เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

หลังจากที่นางอธิบายข้อมูลเสร็จเวลาก็ถึง ช่วงค่ำมืดแล้ว

 

*เห้อ...*

      

*เห้อ...* *เห้อ...*

      

*เห้อ...* *เห้อ...* *เห้อ...*

      

กันจิกำลังนั่งถอนหายใจอยู่ตรงหน้าลานบ้านของมันเอง มา 6 ครั้งเห็นจะได้

 

“เซงเป็ดวุ้ย ทำไงดีวะพลังก็ไม่มี วิชาก็อ่อนไป ลมปราณยิ่งไม่ต้องพูดถึง แมร่งกากยิ่งกว่ากาก แถม ไอ้พลังธาตุว่างเปล่านี้อีกที่แมร่งจะฝึกวิชาอะไรสักอย่างยังไม่ได้ เลย T.T”

“ตัวเอกแบบนี้มีที่ไหนฟ่ะ !!!!”

กันจิบ่นออกมาเพราะไม่เห็นเหมือนในนิยายที่มันเคยได้อ่านมาเลยวะ แม่ง

 

(เพลงมา ... ต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหน ไม่เข้าใจเลยสักครั้ง)

“หืม...ใช่สิเหมือนข้าจะมีระบบตรวจสอบอะไรสักอย่างนะ อ่อ ดวงแห่งการตรวจสอบสินะ ถึงแม้จะเป็นระดับพื้นฐานก็ขอลองประเมินตัวเองดูสะหน่อยสิ...”

กันจิบ่นพึมพำอยู่คนเดียว

“สงสัยข้าต้องพานายท่านไปให้หมอตรวจสมองสักหน่อยดีไหม นะ แต่เงินเราก็ยังไม่ค่อยมีด้วยสิ เห้อออ...

 

“ทำไงดีนะ ???”

 

เซี่ยงน้อยคิดในใจของนางเอง

 

“มันกล่าวคนเดียวอย่างกับคนบ้า ซึ่งมี คนที่แอบมองมันด้วยความเป็นห่วงอยู่ใกล้จากในห้องนอนของนาง มิใช่ใครอื่น เซี่ยงน้อยนั้นและนางกำลังวางแผนพามันไปให้หมอตรวจดูสักหน่อย เห็นมันพูดคนเดียวอยู่นานสองนาน

 

และแล้วมันก็พยายามที่จะเปิดระบบดวงตาแห่งการตรวจสอบ มันรีบวิ่งเข้าไปในห้องของมันอย่างรวดเร็ว พอมันเข้ามาในห้องเสร็จ ก็รีบเดินต่อไปที่ห้องน้ำ เพื่อจะได้ลองใช้ดวงตาแห่งการตรวจกับตัวมันเอง

*ติ๊ดดด..ดวงตาแห่งการตรวจสอบ ขั้นพื้นฐาน (เปิดใช้งาน)*

ชื่อ : KANJi นายน้อยตกอับแห่งตระกูลแกจุน ผู้เป็นขยะในตอนนี้

ธาตุ : ความว่างเปล่า แห่งความโกลาหล

ค่าความใคร่(เงี่ยน) : ตลอดเวลา

พลังลมปราณ ระดับ พื้นฐาน ขั้น 1 (พลังปราณสะสมรอเลื่อนระดับ)

ค่า LUCK : ∞

*เชี้ยระบบ มรึงกวนตีนกรูเหรอ ไอ้ *@# *

 

*หืม ค่า LUCK หรือจะเป็น ค่าความโชคดีวะ เชรดดดดโด้ !!! ^^

 

*แต่มันประเมินค่าได้แค่นี้เหรอวะ เห้อ เอาอะไรมากกับขั้นพื้นฐาน

      

“แอ๊ดดด...

กันจิเดินออกมาจากห้องน้ำและมานั่งเล่นที่เตียงฝั่งที่มันนอนเมื่อคืนนี้

 

“เอ๊ะ นี้คัมภีร์อะไร ?

