กะทิกำลังนั่งอมยิ้มมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังมีข้อความของคุณพายผู้จัดการฝ่ายบุคคล พิมพ์ตอบกลับมาโดยที่ไม่ได้สนใจว่ามีใครกำลังจ้องมองตนเองอยู่
“ดีจริงแทนที่มาถึงที่ทำงานจะเตรียมความพร้อมในการทำงาน แต่นี้อะไรมาถึงก็นั่งแชตจีบกับใครก็ไม่รู้”
“คุณพร้อม! มาั้แ่เมื่อไหร่คะทำไมกะทิไม่รู้”
“คงรู้หรอกนะ มัวนั่งคุยแชตบอกรักใครอยู่แทบจะเอาหน้ามุดเข้าไปในจออยู่แล้ว ถ้าสนใจงานได้มากเท่ากับกับการเล่นโทรศัพท์คงจะรุ่งน่าดูเธอว่าไหมกะทิ”
เจ็บคำนี้เจ็บจนจุกบอกเลยเป็อะไรของคุณพร้อมนะ แทนที่วันนี้มาทำงานจะมีความสุขเพราะมีหวานใจกลับมาเติมความหวานให้ แต่ไหงเช้ามาดันอารมณ์ไม่ดีเหวี่ยงวีนใส่เธอเสียงั้น “แต่กะทิคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลางาน กะทิก็แค่คุยกับ…”
“ยังจะมาเถียง” พันธ์ธีราที่ตอนนี้อารมณ์หงุดหงิดโมโหหึงมาเต็มที่แล้ว เมื่อเห็นว่ากะทิกำลังจะแก้ตัว
“กะทิไม่ได้เถียง กะทิแค่กำลังอธิบายให้คุณพร้อมฟังเฉย ๆ ค่ะ”
“นี่แหละมันคือการเถียงและเธอก็เถียงคำไม่ตกฝาก เอาละฉันไม่อยากเสียเวลาคุยเื่ไร้สาระ เตรียมตารางงานวันนี้แล้วเข้าไปพบฉันในห้อง” ก่อนจะเดินเฉิดฉายเข้าห้องทำงานไป
“อิหยังวะ! งงในความงงมาถึงก็ใส่ ๆ อย่างกับเราไปจุดไฟเผาบ้านคุณพร้อมเขาอย่างงั้นแหละ นี่เราก้าวขาไหนออกมาจากบ้านนะกะทิ ห่วย!”
พันธ์ธีราตอนนี้อารมณ์เธอร้อนอย่างไฟสุม เมื่อเห็นข้อความที่กะทิคุยกันกับคุณพายด้วยข้อความทักทายกันกระหนุงกระหนิงเหมือนคนจีบกันเห็น ๆ เธอจะทำยังไงดีนะขืนชักช้าต้องโดนหมาคาบไปรับประทานเป็แน่ถึงจะมีความสัมพันธ์กันทางกายกับกะทิแล้วใช่ว่าเธอมีสิทธิ์มีเสียงในตัวกะทิเสียเมื่อไหร่แถมตอนนี้เ้าเด็กจอมซึนก็ยังไม่รู้ตัวว่าเธอกำลังหมายตาตนเองอยู่ด้วย ไม่ได้การละต้องหาตัวช่วยโดยด่วน ก่อนจะกดโทรศัพท์หาตัวช่วยทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ขออนุญาตเข้าไปนะคะ” กะทิรีบเดินเข้าไปหาเ้านายจอมดุที่กำลังนั่งกอดอกเหมือนกับกำลังรอพิพากษาคดีอุกฉกรรจ์อยู่
“ชักช้า ถ้าทำงานได้เร็วเหมือนคุยแชตกับใครคงจะดี”
โดนอีกแล้วหนึ่งดอกแบบเน้น ๆ “กะทิขอโทษค่ะ”
“พอ ๆ ฉันไม่อยากฟัง รีบบอกมาได้แล้วว่าวันนี้มีดิวส์งานอะไรบ้าง”
“เวลา 09.30 คุณพร้อมมีประชุมเื่ KPI ของแต่ละฝ่ายค่ะ และเวลาบ่ายสองมีนัดกับทีมงานวิศวกรเื่การจัดการระบบการผลิตค่ะ นอกนั้นก็ไม่มีนัดที่ไหนแล้วค่ะ”
“อืม…เธอไปเตรียมงานส่วนของเธอต่อเถอะฉันจะทำงานต่อละ ถ้าฉันมีอะไรจะโทรไปบอกแล้วกันเชิญ”
