

        ราชันสงครามตงหยางเห็นสถานการณ์นี้และรู้ว่าเขาไม่มีทางหนีไปได้อีกแล้ว เขาจึงเรียกพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตัว อัดแน่นกฎต้นกำเนิดแห่งสายลมลงในมีดสั้นและพุ่งตัวเข้าสู่ทันย่าด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน

        “ปัง!”

        ห้วงอากาศระเบิดออกแสงดัง มีดของเขากลายเป็นเส้นแสงสีเขียวที่แหวกอากาศจนทำให้ผู้คนต้องตกตะลึง

        แต่ทันย่าไม่หวั่นไหว เขาปล่อยมีดบินทั้งหมดพุ่งตรงเข้าไปหาศัตรูพร้อมกัน

        “ตู้ม!”

        การปะทะของทั้งสองเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แสงสายฟ้าส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องโถง เสียงฟ้าร้องคำรามดังสะท้อนไปทั่วอาณาเขตบริเวณ

        เมื่อแสงสว่างได้จางลง ราชันสงครามลำดับที่ 110 อย่างตกหยางก็กระเด็นออกไปไกล ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยกฎต้นกำเนิดแห่งสายฟ้าที่เหลืออยู่ บาดแผลจากมีดบินพลังจิตของทันย่า แสดงให้เห็นถึงความทรงพลังของการโจมตีครั้งสุดท้ายนี้

        “คุณชนะแล้ว ยินดีด้วยนะทันย่า”