 

“หืม...แล้วสร้อยคอมันหลุดไปตั้งแต่ตอนไหน ?

 

“อยู่นี้เอง เอะ เอ้ะ เอ้ๆๆ ทำไมมันถึง มี 2 เส้นวะ

 

o-o จากที่ข้าวิเคราะห์จากสมองอันชาญฉลาดของข้า สร้อยคอนี้ต้องใช้คู่กับสมุดเก่าๆนี้แน่เลย ไหนลองดูสิ

 

เมื่อบักกันจิ พูดเสร็จก็ลองนำสร้อยคอทั้งสอง มาประกอบเข้าที่ สมุดเก่าๆสีดำ นั้น ด้วยความเตรียมใจไว้แล้วว่ามันต้องเป็นเช่นที่มันอ่านจากนิยายหลายๆเรื่องแน่นอน

..........เงียบกริบ.........

 

ทำไมไม่เห็นมีไรเกิดขึ้นเลยฟร่ะ หรือต้องท่องคาทาอะไรหรือป่าว ???

อะปัตติเย อะปัตติเทเทนา ..........

..........เงียบกริบ.........

 

ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นทั้งนั้น มีเพียงเสียงจิ้งหรีด ขับเสียงไพเราะ แข่งกับอึงอ่าง ที่ร้องเสียงดังระงมไปทั่ว

 

“มันต้องเปิดใช้ระบบยังไงวะเนี้ย ???

“ไหนค่า LUCK มีเป็นมหาศาลขนาดนั้นแล้วตรูไม่เห็นจะโชคดีเลยวะ

(แม้ แม้ แม้ คุณมึงเล่นได้สาวงามไป 3 ยังบอกโชคไม่ดีอีกหรือ เดี๋ยวกระผมเอาปืนมายิงแม่ม)

 

“นั้นเอามาลองหัวแล้วกัน ไอ้สมุดสกปรกนี้ และสร้อยคอ ดูไปดูมาก็เท่ดีเหมือนกันแหะ

 

*ครืด....ครืด...ฟรืด*

*แบบนี้ถึงจะเท่ขึ้นมาหน่อย

      

*แปลงร่างงง...

       ........................เงียบกริบ

*ตรูนี้ท่าจะบ้าแหะ ดูไอ้มดเอ็กซ์มากไปหน่อยมั้งเนี้ย 5555+

กันจิมันเอาสร้อยคอนั้นมาตัดแต่งให้เป็นกำไลข้อมือ สีดำซึ่งใส่อยู่ทั้งสองมือของมัน ตัวกำไลมีสีดำสนิท ตรงกลางของกำไล จะมีลูกแก้วทรงกลมอยู่ 1 ลูก ฝั่งซ้ายมีซีขาวนวลปานหิมะ ฝั่งขวามีแดงเข้มปานเลือดคน แต่ที่มันลืมคิดไปอย่างว่าตอนแรกนั้นมันทำยังไงก็ไม่สามารถถอดสร้อยออกจากคอของมันได้แต่ตอนนี้มันดันตัดแต่งสร้อยนี้ได้และยังนำมาดัดแปลงเป็นกำไรข้อมือได้อีกช่างหน้าสงสัยสะนี้กระไร และมันคงมิได้สังเกตให้ถี่ถ้วน ว่าตรงใจกลางลูกแก้วนั้นเหมือนมีอะไรอาศัยอยู่ด้วย ซึ่งลอยวนไปวนมาอยู่ด้านในนั้น ซึ่งจะเป็นเหมือนกันทั้งสองข้างทั้งกำไรด้านซ้าย และ ด้านขวา

 

“เห้อออ นอนดีกว่า...

