หลังจากมีดาบแสงั์กับคนตกลงมาจากฟากฟ้าและหมาป่าที่เป็สัตว์เวทระดับกลางตายไปแล้วชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็เ้าของดาบก็กวาดตามองไปที่ฟางเมิ่งลู่จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หลี่จิน
หลี่จิงไม่มองตาเขาโดยตรงเพื่อไม่เป็การกระตุ้นแต่ดูจากการหันหน้าฝ่ายตรงข้ามของฝ่ายตรงข้ามสิ่งแรกที่เขาทำคือมองไปที่ฟางเมิ่งลู่พร้อมกับถอนหายใจ
มันคือการตรวจสอบความปลอดภัยของฟางเมิ่งลู่และเห็นปลอดภัยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ต่อมาก็หันหน้ามาทางหลี่จินและประเมินว่าเขาเป็ใครและประเมินระดับอันตราย พูดง่ายๆก็คือหลี่จินซวยแล้ว ในขณะที่หลี่จินกำลังมองดูฝ่ายตรงข้ามเพื่อหาอะไรเพิ่มเติมฝ่ายตรงข้ามก็พูดขึ้น
"หืม..เ้ากำลังประเมินข้ารึเ้าหนู"ชายที่อยู่บนดาบถามด้วยน้ำเสียง...ผู้ใหญ่กำลังมองเด็กและอยากหัวเราะ
"ท่านลุงเซิน!ท่านอย่าแกล้งเขาซิ" ฟางเมิ่งลู่รีบพูดเมื่อห็นสถานการณ์อึดอัด
"ฮ่าฮ่าฮ่าเสี่ยวเฉินเฉินทำไมเ้าไม่ให้ลุงโชว์ความยอดฝีมือเหมือนกับยอดฝีมือคนอืนๆเลยล่ะ" ลุงเชินที่ได้ยินคำกล่าวของฟางเมิ่งลู่ก็เปลี่ยนสีหน้าทันควันและหันไปพูดกับฟางเมิ่งลู่
"ลุงเชินท่านอย่ามาเรียกข้าว่าเฉินเฉินข้างนอกนะ ข้าบอกมาหลายครั้งแล้ว!" ฟางเมิ่งลู่ที่ได้ยินคำกล่าวของชายวัยกลางคนชื่อลุงเชินก็เอ่ยประท้วง
"ฮ่าฮ่าเ้าหนูเ้าชื่ออะไรรึ ข้าเห็นแผลที่เฉินเฉินไม่น่าจะทำอยู่บนตัวแรดเขาน้ำแข็ง ไหนว่ามาสิว่าเ้าระดับส่วนมิราสของเ้าคืออะไร...แต่ถ้าเ้าไม่อยากบอกข้าก็ไม่มีปัญหาแต่ข้าอยากรู้จริงๆว่ามิราสของเ้าคืออะไร..."
ในขณะที่ลุงเชินกำลังจะหยุดพูดก็เหลือบไปเห็นฟางเมิ่งลู่ที่กำลังจ้องเขม็งมาทางตนทำให้ลุงเชินต้องเปล่งเสียงอีกรอบ
"ข้าชื่อฟางเชินประเภทอัญเชิญมิราสคือแสงศักสิทธ์ต้องบอกระดับด้วยไหม...ข้าคือมิราเคิลชั้นสูงระดับ 6 เ้าอาจจะไม่รู้จัก" ตอนเริ่มฟางเชินไม่อยากบอกระดับแต่ด้วยสายตาของเฉินเฉินทำให้เขาต้องบอก
"หลี่จินข้าจะเป็คนบอกเ้าเองระดับของมิราสแบบออกเป็ผู้ใช้มิราสั้แ่ระดับ 1-33 หลังจากนั้นจะเปลี่ยนเป็ระดับ 33 , 66 , 99 และสุดท้ายระดับ100 ผู้ใช้มิราสก็จะกลายเป็มิราเคิลระดับ 1-12 และมันก็จะกลายเป็มิราเคิลขั้นสูงระดับ 1-10"
ฟางเมิ่งลู่ที่กลัวว่าหลี่จินจะงงก็รีบเข้ามาอธิบาย
หลี่จินพยักหน้ารับคำของของฟางเมิ่งลู่ไม่สิ…เฉินเฉิน แล้วโค้งคำนับไปทางฟางเชินที่พึ่งะโลงมาจากดาบ
"ข้าชื่อว่าหลี่จินประเภทแปลงรูปผู้ใช้มิราสระดับ 8-9 ขอบคุณที่ช่วยชีวิตเอาไว้" พูดจบหลี่จินก็เงยหน้ามองดูชายตรงหน้าให้ชัดๆ
