ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่45

        เจ้ากล้ารึ?

        ทั่วบริเวณโดยรอบเงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ หรือแม้กระทั่งการขยับตัวของผู้คนผู้ฝึกตนทั้งหลายที่เฝ้ามอง ต่างแข็งค้างเหมือนรูปสลัก

        ไม่มีผู้ใดติดตามการเคลื่อนไหวของหยุนโม่ทันเพราะสิ่งที่พวกเขาเพิ่งได้เห็น...เกินขอบเขตที่จินตนาการจะตามถึง

        ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายา...ถูกมนุษย์ธรรมดาผู้นี้สังหารลงต่อหน้าต่อตาดั่งพญาเหยี่ยวที่จิกหัวไก่ในคอกอย่างไร้ความปรานี

        “จ...เจ้า...” เสียงของหลี่เฉินหยางติดขัดอย่างยากเย็น ริมฝีปากซีดขาวสั่นระริกดวงตาที่เคยแหลมคมแฝงความเจ้าเล่ห์

        ยามนี้เบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัวลึกถึงขั้วหัวใจเงาบนใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นที่ไหลซึมลงมาตามขมับ

        แผ่นหลังของหลี่เฉินหยางชุ่มเหงื่อจนเสื้ออาภรณ์สีครามเปียกชื้นแนบเนื้อขาทั้งสองข้างแข็งทื่อราวกับไม่ใช่ของตนเองในดวงตานั้น...ไม่เหลือแม้แต่เงาของคุณชายสามตระกูลหลี่

        มีเพียงความตระหนกและสิ้นหวังฉายชัดบนใบหน้า

        “อย่าขยับเชียว...”

        เสียงของหยุนโม่เอ่ยออกมาอย่างเนิบช้าทว่าเปี่ยมด้วยแรงกดดัน น้ำเสียงของเขาราบเรียบ คล้ายลมเย็นเฉียบที่ค่อย ๆกรีดแทงเข้ากระดูก

        “เมื่อครู่...เจ้าก็น่าจะเห็นแล้วว่ามันระเบิดหัวผู้ฝึกตนหลอมกายาขั้นกลางได้สบาย ๆ”

        รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากใต้หน้ากากเหล็กเย้ยหยันและเหี้ยมเกรียม ดวงตาที่ทอดมองไปยังหลี่เฉินหยางสะท้อนเพียงเงาความเย็นเยียบไร้ปรานี

        ในสายตาของเขาหลี่เฉินหยางยามนี้...ไม่ต่างจากหนูตัวหนึ่งในกรง ไม่มีค่าพอจะเรียกว่าทายาทตระกูลใหญ่หรือแม้แต่คำว่า “ผู้ฝึกตน”

        “เพราะแบบนั้น...”

        หยุนโม่คลี่ยิ้มเย็นลงอีกครา

        “ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นต้นอย่างเจ้า...คงไม่เหลือแน่นอน”น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่น

        กระแทกใส่โสตประสาทของหลี่เฉินหยางดั่งอสนีบาต

        ใบหน้าเขาถอดสีจนขาวซีดไปทั้งใบหน้าริมฝีปากเม้มแน่นจนเลือดซึมนิ้วมือสั่นระริกจับชายเสื้อแน่นราวกับเป็นเชือกเส้นสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวชีวิตตนเองเอาไว้

        “สารเลว!!ปล่อยคุณชายสาม!!!” เสียงตวาดก้องด้วยโทสะดังกระแทกอากาศชายชราหลังค่อมคำรามลั่น ร่างที่บาดเจ็บยังคงแผ่พุ่งรังสีสังหารอย่างเกรี้ยวกราด

        มือข้างที่ยังสมบูรณ์ยกขึ้นสูงปราณวิญญาณอันหนาแน่นและเดือดพล่านปะทุออกจากร่างคลื่นพลังของมันหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า จนพื้นดินแตกร้าวยาวเหยียด

        บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลประหนึ่งพายุปราณที่พร้อมทำลายทุกสิ่งตรงหน้าให้แหลกเป็นผุยผง

        “ฮ่าฮ่า...มีสิทธิ์อันใดบอกให้ข้าปล่อย?”หยุนโม่หัวเราะเสียงเย็น พลางปรายตามองชายชราราวกับกำลังมองคนโง่เขลาที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

        แววตาใต้หน้ากากเหล็กฉายชัดถึงความดูแคลนไม่ไยดีแม้แต่น้อย

        “เจ้า...กำลังหาเรื่องกับตระกูลหลี่งั้นหรือ?”