*คืน ที่ดาวเต็มฟ้า ฉัน จินตนาการ ให้เป็นหน้า เธ.....zZZZZZ

มันยังร้องมิจบเพียงก็เผลอหลับไปโดยที่หัวมันนั้นหนุนอยู่ที่คัมภีร์สานไม้ไผ่อันเก่าแก่ ส่วนมือทั้งสองข้างของมันนั้นก็นอนหนุนหัวอยู่

 

2 ชั่วยามผ่านไป ไวเหมือนโกหก

 

“งืมมมมมม....นมขาวๆๆ..

“หมับ....เพี้ยร์

“โอ้ย!!!! ใคววะ หืมแล้วตรูอยู่ที่ไหนวะเนี้ย

มันตื่นขึ้นมาด้วยความสลึมสลือ และยังมิทราบด้วยซ้ำว่ามันอยู่ที่แห่งไหน เพราะขณะนี้มันมิได้อยู่ในห้องนอนของมันเอง แต่มันกับเป็นเหมือนสถานที่วัดร้าง หรือ พระราชวังร้าง ซึ่งดูวังเวงแปลกๆ แถมเมื่อกี่ที่มันจับไปยังรู้สึกมีอะไรนิ่มๆที่มันสัมผัสได้ด้วย และตามันก็เหลือบไปเห็น นางไม้ เอ้ย นางฟ้า 2 คนซึ่งมันมิแน่ใจว่าใช่คนที่ตบมันหรือป่าว เพราะทั้งสองนางนี้มีคนนึงยืนกอดอกอยู่ด้านหน้าซึ่งสวมชุดสีแดงราวกับโลหิตย่อมให้แดงทั่วธารา ส่วน อีกคนที่ไปหลบข้างหลังสตรีชุดแดงนั้นใส่ชุดสีขาวราวหิมะ แต่มันยังมองหน้าพวกนางไม่ค่อยชัดมาก จึงพยายามที่จะเดินไปใกล้พวกนางแต่มิทันที่มันจะได้ก้าวขาออกไป

“ตูมมมม...อ๊อคค

มันถูกสตรีชุดแดงผู้เหี้ยมโหดถีบเข้าที่ยอดอกของมัน และมันก็กระเด็นไปชนเสาทางด้านซ้ายหักโค่นลงมา ซึ่งมันก็ไม่ได้มีสภาพที่ดีกว่าเสานั้นสักเท่าไรเพราะมันนั้น ถึงกับกระดูกซี้โครงหักไป 3 จุด เห็นจะได้ แต่ยังมิทันจะได้ลุกขึ้นมา ก็ถูก เตะเข้าที่ยอดหน้าอีกที จนมันก็สลบไป ก่อนที่กันจิจะสลบไปนั้น มันเผอิญเห็นหน้าของสตรีทั้งสอง แบบรางๆ แม้มิเห็นชัดคาตา แต่บอกได้คำเดี๋ยวว่า งดงามหาใดเปรียบ เลย และมันก็สลบคาตีนของสตรีชุดแดง

“ท่านพี่ม่าน อา..เออท่านมิทำเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ ?...

สตรีชุดขาวเอ่ยกับสตรีชุดแดงด้วยความกังวล

 

“เกินไปเหรอ...นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้ามิใช่ว่าข้าเห็นแก่ที่มันช่วยทำให้เจ้าและข้าได้หลุดพ้นออกมาจากสถานที่อย่างลูกแก้วกักขังวิญญาณนั้นได้นะ ข้าคงจะฆ่ามันไปแล้วด้วยซ้ำ เจ้าก็เห็นใช่ไหมว่า ขนาดมันนอนหลับมันยังหื่นกาม และมาหน้าอกอันสูงส่งของข้า

“ฮึ่ม !!! พูดแล้วขึ้นเลย เอาอีกสักทีดีไหม ว่าเสร็จสตรีชุดแดงก็ง้างเท้ากำลังจะเตะลงมาที่หน้าอันหล่อเหลาแต่มีรอยตีนประทับอยู่บนหน้าของมันนั้นแหละ

 