“ค่ะ คุณพร้อม”
เมื่อถึงเวลาประชุมงานผู้บริหารทุกฝ่ายเข้ามาประชุมรวมถึงศัตรูหัวใจหมายเลขหนึ่งอย่างคุณพายผู้จัดการฝ่ายบุคคลคนสวย ที่เธอยกให้เป็ศัตรูหมายเลขหนึ่งก็เพราะเธอดูออกว่าอีกคนคิดยังไงกับคนของเธอยังไงละ ดูสิแค่เข้ามาภายในห้องประชุมก็พุ่งตรงมาหากะทิเสียแล้ว ดีที่ยังเห็นเธออยู่ในสายตาอยู่บ้างด้วยการกล่าวทักทายสวัสดี ก่อนจะกลับไปสนใจกะทิอีกครั้งแล้วทั้งสองก็คุยกันยิ้มแย้มแจ่มใส ส่วนเธอก็กลายเป็ส่วนเกินสำหรับพวกเขาสองคนทันที คุยกันให้สบายอุราไปเถอะยังไงคุณพายเ้าหล่อนก็คงได้แค่คุยเท่านั้นแหละส่วนที่มากกว่านั้นอย่าคิดฝันว่าจะได้แอ้มกะทิของฉันเลย
“กะทิ เธอเตรียมพร้อมเช็คไมค์เช็คอินเตอร์คอมเรียบร้อยรึยัง”
“ค่ะ พร้อมแล้วคะคุณพร้อม”
“พร้อมก็มานั่งประจำที่เตรียมประชุมสิ มัวแต่ไปคุยอยู่ได้”
“ค่ะคุณพร้อม พี่พายคะเดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่นะคะ กะทิขอตัวก่อน” ก่อนจะเดินคอตกไปนั่งข้าง ๆ เ้านายที่วันนี้โคตรดุ ั้แ่เช้ามาเธอโดนดุไปหลายครั้งแล้ว
“ขยับมาใกล้ ๆ ฉันสิกะทินั่งไกลขนาดนั้นจะให้ฉันะโถามเธอรึไง แค่นี้ก็คิดเองไม่ได้ต้องให้บอก”
“นั้นไงโดนอีกจนได้” คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิดสินะ กะทิรู้สึกเหมือนกระบอกตามันร้อนผ่าวใกล้จะกลั่นเป็น้ำตาไหลออกมาแล้ว โดนดุบ่อย ๆ ใจมันก็บางเป็นะใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกเมื่อโดนเ้านายดุบ่อย ๆ ทั้งที่เื่ที่ไม่สมควรจะโดนด่า
เมื่อประชุมเสร็จ คุณพร้อมเธอก็รีบลุกเดินออกไปทันทีไม่พูดไม่จากับเธอสักคำ ก็ดีกะทิเองก็ไม่อยากจะโดนด่าโดนว่าอีกจึงได้แต่เตรียมเก็บของและเช็คความเรียบร้อยของห้องประชุมก่อนจะปิดไฟแล้วเปิดประตูออกมาก็พบกับพี่พายที่เหมือนเ้าตัวรอคอยเธออยู่
“อ้าว…พี่พายกะทินึกว่าพี่กลับแผนกไปแล้ว”
“พี่รอกะทินั้นแหละ เที่ยงพอดีเราไปทานข้าวกันเถอะ เดี๋ยวพี่พาเราไปทานร้านข้างนอกบ้าง ทานแต่ในบริษัทเบื่อแล้วเราไปเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง”
“อืมก็ดีเหมือนกัน กะทิก็รู้สึกเบื่อ ๆ เหมือนกันค่ะ”
“มาค่ะพี่ถือของช่วย”
“ขอบคุณค่ะ พี่พาย”
เมื่อกะทิกับคุณพายเดินมาถึงห้องทำงาน ก็ประจวบเหมาะกับที่ประตูห้องทำงานคุณพร้อมเปิดออกมาพอดี กะทิเห็นคนที่เปิดประตูออกมาเป็เ้านายจอมดุของเธอเองที่กำลังเดินยิ้มมีความสุขออกมาต่างกันลิบลับตอนที่อยู่ห้องประชุมกับเธอ จะให้เ้านายเธอไม่มีความสุขได้ยังไงเมื่อเธอเห็นคนที่เดินออกมาตามหลังนั้นก็คือคุณวีตาแฟนสาวของเ้านายนั้นเอง มิน่าละถึงรีบออกมาจากห้องประชุมนักมีนัดกับแฟนนี้เอง ชิส์ทีกับเราแทบจะกินหัวทีกับแฟนตัวเองยิ้มแทบจนจะถึงใบหูสองมาตรฐานชัด ๆ
“น้องกะทิ สวัสดีตอนเที่ยงค่ะ พี่กับคุณพร้อมกำลังจะออกไปทานข้าวร้านข้างนอก พี่เลยรอจะชวนน้องกะทิไปด้วยกัน”
“สวัสดีค่ะคุณวีตา เอ่อ..ขอบคุณค่ะที่ชวนแต่ว่ากะทิมีนัดกับพี่พายแล้ว”
“อุ้ย! หรอคะจะไปทานร้านข้างนอกใช่ไหม งั้นเราก็ไปด้วยกันก็ได้นิไปกันหลาย ๆ คนจะได้ทานกันอร่อยยิ่งขึ้นจริงไหมพร้อม”
“พร้อม! จริงไหมไปทานกันหลาย ๆ คนอร่อยจะตาย” วีตายื่นมือไปสะกิดไหล่บางของพันธ์ธีราเพราะตอนนี้ดูเหมือนเ้าตัวจะโดนอาการหึงจนขึ้นหน้าแล้วถึงได้แต่ส่งสายตาคมดุไปมองกะทิหากเป็มีดกะทิคงพรุนไปทั้งร่างแล้วมั้ง
“อืม..แต่ไอว่ากะทิกับคุณพายคงอยากไปกินกันสองคนมากกว่ามั้ง”
“เอ่อ… พายว่าไปหลาย ๆ คนก็ดีเหมือนกันคะ พายมีร้านอร่อย ๆ จะนำเสนอรับรองร้านนี้อร่อยถูกใจทุกคนแน่ ๆ ค่ะอยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้านี้เอง คุณวีตาขับรถไปสังเกตทางซ้ายมือก็จะเห็นเป็ร้านอาหารที่เป็เรือนไทยค่ะ”
“โอเคดีจริงเอาแบบนั้นก็ได้คะ ขอบคุณนะคะคุณพาย อุ้ย! ตายวีตาลืมแนะนำตัววีตาชื่อว่าวีตานะคะเป็เพื่อนกับคุณพร้อม ยินดีที่ได้รู้จักคุณพายอย่างเป็ทางการนะคะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันคะ พายคะเป็ผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่บริษัทของคุณพร้อมคะ”
“รู้จักกันหมดทุกคนแล้วก็รีบไปกันได้แล้ว ไอหิวข้าว”
“ได้ ๆ ค่ะรู้แล้วนี่ยูโมโหหึงเอ้ยโมโหหิวใช่ไหมพร้อมถึงได้อารมณ์ไม่ดีนะ ใจเย็น ๆ สิคะที่รัก” ก่อนที่วีตาจะรีบเข้าไปลูบแขนขาวเบา ๆ ราวกับปลอบประโลม
เมื่อขึ้นมาบนรถ พันธ์ธีราก็โดนวีตาต่อว่าเข้าให้ที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ขี้หึงขี้หวงของตนเองไว้ได้ “นี่พร้อมไอว่ายูใจเย็น ๆ ก่อนก็ดีนะนี่อะไรยูไปเหวี่ยงวีนใส่น้องกะทิเขาแล้วน้องเขาจะรู้เื่ไหมว่ายูนะหึงเขาฮะ นี่หัดดูหน้าน้องกะทิบ้างหน้าซีดเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้วเพราะยูมีแต่หงุดหงิดใส่น้องเขานะ เป็ไอก็รู้สึกไม่ดีหรอกนะถ้าโดนเ้านายดุโดยเื่ไม่เป็เื่นะ"
“ก็ไอหงุดหงิดนี่ ยูดูยัยคุณพายอะไรนั้นสิแทบจะสิงร่างกะทิอยู่แล้ว แหม ๆ เดินตามตูดกันมาต้อย ๆ เชียว”
"ก็เขาจีบกันไหมละ เขาก็ต้องทำคะแนนกันอยู่แล้ว ไม่เหมือนยูหรอกจะจีบน้องเขาดันไปเหวี่ยงวีนใส่เขาอีก เป็ไอก็เลือกคุณพายเถอะเอาใจก็เก่ง พูดจาอ่อนหวานอีกต่างหาก ไปทานข้าวนี้ยูก็อย่าไปวีนใส่น้องเขาละ ไม่งั้นมีหวังกะทิต้องร้องไห้ขอลาออกไอก็ช่วยยูไม่ได้นะเออ”
“รู้แล้วน่าจะพยายามก็แล้วกัน”
เมื่อทั้งหมดมาถึงร้านอาหารและได้นั่งที่โต๊ะและได้สั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว โดยคู่กะทิกับคุณพายนั่งข้าง ๆ กัน ส่วนคู่ของคุณพร้อมกับวีตาก็นั่งข้าง ๆ กันทำให้ตอนนี้กะทิกับคุณพร้อมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันทำให้ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากันโดยปริยาย ด้วยบรรยากาศที่แสนอึมครึม วีตาจึงรีบตัดบทเพื่อเข้าสู่การสนทนาดีกว่าปล่อยให้ทั้งโต๊ะเงียบมองตากันไปมาแบบนี้
“อุ้ย! ตายอาหารน่าอร่อยทั้งนั้นเลย พร้อมยูลองทานนี่ดูสิ มันคือแกงอะไรคะมันคือหน่อไม้หรือเปล่าคะคุณพาย”
“ไม่ใช่คะไม่ใช่หน่อไม้ มันคือยอดมะพร้าวอ่อนคะคุณวีตา อร่อยนะคะพายว่ามันอร่อยและกรอบกว่าหน่อไม้หาทานได้ยากด้วยค่ะ”
“อุ้ย! ยอดมะพร้าวอ่อนมันทานได้ด้ววหรือคะวีตาพึ่งเคยเห็น มันอยู่ในส่วนไหนของต้นมะพร้าวคะ”
“ทานได้คะ มันอยู่ในลำต้นของมะพร้าวนั้นแหละคะ แต่ว่าชาวสวนเค้าจะตัดต้นที่มีอายุน้อย ๆ ประมาณเจ็ดเดือนถึงปีกว่า ๆ นี้แหละคะ พายก็ไม่รู้ชัดเท่าไหร่นะคะ พายเคยดูตามรายการทีวีนะคะ”
“ออ ขอบคุณนะคะ ไหนขอวีตาชิมดูสิ อืมอร่อยกว่าหน่อไม้เนอะมันกรอบกว่าเยอะเลย พร้อมยูลองทานดูอร่อยมากเลย พร้อม พร้อม” เมื่อไม่เห็นการตอบกลับวีตาจึงหันไปมองพันธ์ธีราที่ตอนนี้เล่นเกมส์จ้องตากับกะทิหากใครกระพริบตาก่อนคนนั้นก็จะแพ้ เห้อ! ก่อนที่วีตาจะยื่นมือไปสะกิดเอวบางเบา ๆ แล้วเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาว “พร้อมยูแสดงสีหน้ามากเกินไปแล้วนะ แบบนี้ใครก็ดูออกไหมว่ายูไม่พอใจ ยิ้มหน่อยเร็ว”
“เออรู้แล้วน่า” พันธ์ธีราจึงหันหน้าแล้วส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดไปให้วีตา “หวานพอรึยัง”
“โอเคหวานพอแล้ว แล้วทีนี้ยูก็หันไปยิ้มให้ลูกน้องสะก่อนที่จะทานข้าวไม่อร่อยกัน เพราะมีเ้านายนั่งหน้าบึ้งใส่ใครมันจะไปทานข้าวลงถามจริง
“ทานข้าวกันได้เลย ขอโทษพอดีฉันคิดเื่งานเพลินไปหน่อย เชิญคะทุกคน”
“กะทิลองชิมกุ้งแม่น้ำทอดกะเทียมไหมคะมาค่ะเดี่ยวพี่พายแกะกุ้งให้ มือบางตักกุ้งจากจานมาแกะเปลือกออกอย่างชำนาญพร้อมกับตักกระเทียมทอดกรอบใส่บนเนื้อกุ้งพอประมาณแล้วจึงส่งกุ้งตัวนั้นไปนอนสงบนิ่งที่จานของกะทิที่หันมายิ้มหวานให้คุณพายเป็การขอบคุณ ก่อนจะตักกุ้งชิ้นนั้นเข้าปากเคี้ยวด้วยท่าทางอร่อยมากเกินปกติ