เขามีผมสีน้ำตาลและยาวเล็กน้อยแต่ไม่มาก เขามีรอยของหนวดและเคราเหมือนกับโกนไม่เกลี้ยง ซึ่งถ้าไม่มองดูดีๆก็คงคิดว่าเป็ลุงใจดีข้างบ้าน
"ระดับ8-9?มิราสคือแปลงรูปโลหะเ้าล้อข้าเล่นแล้ว แม่แต้ตระกูลใหญ่ๆที่โชคร้ายที่คนในตระกูลมีมิราสประเภทแปลงรูปยังไม่สามารถใช้ทักษะมิราสโจมตีได้เลย...ไม่ใช้สิแค่เลือนระดับให้เกิน 10 โดยไม่ใช้ยาก็ยังทำไม่ได้ แต่ทำไมเ้าที่ไม่ใช้คนของตระกูลใหญ่กลับใช้ทักษะมิราสจากมันได้" ฟางเชินหรี่ตามองหลี่จินด้วยความสงสัย
หลี่จินถอนหายใจ"มันไม่ใช้ทักษะมิราสแต่เป็...อาวุธที่สร้างจากเหล็ก" หลี่จินพูดในเมื่อปิดบังไปไม่ได้สู้บอกไปดีกว่า ชายที่ชื่อฟางเชินก็ดูเป็คนดี...สำหรับตอนอยู่กับฟางเมิ่งลู่ล่ะนะ
"อาวุธที่สร้างจากเหล็ก?...น่าสนใจดีถ้าเ้าพิสูจ์ได้ข้าจะให้แกนเวทของสัตว์เวทหมาป่าที่อยู่ตรงนี้ถ้ามันไม่พอข้าจะให้เ้าขอข้าเื่หนึ่งที่มันไม่มากเกินไป"ฟางเชินพูดด้วยความสนใจ
ฟางเมิ่งลู่ก็มองหลี่จินด้วยความสนใจสิ่งที่ลุงเชินจะให้มันไม่ค่อยล้ำค่าสำหรับเ้าแต่ไม่น่าจะใช้กับหลี่จินถึงจะฆ่าสัตว์เวทขั้นต่ำได้แต่การวานให้ลุงเชินช่วยเื่หนึ่งได้ก็ล้ำค่าเพราะในเมืองนี้เต็มที่ก็ผู้ใช้มิราสระดับ20
‘ปกติคนในโลกนี้เขาอัธยาศัยดีแบบนี้กันหรอ? แต่ทำไมเราเหมือนเห็นความสงสารจากน้ำเสียงของพวกเขาได้เลย’ หลี่จินขมวดคิ้วคิด
แต่ก็ยังพยักหน้าและเดินนำทางไปที่บ้านพักซึ่งตอนนี้ข้างๆมีแรดเขาน้ำแข็ง ฟางเชิงและฟางเมิ่งลู่ที่เห็นหลี่จินเดินนำก็เดินตามด้วยความสงสัย
เมื่อเดินไปถึงหลี่จินก็หยิบเหล็กที่เหลือจากการสร้างปืนขึ้นมาและเริ่มสร้างะุ…ไม่นานโครงะุก็เสร็จ จากนั้นก็มองดูกองดินปืนที่หล่นก็ส่ายหน้าและเดินเข้าไปในบ้านพัก
"นี้เ้าจะไปไหน?ไหนล่ะอาวุธที่เ้าพูดถึงคงไม่ได้หลอกข้าหรอกนะ"ฟางเชินขมวดคิ้วถามจากที่เขาดูมามิราสของหลี่จินคือแปลงรูปโลหะจริงๆแต่ไม่รู้ว่าอาวุธที่เขามีจริงไหม
"ข้าจะไปเอาผงสีดำก่อน…ท่านก็เห็นมันโดนสัตว์ชนจนหกหมดแล้ว"หลี่พูดพร้อมชี้ไปที่ดินปืนและเดินเข้าไปเอาดินปืน
หลังจากออกมาหลี่จินก็ไม่สนใจสายตาแปลกๆที่มองมาที่ตนและเริ่มทำต่อให้เสร็จ...ไม่นานลูกสระสุนปืนใหญ่ก็พร้อมและหลี่จินก็บรรจุะุแต่ก่อนที่จะจุดชนวนหลี่จินก็หันไปทางอีก2คนที่เหลือ
"อย่าลืมปิดหู" หลี่จินพูดพร้อมกับเริ่มจุดไฟ
ฟางเมิ่งลู่ที่ได้ยินก็รีบเอามือปิดหู แต่ฟางเชินไม่สนใจทั้งยังสงสัยว่าทำไมเฉินเฉินถึงทำตาม…ส่วนหลี่จินที่เดินไปถึงปืนใหญ่ก็จุดไฟและพุ่งอกไปด้านข้างและปิดหู!