“พอก่อนเจ้าค่ะ ท่านพี่ม่านปิง เดี๋ยวมันตายเราก็ต้องกลับไปติดอยู่ลูกแก้วนั้นอีก คิดสะว่า มีข้ารับใช้เพิ่มอีก 1 คนอย่างน้อยเราก็มีอิสระได้เที่ยวเล่นโลกภายนอกผ่านจิตวิญญาณของมันได้นะเจ้าคะ

 

สตรีชุดขาวรีบมาห้ามปรามสตรีชุดแดงที่กำลังจะฝากรอยประทับส้นเท้าไว้ที่หน้าอีกข้างของบักกันจิ บุรุษจอมหื่น (สมน้ำหน้า 555+) นางนำมันมานอนหนุนตักของนางและเร่งรักษามันด้วยวิชาฟื้นกายา ขั้นที่ 4 ซึ่งสามารถฟื้นพลังร่างกายอาการบาดเจ็บภายนอกได้ถึง 100 %

“ครึก แก๊ก แกร็ก โอ้ยยยยยย !!!

 

ระหว่างมันสลบนั้น วิชาฟื้นกายาก็ทำหน้าที่ ได้ตามสัพคุณของวิชาจริงๆ เพราะตอนนี้กระดูกของมันที่หักกำลังซ่อมแซมและต่อกันด้วยความเร็วที่ตามองเห็นได้ และ สีหน้าของมันที่ตอนแรกซีดเหมือนไก่ต้ม ค่อยๆกับมามีสีสันมากยิ่งขึ้น เมื่อมีเลือดมาเลี้ยงที่ใบหน้า

 

“ท่านพี่ลองมองมันดีๆสิเจ้าคะ

 

“หน้าตาของมันก็ดูดีมาก แต่ที่แปลกคือสีตาของมันกลับเป็นสีฟ้า เลยดูหล่อขึ้นมาอีก แถมสีผิวมันที่ขาวมากเลย อืมมมม.....

 

“พอเลยนะเจ้าตัวแสบ อย่าคิดว่าพี่จะไม่รู้นิสัยของเจ้านะ เห็นหนุ่มหล่อเป็นมิได้ จะจับมาทำตุ๊กตาปั้นทุกที ถ้าเจ้าจับมันทำตุ๊กตาดินเผามีหววัง เราได้ถูกขังอีกครั้งแน่นอน

 

“แหะ แหะ ขออภัยเจ้าค่ะ”

ท่านพี่ม่านปิงก็รู้ว่า ที่เราโดนจับขังในลูกแก้วกักวิญญาณ และ ถูกขังมากี่พันล้านปีก็ไม่มีใครทราบ และข้าก็ไม่อยากกลับไปอยู่ในลูกแก้วนั้นอีกแล้วเจ้าค่ะ ถึงแม้ที่เราถูกจับขังในครานั้น  คงจะเป็นเพราะนิสัยของพวกเรากระมั้ง ที่ท่านพี่ม่านปิง ชอบฆ่าคนเป็นผักปลาเพื่อฝึกวรยุทธ 1 หัตถ์สังหารพระเจ้า ส่วนข้านั้นชื่นชอบทำตุ๊กตาดินเผาไว้เพื่อศึกษาตำราวิชาสายการรักษาและป้องกัน วิชา ร่างนิรันดร์กาล

 

“เฮ้อ เจ้านี้นะ ถึงจะถูกขังมาไม่รู้ตั้งกี่ล้านปีแล้วก็ยังไม่เลิกนิสัยนี้

 

“อย่าบ่นแต่ข้าสิเจ้าคะ ท่านก็มิได้ต่างกันเลย มาถึงก็จะฆ่าเจ้าหนุ่มนี้เลย

 

“อุ๊บบ 555555+

“อุ๊บบ 555555+

 

นางฟ้าชุดแดง และ นางฟ้าชุดขาวหัวเราะ ต่อกระสิก กันไปกันมา ถึงแม้นางทั้งสองนั้นจะถูกขังมาไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้ว แต่ก็ยังไม่เลิกนิสัยเดิมเลย แถมยังมิได้สำนึกผิดด้วยกระมั้ง โดยที่ระหว่างพวกนางนั้นกำลังสนทนากันอยู่เท้าของพวกนางก็กำลังเหยียบอยู่บนหน้าบักกันจิด้วยความสบายเท้า

