เมื่อพิมฐามาถึงโต๊ะที่ธนภพนั่งรอเธออยู่เขากับยิ้มและยืนขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอมาถึงแล้ว และได้เดินมาหาเธอด้วยใบหน้าที่แต้มยิ้มพร้อมทั้งยื่นดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ให้เธอและบรรยากาศภายในร้านก็อบอวลไปด้วยเสียงเพลงอันไพเราะจากนักดนตรีทางร้านอาหารพิมฐายืนนิ่งไม่ได้รับช่อดอกกุหลาบจากธนภพเธอแสดงสีหน้าออกมาโดยไม่ได้ปกเปิดถึงความไม่พอใจที่เอาเื่ความเป็ความตายมาล้อเล่นกับความรู้สึกเธอพิมฐากำลังจะเดินออกจากร้าน แต่ธนภพกับดึงมือเธอไว้ก่อนและกระซิบที่ข้างหูเธอว่า
"รับดอกไม้ไปสิครับ... คุณก็รู้ว่าผมเป็คนมีชื่อเสียง ถ้าอยู่ๆคุณเดินออกไปโดยทิ้งผมไว้แบบนี้... มันทำให้ผมขายหน้าน่ะครับ"พิมฐาจำใจที่จะรับดอกไม้จากธนภพแบบไม่เต็มใจนัก
"แล้วเื่พี่บัว..." พิมฐารู้สึกอึดอัดใจเลย ถามถึงพี่บัว
"พี่บัว... ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล มีหมอและพยาบาลอยู่เฝ้าอยู่พิมไม่ต้องเป็ห่วง"
" แล้วที่คุณ... บอกว่าพี่บัวอาการหนักคืออะไร แล้วนี่มันอะไรทำไม... " พิมฐาถามธนภพด้วยสีหน้าที่สับสนกับการกระทำของธนภพเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ
"โอเค... ผมขอทานข้าวกับคุณมื้อนี้ก่อนได้ไหมหลังจากนี้ผมจะพาคุณไปหาพี่บัวทันที"
พิมฐาไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ยอมรับประทานอาหารกับธนภพในมื้อนี้ ถึงแม้ในใจพิมฐาจะร้อนใจเพราะเป็ห่วงพี่บัวก็ตาม
ธนภพได้เตรียมอาหารที่เป็ของโปรดของพิมฐาทั้งหมด เพื่อจะเอาใจพิมฐาแต่ดูท่าแล้วพิมฐาจะไม่เจริญอาหารเท่าไรนัก ธนภพถามอะไรไป พิมฐาก็จะตอบมาแค่สั้นๆเหมือนตอบให้ผ่านๆ ไป
และธนภพก็สงสัยเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของพิมฐา แค่แวบเดียวจริงๆที่เขาทำหน้าเหี้ยมขึ้นมา ทำให้อีกฝ่ายไม่ทันสังเกต
"คุณ... คงรักเขามากสิน่ะ...วันหลังพามาให้ผมรู้จักบ้างสิครับ... สามีของคุณ" อยู่ๆธนภพก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ แต่พิมฐากับสังเกตเห็นแววตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกไม่รู้ว่าธนภพคิดอะไรอยู่ ทว่าพิมฐาคบกับธนภพมา 7 ปี แต่กับไม่รู้ตัวตนจริงๆของเขาเลย...
"คุณ... ไม่คิดจะถามพิมกลับมาบ้างหรือคะว่า...ทำไมถึงหนีไปแต่งงานกับคนอื่น..."
เมื่อพิมฐาย้อนคำถามกลับไปหาธนภพ เขากับยิ้มที่มุมปากและตอบพิมฐาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แอบแฝงความน่ากลัว
"ศุกลวัฒน์" ธนภพเอ่อชื่อของสามีพิมฐาออกมาอย่างชัดเจนและจ้องมองไปที่พิมฐาอย่างคนจับผิด พิมฐากับจ้องกับอย่างไม่เกรงกลัวซึ่งการพูดคุยของสองคนนี้ถ้ามองจากภายนอกจะเห็นคู่รักนั่งรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยบรรยากาศโดยรอบก็แสนจะโรแมนติก แต่ทว่าบรรยากาศด้านในกับมืดมน และกดดัน
"ห้าาาา" เป็ฝ่ายธนภพที่หัวเราะออกมาก่อน และทำตัวสบายๆ
"ทำไมจ้องผมแบบนั้นล่ะพิม... จ้องซะน่ากลัวเลย"พิมฐากับไม่ตอบและนั่งหน้าหันไปทางอื่น
"คุณ... เปลี่ยนไปน่ะ แค่ไม่กี่วันเอง"
"พิมไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกค่ะ...แต่พิมไม่เคยแสดงด้านนี้ออกมาให้คุณเห็นต่างหาก จริงๆ คุณก็เปลี่ยนไปนะคะ...สายตาที่มองพิมมันเปลี่ยนไป" พิมฐาจับที่หัวใจตัวเองและพบว่าตลอดเวลาที่คบกับธนภพมา เธอไม่เคยรักธนภพเลยแต่มันคือความผูกพันเพราะเขาคือผู้ชายคนเดียวที่เข้ามาในชีวิตของเธอ!!!
239