        หลี่เฉินหยางตวาดออกมาอย่างดุดันเสียงของมันสั่นเครือทั้งจากโทสะและความอับอาย มันกัดฟันแน่นดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธจัด

        “ข้า!คือบุตรชายคนที่สามของตระกูลหลี่ เป็นอัจฉริยะของตระกูลหลี่!!” น้ำเสียงแข็งกร้าวและประกาศก้องราวต้องการปลุกขวัญตนเอง

        ทว่า...แม้จะตะโกนสุดเสียงแต่แววตาคู่นั้นกลับถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์

        ทั้งก่อนหน้านี้ที่มันยังเหยียดหยามอีกฝ่ายราวกับมดปลวก

        แต่ยามนี้ชีวิตของมันกลับถูกบีบไว้ในมือของบุรุษผู้นี้

        ต่อหน้าสายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องเหตุใดจะไม่ให้อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีได้

        หยุนโม่ฉีกยิ้มภายใต้หน้ากากเหล็ก

        เขาหันกลับมามองหลี่เฉินหยางอย่างช้าๆ ดวงตาที่ทอดมองราวกับแมวเย้าหยอกหนูที่จนมุม น้ำเสียงของเขาเนิบช้าแต่ทุกถ้อยคำแหลมคมดุจคมมีดเฉือนลึกถึงวิญญาณ “แล้วอย่างไร?”

        “ข้าไม่คิดว่าตระกูลหลี่จะช่วยเจ้า...จากมือข้าได้หรอกนะ”

        “บุตรชายตระกูลหลี่แล้วอย่างไร?”

        “ความเป็นตายของเจ้าขึ้นอยู่กับปลายนิ้วของข้า”

        ดวงตาหลี่เฉินหยางแดงก่ำใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความดุร้าย

        เขากัดฟันแน่นเลือดซึมจากมุมปากที่ขบจนปริ

        ความอัปยศครั้งนี้...มันไม่อาจทนได้!

        “เป็นอันใด? ไม่พอใจที่ชีวิตของตนเอง...ถูกตัดสินโดยมนุษย์ธรรมดาที่เจ้าคิดว่าเป็นมดงั้นหรือ?”

        เสียงของหยุนโม่เยียบเย็นและเรียบเฉยแต่ถ้อยคำกรีดแทงลึกกว่าความตาย

        หลี่เฉินหยางเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนที่มันจะหัวเราะดังลั่น คล้ายคนที่มองเห็นหนทางรอดบางอย่าง “ฮ่าฮ่าฮ่า!! ข้ารู้...ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังหวาดกลัว!”

        “ในตอนนี้ถ้าเจ้าไม่หวาดกลัวตระกูลหลี่ของข้า...เจ้าคงสังหารข้าไปนานแล้ว!” ดวงตาของมันฉายแววบ้าคลั่ง พยายามดิ้นรนในความสิ้นหวังของตนเอง

        มันมั่นใจว่าหยุนโม่ไม่กล้าลงมือจริง

        แต่ทว่า…

        “เอ๋อ...”

        หยุนโม่ลากเสียงยาวในลำคอ

        นิ้วชี้กระชับไกปืนแน่น

        จากนั้น...

        ปัง!!