      

“โอ้ย !!!..... มันสะดุ้งตื่นขึ้นมา

“โถ่ถังกระมัง กระแปร่งน้ำ เห้อ ที่แท้ขาก็ฝันร้ายนี้เอง ฟู้ววส์

“เป็นความฝันที่เหมือนจริงสะเหลือเกิน เจ็บแทบตา...

“เอ๊ะ !!! พวกเจ้าเป็นใครน่ะ ?

หรือว่าข้าจะตาฟาดไป กลัวจนเห็นภาพหลอนไปแล้ว ว่าแล้วมันก็รีบขยี้ตาตัวเองอีกครั้งและเพ้งมองดู ให้แน่ใจว่าที่มันเห็นสตรีชุดแดงนั่งอยู่ตรงเก้าอี้สานไม้ไผ่ ซึ่งกำลังนั่งกินซาลาเปาอยู่อย่างมูมมาม ที่โต๊ะบริเวณปลายเตียงนั้น และ สตรีชุดขาวที่ยืนมองทิวทัศน์ อยู่บริเวณริมหน้าต่างนั้น ใช้คนหรือผี กันแน่

 

“เจ้าลามกน้อย ให้ข้าถีบเจ้าอีกสักครั้งสองครั้งไหมถึงจะ ได้เป็นเครื่องช่วยเตือนความจำ” สตรีชุดแดงกล่าวกับมันด้วยทีเล่นทีจริง

 

“สวัสดีจร๊ะ พ่อหนุ่มน้อย จอมลามก ฮิฮิ” สตรีชุดขาวหันมาหยอกเย้ามันเบาๆ

 

“อา...เออ...อ๊อค

      

บักกันจินึกว่ามันเจอผีในความฝัน เลยสลบน้ำลายฟูมปาก

 

“อ้าวเจ้าหนุ่มนี้นิ มันขี้ขลาดตาขาวเสีย

 

“เฮ้อออ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะตั้งแต่ที่มันปลดปล่อยเราออกจากลูกแก้วกักวิญญาณมันก็กลายเป็นร่างสถิตของพวกเราไปแล้ว

 

“ไปกันท่านพี่ไปแกล้ง เอ้ย ไปพบเพื่อพูดคุยกับมันในฝันต่อดีกว่า

      

สตรีชุดขาวพูดไปแสยะยิ้มไปด้วย ดูแล้วเหมือนพวกยันเดเระ หรือโจรโรคจิตยังไงยังงั้น

 

“อืมมมม WTF ทำไม่ข้ากับมาที่นี้อีกแล้วเนี้ย ???

      

“ไงเจ้าจอมหื่น / ว่าไงจร๊ะพ่อหนุ่มน้อย”

 

สตรีทั้งสองซึ่งขนาบอยู่ข้างๆมันเอ่ยทักทายมันออกมา

“จ้ากกกก ผีอะไรตามติดมาถึงฝัน ขอให้ไปที่ชอบที่ชอบเถอะนะ อย่าได้มาหรอกช้าน้อยเลย เดี๋ยวข้าน้อยทำบุญทำทานไปให้นะขอรับบบบ T-T”

      

“จึก....

 

“โอ้ยยยย!!! เจ็บ

 

“ทีนี้จะฟังที่พวกเราจะสนทนาด้วยได้หรือยังจร๊ะพ่อหนุ่มน้อย

 

กันจิร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเหมือนโดนตะขาบไฟต่อย ที่แขน แต่อันที่จริงแล้วเป็นเข็มในมือของแม่นางสตรีชุดขาวที่เขามาสะกิดมันด้วยเข็มนั้นเอง

      

“สวัสดี เอ๊ะไม่ได้สิ ต้อง ข้าน้อยขอคารวะผู้อาวุโส ผู้งดงามทั้ง 2 ขอรับ

 

“อา....เอออ .. ข้าน้อยกันจิ มิมีตระกูล ขอรับ หรือจะเรียกข้าเจ้าขอทานน้อยก็ได้ขอรับ

“ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสทั้ง 2 ท่าน มีชื่อแซ่อันสูงส่งว่ากระไรหรือขอรับ ?  

