บ้านเดี่ยวสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอลที่รายล้อมด้วยแมกไม้ร่มรื่น คือสถานที่นัดหมายสำหรับ "งานพิเศษ" ครั้งแรกของกอหญ้า อัครินทร์
ในชุดลำลองสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัวที่เผยให้เห็นแผงอกและต้นแขนกำยำจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ ยืนรอรับเธออยู่ที่โถงหน้าบ้าน
"เข้ามาสิครับ... ข้างนอกยุงเยอะ"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นขณะที่เขารับกระเป๋าอุปกรณ์จากมือของเด็กสาวไปถือไว้เองอย่างเป็ธรรมชาติ กอหญ้าก้าวตามแผ่นหลังกว้างขึ้นไปยังชั้นสอง
ซึ่งถูกดัดแปลงเป็สตูดิโอทำงานส่วนตัว กลิ่นไม้หอมและเครื่องเขียนกระจายอยู่ทั่วห้อง แสงไฟวอร์มไวท์ทำให้บรรยากาศดูอุ่น
จนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
"วันนี้อาจะให้หนูช่วยตัดโมเดลบ้านพักตากอากาศครับ... แต่ก่อนอื่น ดื่มนมอุ่นๆ ก่อนไหม?"
เขายื่นแก้วเซรามิกสีขาวให้เธอ ปลายนิ้วเรียวยาวััโดนมือบางอย่างจงใจ ความร้อนจากแก้วสู้ความร้อนที่วูบวาบตามิัของเธอไม่ได้เลย
งานเริ่มดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ กอหญ้าก้มหน้าก้มตาตัดแผ่นโฟมตามแบบที่อาอักวางไว้ให้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน
ความอ่อนล้าทำให้สมาธิของเด็กสาวเริ่มหลุดลอย
"โอ๊ย!"
เสียงอุทานเบาๆ ทำให้อัครินทร์ที่นั่งตรวจงานอยู่โต๊ะข้างๆ ผุดลุกขึ้นทันที เขาคว้ามือบางที่มีรอยบาดเล็กๆ จากคัตเตอร์ขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"กอหญ้า... ทำไมไม่ระวังครับ"
เขาไม่ได้แค่ดุ แต่กลับรั้งร่างเล็กให้ลุกขึ้นแล้วจูงมือไปนั่งที่โซฟาหนังตัวยาว อัครินทร์คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา
อย่างรวดเร็ว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
เขาบรรจงเช็ดแผลให้เธออย่างเบามือที่สุด ก่อนจะยกปลายนิ้วที่าเ็นั้นขึ้นมา... แล้วประทับริมฝีปากลงไปแ่เบาบนรอยแผลนั้น
"อาอัก..." กอหญ้าหน้าร้อนผ่าว พยายามจะชักมือกลับแต่เขากลับยึดไว้แน่น
"เจ็บมากไหมครับ?" เขาเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยแรงปรารถนาที่ปิดไม่มิด "รู้ไหมว่าอาไม่ชอบเห็นหนูเจ็บ... แม้แต่หยดเืหยดเดียว อาก็ไม่อยากให้มันไหลออกมา"
อัครินทร์ขยับกายขึ้นมานั่งเคียงข้างบนโซฟา แขนแกร่งวาดโอบรอบเอวบางจนกอหญ้าต้องหันหน้าเข้าหาเขาโดยปริยาย
ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงที่ซอกคอหอมกรุ่นของเด็กสาว ััอุ่นชื้นชวนให้วาบหวามลากผ่านผิวเนียนอย่างอ้อยอิ่ง
"งานวันนี้พอแค่นี้เถอะครับ..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดใบหู "เปลี่ยนมาทำ 'งานอย่างอื่น' ที่อาอยากสอนหนูมาตลอดสี่ปีแทนดีกว่าไหม?"
มือหนาเริ่มลูบไล้จากเอวบางขึ้นมายังแผ่นหลัง ััถึงความสั่นเทาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหาไม่ต่างกัน กอหญ้าหลับตาพริ้มปล่อยให้ "คุณอา" ผู้นำทางจูงมือเธอเข้าสู่บทเรียนบทใหม่ที่ไม่มีในตำราเล่มไหนๆ...
บทเรียนในค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... กอหญ้าจะผ่านบททดสอบหัวใจครั้งสำคัญนี้ไปได้หรือไม่?
125