        เสียงปืนระเบิดดังสนั่นกลางความเงียบ

        กระสุนพลังงานพิเศษพุ่งทะลวงศีรษะของหลี่เฉินหยางในระยะเผาขน

        ทันทีที่กระสุนเจาะทะลุเข้าระหว่างกลางหน้าผาก

        ศีรษะทั้งหัวของมันระเบิดแหลกกระจายทันที

        เสียงเนื้อและกระดูกแตกดัง เปาะ!ตามด้วยเสียงเนื้อแหลกเหลว

        เศษสมองและโลหิตสาดกระจายไปทั่ว

        ร่างไร้หัวของหลี่เฉินหยางทรุดฮวบลงกับพื้น

        เข่าทั้งสองกระแทกพื้นเสียงทึบก่อนจะล้มตึงหน้าแนบพื้น

        โลหิตสีคล้ำไหลทะลักจากคอที่ไร้ศีรษะสาดลงบนพื้นหินกระเบื้องราวกับธารโลหิต

        ทั่วทั้งบริเวณ...

        เงียบสงัดดุจสุสาน

        สายตาทุกคู่ที่จับจ้องมองภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงันจนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใด

        มีเพียงเสียงโลหิตที่ไหลหยดลงพื้น

        แหมะ...แหมะ...

        ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        เป็นเสียงที่ตอกย้ำว่า...บุตรชายคนที่สามของตระกูลหลี่

        หลี่เฉินหยาง

        ได้ตายตกไปแล้ว ณ ที่แห่งนี้ด้วยน้ำมือของมนุษย์ธรรมดา

        “เดรัจฉาน!!!”

        ชายชราตวาดลั่นด้วยเสียงอันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

        ใบหน้าเหี่ยวย่นที่ปกติสงบนิ่งยามนี้กลับบิดเบี้ยวคล้ายอสูรร้าย

        ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะแววตาแดงก่ำเจือความเคียดแค้นสุดขีด

        ทว่า...ในขณะที่คำตวาดของมันเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันรุนแรง

        การเคลื่อนไหวของมันกลับแตกต่างจากที่ทุกคนคาดคิด

        เงาร่างของชายชราไม่เพียงไม่พุ่งเข้าหาหยุนโม่

        กลับเป็นพุ่งถอยออกไปอย่างรวดเร็ว!

        เพียงแค่พริบตาเดียว

        ร่างของชายชราหลังค่อมก็หายวับไปจากจุดเดิม

        ทิ้งไว้เพียงแรงลมและเงาจาง ๆที่ยังคงวนเวียนในสายตาผู้คน

        ความเร็วของมันสมเป็นยอดฝีมือขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางที่กำลังก้าวข้ามไปสู่ขั้นสูง

        แม้บาดเจ็บหนัก แต่การตัดสินใจและสัญชาตญาณเอาตัวรอดยังคงเฉียบคมดั่งมีด

        หยุนโม่ยืนนิ่ง

        ไม่แม้แต่จะขยับตามเงาร่างของชายชราที่หายไปจากสายตา

        เขาเพียงทอดสายตามองเงาหลังที่พุ่งหลบหนีไปก่อนจะถอนหายใจพลางสบถเบา ๆ

        “จิ้งจอกเฒ่า...”

        น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน

        เขาเข้าใจดีในสิ่งที่อีกฝ่ายเลือกกระทำชายชราเฒ่าผู้นั้นรู้ดีว่าในยามนี้ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยที่จะล้างแค้นให้หลี่เฉินหยาง

        มันไม่โง่พอจะยืนหยัดสู้ต่อกับศัตรูที่ไม่อาจต่อกรได้สิ่งเดียวที่มันทำได้ในยามนี้ คือการหลบหนีลบตัวตนออกไปจากสมรภูมินี้ให้เร็วที่สุด

        การตัดสินใจเฉียบคมเช่นนี้

        มีเพียงพวกจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์เท่านั้นที่ทำได้

        และมัน...ก็ทำสำเร็จเพราะหยุนโม่เองก็ไม่คิดไล่ตาม ด้วยร่างกายของมนุษย์ธรรมดาอย่างเขา

        ต่อให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็ไม่มีทางไล่ตามผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางได้ทันถึงแม้อีกฝ่ายจะบาดเจ็บสาหัสก็ตาม