re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง

ตอนที่36 ต้นมันโลหิตกลายพันธุ์

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้วทุกคนก็เริ่มจะมีแรงกันมากขึ้นแต่ก็ยังคงหิวกันมากอยู่ดี ไนเรลจึงออกสำรวจรอบ ๆเพื่อดูว่าจะสามารถล่าหรือหาอะไรกินได้หรือไม่

เอว่าที่เห็นดังนั้นก็อาสาไปด้วยเช่นกันหลังจากที่ทั้งสองคนเดินออกไปจ่าคูเปอร์ก็มีสีหน้าและรอยยิ้มแปลกเขาหันไปเล่าเรื่องบางอย่างให้กันทหารและนักล่าคนอื่น ๆ ฟังทันที

ทหารหลายคนได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าแปลก ๆพวกเขาไม่คิดว่าในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขายังคงทำเรื่องแบบนี้ได้แต่ดูแล้วน้ำเสียงของพวกเขาจะอิจฉาซะมากกว่า

ไนเรลและเอวาเดินมาด้วยกัน เอวานั้นดูจะเงียบ ๆผิดจากทุกทีที่เธอจะถามเขาตลอด ไนเรลเองก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอีกพวกเขาเดินเข้ามาในป่าด้วยความระมัดระวังด้วยความที่เขาไม่มีดาบคู่เขางูไนเรลจึงต้องเปลี่ยนมาใช่อาวุธอื่นนั้นก็คือมีดสั้นเขี้ยวงูสองเล่มที่เมสันทำขึ้นมาพร้อมกับดาบคู่เขางู

เขาต้องปรับตัวกับการใช้มีดสั้นเขี้ยวงูอยู่สักพักถึงจะชินมือ

ตัวมีดนั้นยาวประมาณ 25 เซนติเมตรสีขาวราวกับแสงสุดท้ายก่อนตาย ตัวมีดนั้นทำมาจากเขี้ยวงูมันจึงมีพิษสิ่งที่โดนฟันด้วยมีสั้นจะโดนพิษอ่อน ๆ ถ้าโดนมาก ๆ ก็อาจจะตัวชาเป็นอัมพาตชั่วคราวได้

เขาเดินไปไม่ลึกมากเพราะตอนนี้มันเย็นพอสมควรแสงอาทิตย์เริ่มน้อยลงเรื่อย ๆในตอนนั้นเองเขาก็สังเกตเห็นสงสีแดงจำนวนมากที่สองออกมาตามเถาวัลย์ที่พันอยู่ต้นไม้ขนาดใหญ่

“นั้นมัน ต้นมันโลหิต” ไนเรลรีบเดินไปที่มัน

เอวาเดินตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

ไนเรลเด็ดผลของมันออกมาจากต้นของเหลวที่เหมือนกับเลือดไหลออกมาตามรอยเด็ดที่ขั้วของผล

เขานึกถึงข้อมูลของมันโลหิตพวกนี้ทันที

ต้นมันโลหิตกลายพันธุ์ผลของมันเป็นหัวมียางเหมือนเลือด ให้แป้งและสารอาหารที่มากดูดซับสารอาหารได้จำนวนมากโดยเฉพาะซากศพซอมบี้ ถ้าต้นมันตายจะสร้างเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาสามเมล็ดเพื่อขยายพันธุ์ต่อ

นี่คือหนึ่งในพืชกลายพันธุ์ที่เป็นอาหารหลักของมนุษย์หลังจากวันสิ้นโลกเนื่องจากมันให้ผลผลิตที่มาก และไม่ต้องปลูกหลายครั้งเพราะเพียงแค่มีสารอาหารให้มันเพียงพอ มันก็จะออกผลมาเรื่อย ๆ ทนต่อทุกสภาพอากาศ

อีกทั้งรสชาติของมันอร่อยมาก

“เธอไปเรียกทุกคนมาช่วยกันเก็บมันหน่อยเย็นนี้พวกเราจะกินมันโลหิตพวกนี้”

“อืม...”เอวาพยักหน้าและเดินกลับไปเรียกทหารและนักล่า

ในขณะที่ไนเรลมองเอวาเดินออกไปเขาหาหัวหลักของต้นมันโลหิตกลายพันธุ์ทันทีมันมีลักษณะคล้ายกับหัวใจของมนุษย์ที่มีรากเป็นเส้นเลือดฝอย ขนาดแค่กำปั้นเท่านั้น“ดูเหมือนมันจะยังโตไม่เต็มที่”