=_=' (เหงื่อตก )

 

       กันจิมันพูดด้วยความเคารพ แต่อันที่จริง ภายในความคิดในสมองของมันนั้น จำพรอตนิยายแนวนี้ได้ ซึ่งสตรีทั้ง 2 คนนี้คงจะเป็นผู้ช่วยหรือวิญญาณเก่าแก่ที่สิงสถิตอะไรสักอย่างเป็นแน่

=3= (แสดงอาการสงบนิ่งทางใน แต่ใจแอบบุ้ย ๆ)

“ฮึ >[]< / คริคริ ^o^”

“มีสัมมาคารวะแบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย

 

“เจ้าขอทานน้อย หลังจากนี้เจ้าต้องเป็นข้ารับใช้ของพวกข้านะเข้าใจใช่ไหม ? แต่เจ้ามิต้องกังวล ข้าไม่เจ้ารับใช้พวกข้าเปล่าๆหรอกน่ะ

 

“นั้นข้าจะช่วยแนะนำตัวให้พี่สาวของข้าด้วยเล...

 

“ไม่ต้องข้าแนะนำเองได้

 

สตรีชุดขาวกล่าวออกมาแต่นางนั้นยังกล่าวมิทันจบ ก็ถูกสตรีชุดแดงขัดคำสะก่อน

 

จงจำนามอันสูงส่งของข้าไว้ให้ขึ้นใจ ข้ามีชื่อว่า ม่านปิงปิง ฉายา สดับสำเนียงแห่งความตาย เจ้าจะเรียกข้าว่า เจ๊ปิง ก็ได้

ม่านปิงปิง (เจ๊ปิง)

หนุ่มน้อยส่วนข้านั้นมีชื่อว่า หลิวเยี่ยนฟาง นะจร๊ะ ฉายา งดงามนิรันดร์ดุจปุยนุ่น หนุ่มน้อยเรียกเราว่า ฟางน้อย ก็ได้

หลิวเยี่ยนฟาง (ฟางน้อย)

“ได้ขอรับแต่ข้าน้อยมีเรื่องจะสอบถามก่อนสัก 1 คำถาม ได้ไหมขอรับ ?

“พวกท่านทั้งสองมีระบบอะไรมาให้ข้าน้อยหรือขอรับ O_o?(ทำหน้าสะเหร่อ เอ๊ย ตั้งคำถามแบบหันซ้าย)

 

“ระบบ ? / ระบบ ?” o_O? (ทำหน้าฉงนแบบหันขวา)

 

นางทั้งสองถึงกับงงว่ามันนั้นพูดเรื่องอะไร และระบบที่มันพูดคือสิ่งใดกันแน่

 

“เจ้าละเมออะไรของเจ้า เหอะ ในเมื่อเจ้านั้นเป็นข้ารับใช้ของพวกเราข้าจะไม่ให้เจ้ารับใช้แบบเสียเปล่าหรอกนะ ข้าจะให้วิชาของข้าให้เจ้าได้ฝึกฝน ส่วนเจ้าจะใช้ได้หรือไม่นั้นมันเป็นเรื่องของเจ้า เจ้าจงจำไว้ให้ดี วิชาของข้านั้น มีชื่อเรียกว่าหัตถ์สังหารเทพเจ้า มีด้วยกันทั้งหมด 14 ท่าด้วยกัน ซึ่งเจ้าจะใช้มันได้แค่ ท่าละ 1 ขั้น ตามลมปราณที่เจ้ามี ข้าต้องบอกก่อนแล้วกันว่า เคยมีคนที่ฝึกวิชานี้ แล้ว ลองดีใช้ท่าต่อไป ทั้งๆที่ลมปราณยังไม่บรรลุ มันก็ระเบิดตัวเองตายเลยละ

 

“ไหนข้าขอตรวจสอบหน่อยสิว่าเจ้ามีพลังลมปราณในระดับไหน ?”