ในขณะที่ฟางเชินกำลังจะถามว่าพวกเ้า 2 คนทำบ้าอะไรกันก็เกิดเสียงตูม! พร้อมกับปืนใหญ่ที่ยิงะุออกมาเพราะไม่มีแรดเขาน้ำแข็งทำให้ต้นไม้ที่เป็ทางผ่านของะุเป็รูบางต้นที่เล็กก็ล้มลงไป!
หลี่จินที่ลุกขึ้นมามองไปที่วิถีะุและถอนหายใจ'ไม่น่าเลย...ครั้งหน้าเราคงต้องหาเป้าะุใหม่ไม่น่ายิงใส่ต้นไม้เลย'หลี่จินคิดและหันไปมองดูคนทั้งสอง "เป็ยังไงนี้พิสูจน์ได้รึหรือไม่"
เฟินเชินพยักหน้า"พิจสูจ์ได้ข้าจะทำตามสัญญาแน่นอน แต่ครั้งหน้าข้าคงต้องปิดหูด้วยเพราะเสียงมันดังน่ารำคาญมาก" ฟางเชินพูดพร้อมกับเดินไปทางศพหมาป่าเล็กน้อยพร้อมกับอัญเชิญเชือก
และเชือกก็พุ่งไปทางศพหมาป่าเชื่อกทะลุหัวใจและดึงก้อนอะไรบางอย่างเป็ผลึกวงกลมที่มีดูขรุขระเล็กน้อยมีเส้นผ่าศูนกลาง2ซม.หลังจากบังคับให้เชือกดึงแกนเวทออกจากตัวสัตว์เวทและบังคับให้เชือกโยนมันมาทางตัวเองและคว้าไว้
"นี้ข้อกำหนดแรกอีกอันเ้าค่อยว่ามาข้าจะจัดการให้ แต่มันต้องเป็อะไรที่ข้ารับได้" ฟางเชินพูดพร้อมกับยื่นแกนเวทขั้นกลางมาให้
หลี่จินที่เห็นก็โค้งคำนับและรับมา
"ต่อไปเ้าจะเอายังไงต่อจะอยู่นี้ต่อหรือ" ฟางเชินถามหลี่จิน
"ไม่หรอกข้าจะกลับเมืองเลยเพราะตอนนี้ก็ใกล้ค่ำแล้ว"หลี่จินหันไปพูดกับฟางเชิน
"งั้นเราก็ไปด้วยกันพอดี...ลุงเชินท่านไปขนศพสัตว์อสูรทั้งสองให้หลี่จิน!"ฟางเมิ่งลู่หันไปพูดกับหลี่หลี่จินและหันไปพูดกับฟางเชินหรือ…มันจะเป็สั่งกันนะ
"เสี่ยวเฉินเฉิน! ทำไมเ้าถึงสั่งลุงของเ้าเยี้ยงนี้!" ถึงลุงเชินจะบ่นแต่ก็ยังเดินไปที่ศพทั้งสองเสกแกนอัญเชิญบังคับให้เชือกสองเส้นพุ่งไปทางสัตว์เวททั้งสอง
ซึ่งต่อมาก็มีม่านพลังล้อมศพทั้งสองเอาไว้พร้อมกับยกขึ้นสูงจากพื้นแล้วลากพวกมันมาใกล้ฟางเชิน ซึ่งเมื่อฟางเชินเดินเชือกและศพทั้งสองก็จะเคลื่อนด้วย
หลังจากนั้นทั้งสามก็เดินออกไป โดยที่หลี่จินเป็คนเดียวที่ไม่รู้ว่าห่างออกไปประมาณ3-4กิโลเมตรเต็มไปด้วยซากศพของสัตว์เวท ซึ่งบางส่วนสูงกว่าแรดเขาน้ำแข็งด้วยซ้ำ!
และส่วนใหญ่ที่เป็ระดับสูงกว่านี้โดนฟางเชินเก็บใส่แหวนมิติไว้ แต่ไม่รู้ทำไมแรดเขาน้ำแข็งและหมาป่าของหลี่จินถึงไม่ใส่เข้าไปด้วย...
266