มือของไนเรลวางไปที่หัวหลักของมันจากนั้นก็ใช้ความสามารถ[เร่งการเจริญเติบโตของพืช F] ทันทีเหตุผลจริงที่เขาให้เอวาไปเรียกทุกคนนั้นเพราะเขาไม่อยากให้เธอเห็นความสามารถนี้ของเขา

ไนเรลอยากจะให้ทุกคนคิดว่าเขาอาจจะมีความสามารถประเภทลึกลับที่ช่วยให้กลายร่างเป็นร่างกิ้งก่าได้มากกว่าที่ทุกคนคิดว่าเขามีความสามารถมากกว่าหนึ่งอย่าง

เพราะถึงอย่างไรทุกคนก็รู้ว่าคริสตัลที่หน้าผากของเขาเป็นรูปวงรีซึ่งเป็นประเภทลึกลับ

หัวหลักมันโลหิตก็เหมือนได้รับการกระตุ้นมันขยายเข้าออกอย่างต่อเนื่องผืนดินบริเวณรอบเริ่มแห้งและแตกร้าวสารอาหารรอบบริเวณถูกดูดซับโดยต้นมันโลหิตกลายพันธุ์

ผลที่อยู่ตามเถาวัลย์ของมันเติบโตขึ้นมาอย่างต่อเนื่องจนมีขนาดเท่าหัวมนุษย์ หลังจากผ่านไป 10นาทีในที่สุดเขาก็ถึงขีดจำกัดของความสามารถและที่สำคัญสารอาหารในดินรอบ ๆก็มีเหลือแล้ว

เนื่องจากความสามารถเขามันเป็นแค่ระดับ F เท่านั้น มันจึงเร่งการเจริญเติบโตได้แค่นี้

ถ้าความสามารถของเขาพัฒนาไปจนถึงระดับ A ละก็มันสามารถเร่งการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชให้กลายเป็นต้นไม้ใหญ่สูงหลายร้อยเมตรได้เลยในเวลาเพียงไม่กี่วันแต่ทั้งนี้ก็ต้องให้ระดับพลังของเขาไปถึงระดับ สีน้ำเงินซึ่งเท่ากับชีวิตที่แล้วของเขา

เขาก็นั่งรอสักพักเอวาก็พากลุ่มทหารและนักล่ามาพวกเขาช่วยกันเก็บผลมันโลหิตกลายพันธุ์ทันทีอย่างเร่งรีบ

เนื่องจากพวกเขาได้ยินจากเอวาว่ามันสามารถกินได้ทุกคนก็มีแรงฮึดกันขั้นมาทันที

หลังจากที่เก็บจนหมดก็ได้หัวของมันโลหิตกลายพันธุ์ให้พวกเขาทุกกินสามเวลาถึง3 วันเลยทีเดียว

พวกพากันหอบกลับไปที่พักอย่างรวดเร็ว

ไนเรลเองก็ตามกลับไปแต่เขาก็ไม่ลืมที่จะขุดหัวหลักของมันมาด้วยทันทีที่มันถูกขุดขึ้นมาจากผื้นดิน เถาวัลย์ของต้นมันโลหิตกลายพันธุ์ก็แห้งเหี่ยวหัวหลักที่เหมือนกับหัวใจก็กลายเป็นเปลือกแข็ง ห่อหุ้มเมล็ดทั้งสามไว้ภายในทันที

ไนเรลเก็บมันลงไปทันที เขามีแผนที่จะใช้เมล็ดพวกนี้ในการต่อรองกับทางรัฐบาลเพื่อแลกกับของที่เขาต้องการ

ตอนนี้ทุกคนกินผลมันโลหิตกันอย่างอร่อยวิธีการกินของพวกเขานั้นพื้นฐานที่สุดคือการวางมันไว้ใต้ขี้เถ้า เหมือนกับมันเผาปกติทั่วไป

ไนเรลลองกินมันดุเพราะเขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้ากินพวกพืชกลายพันธุ์ไปมันจะได้รับความสามารถอะไรมาหรือไม่และก็เป็นดังคาดใบ้ไม้รอยสักก็งอกออกมาแต่แล้วมันก็แห้งเหี่ยวลงราวกับว่าความสามารถนี้นั้นมันไม่มีค่าพอให้สังเคราะห์ออกมาหรือก็คือมันมีระดับที่ต่ำเกินไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่ามันไม่ยอมสร้างความสามารถใหม่ๆ ให้กับเขา ดูเหมือนว่าถ้าเป็นพืชจะต้องเป็นสิ่งที่มีค่าพอ หรือไม่ก็ระดับสูงพอ

คริสตัลที่หน้าอกของเขานั้นมันมีความแปลกประหลาดเกินไปเขาคงต้องเรียนรู้มันให้มากกว่านี้ ถึงจะเข้าถึงความลับของมันทั้งหมด

เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนคืนนี้พวกเขาได้นอนกันรวดเร็ว

แต่แล้วในตอนกลางคืนที่ กองไฟเริ่มหรี่แสงลงเรียงของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อีกชนิดก็เริ่มบินเข้ามาใกล้พวกเขา

“หืม...”ไนเรลที่มีการตอบสนองเร็วสุดลืมตาตื้นขึ้นมาทันทีโดยที่ในมือทั้งสองข้างของเขาจับมีดสั้นเขี้ยงงูไว้พร้อมที่จะโจมตีออกมา

สิ่งที่เขาเห็นนั้นมันคือ ฝูงยุงป่ากลายพันธุ์มีขนาดตัวประมาณนิ้วมือ บินวนไปมา

สีหน้าเขาจิงจังขึ้นมาทันทีสิ่งที่น่ากลัวในป่านั้นไม่ช่สัตว์นักล่าหรือซอมบี้ แต่มันคือการป่วยเป็นไข้ป่า

“ลุกขึ้นเร็ว” ไนเรลปลุกคูเปอร์และทุกคน

“เกิดอะไรขึ้น”

“พระเจ้า...ทำไมถึงมีกลุ่มควันสีดำเยอะขนาดนี้”

“ไม่ใช่นั้นมันฝูงยุงป่า”

“ทุกคนรีบหาไม้มาก่อกองไฟให้ได้เยอะที่สุดพวกมันกลัวแสงสว่างและไฟ” ไนเรลรีบนำทุกคนจัดการก่อกองไฟขึ้นมาจำนวนมาก

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะทำการก่อกองไฟเสร็จยุงทั้งฝูกก็ไม่รอช้าบินลงมาใส่พวกเขาทันที

“เสียงยุงบิน!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

“บัดซบเอ๊ยไม่ทันแล้ว”

“ทุกคนหยิบไฟขึ้นมาเร็ว”

ทักคนหยิบท่อนไม้ที่ติดไฟฟาดไปที่ฝูงยุงทันที

การเหวี่ยงท้อนไม้ที่ติดไฟแต่ละครั้งยุงจำนวนมากก็โดนไฟเผาทันทีปีกของพวกมันไหมจากนั้นก็ตัวร่วงหล่นลงพื้นดินเป็นจำนวนมาก

แต่ยุงที่ตายไปยังไม่ได้เศษเสี้ยวของฝูงยุกทั้งหมดด้วยซ้ำ

หลายคนโดนยุงป่ากลายพันธุ์เหล่านี้กัดเป็นจำนวนมากทุกคนเริ่มหันหลังชนกัน และก่อกองไฟมากขึ้น

แสงที่ส่งออกมาจากกองไฟทำให้พวกยุงเริ่มบินหนีบ้างแล้วใช้เวลาไม่นานเขาก็ไล่ฝูงยุงป่าออกไปได้ แต่พวกมันก็บินวนอยู่รอบ ๆ ไม่ห่าง

ในคืนนี้ทั้งคืนพวกเขาต้องผลัดกันเวรยามเฝ้ากองไฟเพื่อไม่ใช้ยุงป่ากลายพันธุ์เข้ามาใกล้พวกเขาได้อีก

เช้ามันต่อมาฝูงยุงทั้งหมดก็หายไปแต่ก็มีทหารตายไปอีก 2 และนักล่า อีก 1ตามตัวของพวกเขามีรอยกัดของยุงอยู่หลายแห่งและมีคนที่เริ่มแสดงอาการไข้อีกจำนวนหนึ่ง

ตามศพของพวกเขามีทากและแมลลงกินเนื้อจำนวนมากกำลังจัดการซากของทั้งสาม

“ฝังศพพวกเขาก่อน” จ่าคูเปอร์บอกกับทหารในขณะที่นักล่าคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันฝังศพของนักล่าเช่นกัน

หลังจากจัดการฝังศพทั้ง 3แล้วพวกเขาก็ออกเดินทางกันต่อแต่ด้วยความที่ตอนนี้เขาไม่มีเครื่องมือระบุตำแหน่งแล้วเพราะมันถูกกินไปพร้อมกับทหารสื่อสารจึงได้แต่ต้องเดาทิศทางสุ่มและเดินทรงไปตามที่เคยเห็นในเครื่องมือระบุตำแหน่งเท่านั้น

ทั้งกลุ่มใช้เวลาเดินอยู่สามชั่วโมงก็เจอเข้ากับเนินดินด้านบนมีรางเหล็กอยู่

“รางรถไฟ”