“ชิส์ ท่าจะอร่อยมากเลยนะกุ้งตัวนั้นนะ” พันธ์ธีราที่ลอบมองสองคนนั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีหมั่นไส้เล็ก ๆ
“อร่อยไหมคะ”
“อร่อยมากเลยคะพี่พาย เนื้อกุ้งหวานมากละลายในปากเลย”
“งั้นเอาอีกชิ้นไหมคะเดี๋ยวพี่แกะให้อีก”
“ไม่ต้องก็ได้มั้งคะคุณพาย คุณพายทานบ้างเถอะคะห่วงแต่คนอื่นแบบนี้ตัวเองไม่ได้ทานพอดี ให้กะทิแกะเองก็ได้โตแล้วใช่ไหมกะทิ”
“เอ่อ.. ค่ะพี่พายทานบ้างนะคะกะทิแกะเองได้ เดี๋ยวกะทิขอตัวไปล้างมือที่ห้องน้ำสักครู่นะคะ”
“ให้พี่พายไปเป็เพื่อนไหมคะ”
“ไม่เป็ไรคะ กะทิไปเองได้ใกล้นิดเดียว ขอบคุณนะคะ” ก่อนกะทิจะลุกแล้วเดินเลี่ยงออกไปทางห้องน้ำ
“เอ่อฉันก็ขอตัวไปห้องน้ำบ้างมือเปื้อนนะ” ก่อนจะลุกแล้วเดินตามหลังกะทิไป
กะทิที่กำลังจะเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปทำธุระส่วนตัว แต่ต้องใเมื่อตัวเธอโดนผลักเข้าไปในห้องน้ำที่สำหรับใช้คนเดียวแต่เมื่อเข้ามาสองคนก็ทำให้ทั้งสองร่างตัวห่างกันไม่ถึงคืบเพราะความคับแคบ
“คุณพร้อม!”
“ใช่ทำไมใอะไรหรือคิดว่าจะเป็คุณพายหรือไงกะทิ”
“เปล่าคะ คุณพร้อมจะเข้าใช้ห้องน้ำใช่ไหมคะ เดี๋ยวกะทิออกไปก่อน”
“ไม่ต้องอยู่ด้วยกันนี่แหละ”
“แต่มันอึดอัดและร้อนนะคะ กะทิหายใจไม่ออก”
“มันไม่ตายหรอกกะทิแค่ไม่กี่นาที ฉันมีเื่ต้องคุยกับเธอ”
“คุยกันข้างนอกก็ได้นี่คะ จำต้องเข้ามาตงคุยห้องน้ำทำไม”
“ฉัน้าพื้นที่ส่วนตัวหรือเธออยากให้คนอื่นเห็นเธอกับฉันจูบกันดีละ”
“ฮะ!! คุณพร้อมนี้มันในร้านอาหารนะคะ อย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ นะคะ”
“เธอเป็ใครมาสั่งฉันกะทิ ทีกับฉันนี้เถียงคำไม่ตกฝาก ทีคนอื่นละอ่อนหวานเชียวอย่ามาสองมาตรฐานกับฉันที่เป็ผัวเธอ”
“คุณพร้อม!”
“ทำไมมันเป็เื่จริงหรือเธอจะเถียงว่ามันไม่จริงและอย่าคิดจะไปอ่อยคนอื่นไปทั่วฉันไม่ชอบ”
“คุณพร้อม! ปล่อยกะทิ”
“ทำไมฉันจับนิดจับหน่อยไม่ได้ ทำเป็สะดีดสะดิ้งนะ”
“ปล่อยกะทิเลย กะทิไม่อยากคุยกับคนที่ไม่มีเหตุผลอย่างคุณพร้อม ั้แ่ตอนเช้าแล้วนะที่ว่ากะทิทั้ง ๆ ที่กะทิไม่มีความผิดอะไรเลย เห็นว่ากะทิเป็เด็กแล้วจะด่าว่าอะไรก็ได้หรอ เป็เด็กแล้วไงกะทิก็มีหัวใจนะ ปล่อยกะทินะคุณพร้อม”
“ไม่ปล่อย อยากให้ปล่อยนักหรอได้” พันธ์ธีราที่ตอนนี้โมโหหึงจนขึ้นหน้าจึงตะโบมจูบไปที่ปากแดง ๆ ที่คอยเถียงเธอคำไม่ตกฝาก ทั้งบดทั้งขยี้จนได้กลิ่นสนิมลอยคลุ้งอยู่ในปาก
“อื้อ”
7K