 

“=_=^^^ (เซ็งโคตรอะ) อะไรกัน เจ้ามีพลังระดับพื้นฐาน ขั้นที่ 1 เองเหรอ แถมยังธาตุความว่างเปล่าอีก เห้ออออ ชีวิตเจ้าช่างน่าสงสารหนักนะ”

 

“วิชาของข้านั้นเน้นไปทางธาตุไฟ แต่ในเมื่อข้ารับปากแล้วก็จะไม่ผิดคำพูดแน่นอน

 

“จำไว้ให้ดีข้าจะทำให้ดูแค่ครั้งเดียว น้องหลิวมานี้ ช่วยข้าสาธิต กระบวนท่าที่ 1 ของหัตถ์สังหารเทพเจ้าหน่อย

 

“ได้เจ้าคะท่านพี่

 

“จงจำให้ดี นี้คือกระบวนท่าที่ 1 ของวิชาสังหารเทพเจ้า : ตามเงา

 

“พรึบ พรึบ

 

ไม่ว่าแม่นางหลิวเยี่ยนฟางจะไปทางไหนข้างหลังของนางจะมีเจ๊ปิงตามติดอยู่เสมอ

 

“ข้อดีของกระบวนท่านี้คือ เจ้าจะตามติดทุกท่วงท่าของศัตรู แต่เจ้าต้องใช้มันอย่างระมัดระวังด้วยละ ถ้าไม่จนตัวหรือกำลังจะตายอย่าได้ใช้มัน ให้ใช้แค่เฉพาะตอนที่จำเป็นจริงๆ เพราะ มันใช้ลมปราณค่อนข้างเยอะ และ เดี๋ยวศัต... ช่างมัน (เอ้า เจ๊ก็ตัดคำดื้อสะอย่างนั้น)

 

“เอาละ หนุ่มน้อยต่อไป เป็นกระบวนท่าของข้านะจ๊ะ

=w= (ทำหน้าตาให้น่ารัก แต่กวนตีน)

 

“วิชาของข้านั้นจะเน้นไปทางป้องกัน / รักษา ซึ่งวิชาของข้านั้น มีชื่ออันเรียบง่ายว่า ร่างนิรันดร์กาล ซึ่งตามระดับพลังของเจ้าแล้วนั้นสามารถฝึกได้แค่ กระบวนท่าแรก นั้นคือ ฟื้นกายา ขั้นที่ 1 ซึ่งจะฟื้นร่างกาย ได้ ¼ หรือ 25%

 

“แต่หนุ่มน้อยเจ้านั้นมิใช้คนของโลกปราณแห่งเทพยุทธ เพราะฉะนั้น เจ้าต้องจำไว้ให้ดีนะจ๊ะว่า จะได้ 1 ครั้ง / 6 ชั่วยาม แต่ว่าจะมีทริคนิดหน่อยอยู่ที่ว่าหนุ่มน้อยจะใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดยังไง เจ้าต้องเป็นคนกำหนดเอง นั้นคือ เจ้าสามารถรวมวิชาฟื้นกายา เก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉินได้ทั้งหมด 3 ครั้ง นั้นเป็นข้อดี แต่การเก็บรวบรวมต้องรอตามจำนวนเวลานั้นก็คือ เจ้าจะเก็บครั้งที่ 2 ได้นั้น ต้องรออีก 6 ชั่วยาม และ เจ้าจะเก็บครั้งที่ 3 ได้นั้น ต้องรออีก 6 ชั่วยาม เช่นเดียวกันนะจ๊ะหนุ่มน้อย แต่ข้าจะขอเตือนไว้ก่อน ว่า การเก็บฟื้นกายา ไว้ใช้นั้นมีทั้ง ข้อดี และ ข้อเสีย ดังนั้นข้อเสียของมันคือ

 

ถ้าหนุ่มน้อย ใช้มันหมดครบ 2 ครั้ง แล้ว เจ้าก็ต้องรอระยะเวลาฟื้นพลังของท่านี้ นั้นคือ รอไปอีก 12 ชั่วยาม และเช่นเดียวกัน ถ้าหนุ่มน้อย ใช้มันหมดครบ 3 ครั้ง แล้ว เจ้าก็ต้องรอระยะเวลาฟื้นพลังของท่านี้ นั้นคือ รอไปอีก 18 ชั่วยาม และไม่ว่าเจ้าจะเก็บรวมมัน 2 หรือ 3 ครั้ง จะไม่มีการนับเวลาให้ นอกจากว่า พอเก็บได้ครบ 1 ครั้ง หรือก็คือ 6 ชั่วยามผ่านไปเจ้าจะใช้งานฟื้นกายภายใน 6 ชั่วยามเลย ก่อนที่ ฟื้นกายาครั้งที่ 2 จะถูกนับรวมเข้ามานะจ๊ะ จงจำข้อห้ามนี้ไว้ให้ดี

 

เอาละเจ้าทาสจอมหื่น / หนุ่มน้อย เจ้าออกไปได้แล้ว พวกข้าจะพักผ่อนกันแล้ว []~(¯ ▽ °) ~ *

 

“เออ.....ข้าน้อยยังมีเรื่องจะถ......

 

ยังไม่ทันที่มันจะพูดเสร็จ ก็ถูกเจ๊ปิงผลักออกมาจากสถานที่ลึกลับนั้นแล้ว

 

“เอ้า ไล่กันดื้อๆแบบนี้ - -^ (เซ็งแบบไม่มีปาก)

 

*แล้วระบบแบบตัวเอกในนิยายของข้ามันไปอยู่ที่ไหนละเนี้ย เฮ้ออออ....=_=^^^ (เซ็งโคตรอะ) *

 

*แล้วไอ้สมุดนี้ หืม !! มันเปิดออกตอนไหน วะ o_O? (ทำหน้าฉงนแบบหันขวา)

 

มันพูดเสร็จ แล้วก็ลองหยิบคัมภีร์สานไม้ไผ่ ที่เก่ากึก มาเปิดออกดูมันคล้ายหนังสือหรือพวกคัมภีร์เก่าเก่าๆ มีสีดำทมิฬ เหมือนพวกคำภีร์แห่งศาสตร์มืด

“ไหนดูสิว่าข้างในนั้นมีสิ่งใดบันทึกไว้บ้าง ?

 

“เผื่อจะฟลุ๊คได้วิชาเทพกับเขาบ้าง

 

“ว้าววววว ... เย็ดโด้โอริโอ้ 5 บาท O[]O (โคตรตกใจเลยอันนี้ ปากอ้าเต็มที่ว่ะเฮ้ย)

 

*เชี้ย !!! ไม่เห็นจะมีไรเลยวะ ..... =3= (แสดงอาการสงบนิ่งทางใน แต่ใจแอบบุ้ย ๆ)

 

มันยังบ่นกล่าวไม่ทันจบสิ่งที่มันรอคอยก็ปรากฏภายในหัวของมันพร้อมเสียงสวรรค์ที่มันคุ้นเคย (แม้ๆที่นี้บอกเสียงสวรรค์เชียวนะบักกันจิ)

 

….. ติ๊ดดดด.....ตรวจพบโฮสต์..ผู้เป็นเจ้าของ..ระบบที่แข็งแกร่งที่สุดจากบรรพกาล 100 % ระบบที่ 1 (เงื่อนไขครบสมบูรณ์) จะทำการเปิดระบบ

 

.....ระบบแห่งความว่างเปล่า Auto Start