พวกเขารีบวิ่งไปที่รางรถไฟทันทีการที่เจอรางรถไฟนั้นหมายความว่าพวกเขาเจอเข้ากับเส้นทางที่กลับไปค่ายแล้ว

หลังจากที่เดินตามรางรถไฟไปได้สักพักก็เจอเข้ากับสถานี่รถไฟที่ตอนนี้เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและพืชกลายพันธุ์จำนวนมากเกาะอยู่ตามตัวอาคาร

“สถานีรถไฟ”

“เร็วรีบเข้าไปสำรวจดุว่ามีวิทยุสื่อสารหรือไม่”

จ่าคูเปอร์ดูจะตื่นเต้นมากเขารีบสั่งทหารสำรวจดูทันที

ในขณะที่ไนเรลก็สำรวจดูรอบ ๆที่นี่ไม่มีทั้งสัตว์กลายพันธุ์หรืออันตรายอะไรแต่ตอนนั้นในสายตาของเขาที่ใช้ความสามารถตรวจจับความร้อนก็เจอเข้ากับคนที่หลบอยู่หลังประตูของในตัวอาคารที่แยกออก

ทหารที่กลับออกมาด้วยความผิดหวัง

“ไม่เจอวิทยุ ดูเหมือนจะมีคนขนมันไป”ทหารรายงานจ่าคูเปอร์

“เป็นไปได้อย่างไรที่นี่มันสถานีรถไฟจะต้องมีสักเครื่องที่ทิ้งไว้บางสิ”

“มีคนอยู่ในนั้น เขาอาจจะรู้ก็ได้ว่าวิทยุไปไหน”ไนเรลบอกกับจ่าคูเปอร์

ทุกคนระวังตัวทันทีเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าคนที่แอบอยู่นั้นมีเจตนาอะไรกันแน่

“ออกมาพวกเราคือทหารจากค่ายลี้ภัยตะวันออก 101ถ้านับถึง 3 แล้วยังไม่ออกมาพวกเราจะยิงทันที”

“หนึ่ง...”

“สอง....”

“สา...”

“เดี๋ยว...เดี๋ยวฉันยอมแล้ว”คนที่แอบอยู่รีบเปิดประตูทันทีด้วยความกลัว

แต่ที่น่าแปลกคือเขาไม่สิเธอกลับเป็นแค่ผู้หญิงพิการอายุประมาณ 18 ผมสีน้ำตาลแดง ใส่แว่นตาหนาเตอะสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกลัว เธออัมพาตครึ่งท่อนล่าง

จ่าคูเปอร์ที่เห็นดังนั้นก็ยกมือให้ทุกคนเอามือลงทันทีเมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอันตราย

“เธอชื่ออะไร ที่นี่เกิดอะไรขึ้นซอมบี้หรือคนหายไปไหนกันหมด”

“คนส่วนใหญ่ตายไปตั้งแต่ช่วงแรก ๆซอมบี้โดนนกยักสีทองจับกินไปแล้ว”

ทหารหลายคนก็แปลกใจทันทีที่ได้ยินนั้นหมายความว่าที่ผ่านมาผู้หญิงพิการตัวเล็กพิการนั่งรถเข็นอาศัยอยู่ที่สถานีแห่งนี้คนเดียวตั้งแต่เกิดเรื่อง

“ว่าแต่เธอชื่ออะไร?”

“เออ...” ดูเหมือนเธอจะลังเลเล็กน้อยแต่แล้วก็ตอบออกมา “กา...กาเบรียล”

ทุกคนที่ได้ยินก็รู้ทันทีว่าเธอโกหกคนอะไรจะชื่อกาเบรียล ชื่อของหนึ่งในทูตสวรรค์

แต่คนที่ยืนหนึ่งไปทันทีและมีสีหน้าที่ประหลาดใจที่สุดกับเป็นไนเรล

“กาเบรียล ชื่อนี้มัน......หรือว่าเธอคือ จูเรียกาเบรียล ฉายาทูตสวรรค์แห่งโลกไซเบอร์” ไนเรลพูดออกมาอย่างตกใจ

“นายรู้ได้อย่างไร?!!!”จูเรียตกใจมาก อันที่จริงไม่มีใครรู้ชื่อ จูเรียของเธอปกติแล้วเธอจะใช้ กาเบรียลเป็นหลัก ส่วนฉายา ทูตสวรรค์ไซเบอร์นั้นเป็นชื่อที่ใช้ในโลกอินเตอร์เน็ต

“เยี่ยมไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับตัวตนที่สุดยอดแบบเธอที่นี่”ไนเรลถึงกลับยิ้มออกมา ที่โชคชะตาพาให้เขามาเจอกับเธอ