เกิดใหม่มาเติมเต็มท้องนาอันอุดมสมบูรณ์ ท่านอ๋องของข้าหล่อล้ำดั่งบุปผา 【จบ】

        นางเซี่ยปวดใจกับเมิ่งอู่ทนไม่ได้ที่จะเห็นนางทุกข์ใจ

        แต่หลังเหตุการณ์ครั้งนี้นางเซี่ยก็เห็นด้านที่รับผิดชอบและแบกรับไว้เองของอินเหิงในฐานะบุรุษสุดท้ายนางจึงไม่กล่าวอันใดต่อ เพียงแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งครั้งก่อนเดินไปจัดการธุระที่เตาไฟ

        ชาวบ้านคนอื่นๆที่มาช่วยทำงานก็ปรากฏตัวขึ้นทีละคน

        ไม่โทษที่พวกเขาเจตนาหลบเลี่ยงปัญหาที่เกิดขึ้นสาเหตุหลักเป็นเพราะปกติพวกเขาต่างได้รับความเดือดร้อนอย่างหนักจากการก่อกรรมทำชั่วของพวกอันธพาลหากไปยั่วยุคนกลุ่มนั้น เกรงว่าต่อไปชีวิตคงไม่สงบสุข

        ชาวบ้านต่างรู้สึกละอายพวกเขาทำได้เพียงตั้งใจทำงานขั้นตอนสุดท้ายเพื่อสร้างเรือนหลังใหม่ให้เสร็จ

        เมิ่งอู่จัดการผักไปพลางหันกลับไปมองอินเหิงบ่อยครั้งไปพลาง ก่อนกล่าว "อาเหิงท่านแม่เป็นห่วงข้า นางปากร้ายใจดี"

        อินเหิงที่กำลังให้อาหารไก่พยักหน้า"อืม ข้ารู้"

        ผ่านไปครู่หนึ่งเมิ่งอู่ถาม"อาเหิง เจ้ากระหายน้ำหรือไม่? ข้าจะรินน้ำให้เจ้า"

        อินเหิง “ไม่กระหาย”

        ผ่านไปอีกครู่หนึ่งเมิ่งอู่ถามอีกครั้ง"อาเหิง เจ้าหิวหรือไม่? ข้าจะตักข้าวให้เจ้า"

        อินเหิง “ไม่หิว”

        เมิ่งอู่ “อาเหิง เจ้า…”

        ยังไม่ทันพูดจบนางเซี่ยก็ทนดูไม่ไหว ตะโกนว่า “อาอู่!เจ้าว่างมากนักหรืออย่างไร รีบๆ จัดการผักให้เสร็จแล้วมาช่วยผ่าฟืน!”

        อินเหิงเหลือบตามองเมิ่งอู่แล้วยิ้มบาง

        เมิ่งอู่ตอบรับ “มาแล้ว มาแล้วเจ้าค่ะ” ก่อนหันกลับไปทำงานต่อ

        ใกล้เที่ยงควันไฟในครัวลอยคลุ้งไปทั่วลานเรือน ทุกอย่างกลับมาสงบสุขอีกครั้ง

        ยามราตรีขณะเมิ่งอู่ตักน้ำให้อินเหิงล้างหน้า นางพูดคุยกับเขาอย่างละเอียด"อาเหิง ต่อไปหากเกิดเรื่องเช่นนี้อีกอย่าเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยตรง ขอเพียงเจ้ากับท่านแม่ปกป้องตนเองให้ปลอดภัยเรื่องอื่นๆ รอข้ากลับมาจะจัดการเอง วันนี้เจ้าประมาทเกินไปหากข้ากลับมาช้ากว่านี้อีกเพียงก้าวเดียว ไม่แน่ว่าพวกเขาจะรังแกเจ้าแล้ว"

        อินเหิงพยักหน้าทั้งสีหน้าไร้เดียงสาและไร้พิษภัย"ข้าจำได้แล้ว อาอู่ ข้าจะปกป้องท่านแม่ของเจ้าเจ้าจำไว้ว่าต้องปกป้องข้าด้วย"

        เมิ่งอู่รับปากอย่างจริงจัง"เจ้าวางใจเถิด นั่นแน่นอน"

        …

        กล่าวถึงหัวหน้าอันธพาลที่แขนหักทั้งสองข้างคนนั้นหลังร้องไห้กลับไปแล้วก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวแน่นอนว่าย่อมต้องเชิญหมอมารักษาเป็นครั้งแรก

        บังเอิญหมอประจำหมู่บ้านของพวกเขาออกไปตรวจคนไข้แล้ว

        ผู้ใดจะอยากรักษาเนื้อร้ายที่เป็นภัยต่อคนในหมู่บ้านเยี่ยงนี้ดังนั้นต่อให้ไม่ออกไปตรวจคนไข้ พอได้ยินว่าหัวหน้าอันธพาลได้รับบาดเจ็บกลับมาเพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกเรียกตัว จึงต้องพยายามทุกวิถีทางที่จะหาเหตุผลออกไปตรวจคนไข้

        หมอคนเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงเหลือเพียงหมอหยาง

        หมอหยางถูกหัวหน้าอันธพาลบังคับให้ไปรักษาแขนให้เขาให้สำเร็จและขู่ว่าหากหมอหยางไม่ไป พวกเขาจะส่งคนไปทำร้ายครอบครัวของหมอหยางหากทำร้ายครอบครัวของเขาไม่ได้ ก็จะส่งคนไปขุดสุสานบรรพบุรุษของเขา

        หมอหยางจึงทำได้เพียงกัดฟันทนต่อแรงกดดันของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไปช่วยต่อกระดูกให้หัวหน้าอันธพาล

        แต่ทักษะทางการแพทย์ของเขาก็แค่หลอกลวงคนครั้งสองครั้งเท่านั้นหากให้แสดงฝีมือด้วยสองมือจริงๆ ก็คงไม่ไหว

        ผลปรากฏว่าหมอหยางที่เหงื่อท่วมกายทำให้หัวหน้าอันธพาลร้องโหยหวนดังลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมานแต่กระดูกแขนก็ยังเชื่อมต่อไม่สำเร็จ

        หมอหยางจึงโดนพวกอันธพาลรุมทำร้ายจนหน้าตาบวมปูดอย่างไม่ต้องสงสัยเขากลิ้งกลับเรือนด้วยสภาพฟกช้ำดำเขียว

        เมื่อเผชิญกับข้อกังขาของชาวบ้านเขาก็ถอนหายใจก่อนเอ่ยว่า ตนจงใจไม่ต่อกระดูกให้หัวหน้าอันธพาล แม้จะโดนทำร้ายก็จะไม่ยอมช่วยพวกเขาทำชั่ว

        ชาวบ้านต่างพากันชื่นชมว่าเขามีคุณธรรมสูงส่ง

        แต่ต่อมาเมื่อถ้อยคำเหล่านี้ไปเข้าหูของหัวหน้าอันธพาลหมอหยางจึงถูกพวกอันธพาลจับไปทุบตีอีกครั้ง เขาร้องไห้คร่ำครวญหามารดา"ข้าโกหก! ทั้งหมดนั่นข้าโกหก! ฮือๆๆ ข้าต่อกระดูกไม่เป็น...พวกเจ้าไปหาเมิ่งอู่สิ นางรู้วิชาแพทย์ นางต้องต่อกระดูกได้แน่ๆ!”

        หมอหยางโยนความผิดไปให้เมิ่งอู่คิดในใจอย่างมีความสุขว่าครานี้เมิ่งอู่ต้องโดนพวกอันธพาลเล่นงานจนร้องไห้แน่ๆ

        สุดท้ายหัวหน้าอันธพาลจนปัญญาวันรุ่งขึ้นเขาจึงพาลูกน้องไปที่เรือนของเมิ่งอู่อีกครั้ง

        วันนี้เมิ่งอู่อยู่ที่เรือนพอเห็นคนพวกนั้นมา นางก็ดัดกระดูกนิ้ว ดึงกระดูกข้อต่อดังกรอบๆทำเอาพวกอันธพาลประหวั่นพรั่นพรึง

        หัวหน้าอันธพาลรีบกล่าว “วันนี้พวกเรามิได้มาหาเรื่อง!”

        ลูกน้องกล่าวเสริม"ถูกต้อง พวกเรามิได้มาหาเรื่อง!"

        เมิ่งอู่เลิกคิ้วพลางเอ่ย"เช่นนั้นมาทำอันใด?"

        หัวหน้าอันธพาลกล่าว"พวกเรามาขอให้เจ้าช่วยรักษา!"

        ลูกน้อง"ถูกต้อง มาขอให้เจ้าช่วยรักษา!"

        เมื่อวานเมิ่งอู่ไม่ได้สังเกตว่าหัวหน้าอันธพาลจากไปพร้อมสองแขนห้อยต่องแต่งแต่วันนี้นางสังเกตเห็นทันทีแล้ว

        นางยิ้มเอ่ย"โอ้! นี่ไปทำชั่วที่ใดมาถึงได้รับผลกรรมตามสนองเร็วเช่นนี้"

        หัวหน้าอันธพาลจ้องมองอินเหิงที่อยู่ข้างหลังเมิ่งอู่ด้วยความโกรธเกลียดและหวาดผวากัดฟันกล่าว "อย่ามาเสแสร้ง!เจ้าลองถามเขาดูสิว่าแขนของข้าหักได้อย่างไร!"

        เมิ่งอู่จึงหันไปมองอินเหิง

        อินเหิงกล่าวเบาๆ “คงเพราะสะดุดธรณีประตูล้ม กระดูกจึงหัก ยามนั้นคนเยอะ เจ้าดันข้าเบียดเป็นแบบนี้ก็ไม่น่าแปลกใจ”

        เมิ่งอู่พยักหน้าเห็นด้วย

        ตราบใดที่อินเหิงกล่าวนางล้วนรู้สึกว่าสมเหตุสมผล

        หัวหน้าอันธพาลเบิกตากว้าง “เวรเอ๊ย…”

        อินเหิงหรี่ตาจ้องมองหัวหน้าอันธพาลและลูกน้องดวงตาสีอ่อนไร้อารมณ์ แต่กลับทำให้หัวหน้าอันธพาลขนลุกซู่ความหนาวเหน็บคืบคลานไปถึงกระดูกสันหลังแล้วทำให้หนังศีรษะของเขาชา

        หัวหน้าอันธพาลกลืนน้ำลายฝืนกลืนคำผรุสวาทที่กำลังจะหลุดออกจากริมฝีปากลงคอ

        อินเหิงถามเสียงเรียบเฉย “หรือไม่ใช่แบบนั้น?”

        พวกอันธพาลราวกับไก่ชนที่พ่ายแพ้มีเพียงคำเดียวที่เอ่ยออกมาได้ยามอยู่ต่อหน้าอินเหิงคือ... ขี้ขลาด

        แย่แล้วหัวเข่าเริ่มสั่นด้วยความเจ็บปวดอีกแล้ว

        ลูกน้องจับแขนของหัวหน้าอันธพาลประเดี๋ยวเดียวหัวหน้าก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนตบหน้าลูกน้องด้วยหลังมือฉาดหนึ่ง

        ลูกน้องกุมหน้าพลางเอ่ยอย่างน้อยอกน้อยใจเสียงอ่อน “พี่ใหญ่ คนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบซึ่งหน้า”

        หัวหน้าอันธพาลจึงหันไปพูดกับเมิ่งอู่ “ข้าไม่สน ไม่ว่าอย่างไรแขนของข้าก็หักที่นี่ ได้ยินว่าเจ้าเก่งวิชาแพทย์เจ้ารักษาให้ข้าก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้ว!”

        เมิ่งอู่เหลือบมองกรอบประตูลานเรือนของตนเองกล่าวว่า“กระทำผิดต้องมีเหตุ หนี้ต้องมีเจ้าของผู้ใดทำเจ้าก็ไปหาคนผู้นั้นสิ” กล่าวจบนางก็เดินไปที่ธรณีประตูพลางเอ่ย “ได้ยินว่าเจ้าทำแขนของเขาหักเจ้าจะรักษาให้เขาหรือไม่?”

        ทุกคนต่างจ้องมองธรณีประตูที่เงียบกริบก่อนเงียบไป

        เมิ่งอู่เงยหน้ามองหัวหน้าอันธพาลกล่าวว่า“เจ้าดูสิ มันไม่พูดแสดงว่ามันปฏิเสธ”

        อันธพาล“...”

        พวกอันธพาลจึงตำหนิอย่างเคืองแค้น “เจ้านี่เถียงข้างๆ คูๆ!”

        "ไม่ยอมหรือ" เมิ่งอู่พับแขนเสื้อขึ้น “ถ้าไม่ยอมก็เข้ามาทุบตีข้าสิ”

        ทั้งต่อสู้ก็แพ้ทั้งถกเถียงก็ไม่ชนะ แล้วจะทำเช่นไรได้?

        เมิ่งอู่มองแขนของหัวหน้าอันธพาลสองหนไหล่ของเขาบวมเป่ง นางยังไม่ลืมพูดตัดกำลังใจ “เมื่อวานเพิ่งเป็นวันนี้ยังไม่เข้าที่ หากการรักษาล่าช้าออกไปอีก อาจกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อย่าว่าแต่จะเป็นอันธพาลในหมู่บ้านเลย แม้แต่ชามข้าวก็ยังจะถือไม่มั่นตะเกียบยังจะจับไม่ได้ จุๆ ไร้ค่าสิ้นดี!”

        สองวันมานี้หัวหน้าอันธพาลได้ประสบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตความเจ็บปวดนี้บดขยี้เขาจนพังทลายลง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วร้องไห้เสียงดัง

        เมิ่งอู่กล่าวเสริม “ทำชั่วไว้ย่อมต้องชดใช้ อาเหิงของข้ามือเท้าไม่สะดวก สองมือเปล่าพวกเจ้ายังคิดจะรังแกเขา นี่ไม่ใช่กรรมตามสนองหรอกหรือ?”

        อินเหิงทำหน้าประหลาดใจ “เมื่อวานโชคดีที่อาอู่กลับมาทันเวลาพอดี”

        พวกอันธพาลใจสลายเขาอ่อนแอตรงไหนกัน ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงภาพลวงตา!