“พวกเ้าทำสิ่งใดกัน?”
ทั้งหมดรีบก้มคารวะอู่หยงที่พุ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“คารวะผู้าุโอู่หยง เื่ทั้งหมดเป็เพราะเฮ้งฟูและพวกอีกสองคนท้าประลองศิษย์น้องจินหยางโดยที่มีข้าเป็พยานขอรับ”
อู่หยงหันไปมองจินหยาง
“เป็อย่างที่เล่าจือพูดอย่างนั้นรึจินหยาง?”
“ขอรับ ศิษย์พี่ทั้งสามคนนั้นเดินเข้ามาท้าประลองข้า พวกเขาเป็คนของหยางเฟยเทียนข้าจึงส่งข้อความถึงเขา”
“โดยที่เ้าทุบตีพวกเขาทั้งสามคน”
“ขอรับ”
อู่หยงหันไปสองสภาพของศิษย์ทั้งสามที่ถูกจินหยางทุบตี เขารีบเข้าไปตรวจสอบอาการาเ็ ผู้หนึ่งกระดูกไหปลาร้าแตกร้าว ผู้หนึ่งกระดูกหัวเข่าแตก ส่วนอีกผู้หนึ่งร่างกายบอบช้ำกระดูกซีโครงหักสี่ซี
“ถึงแม้ว่าจะเป็การประลองก็เถอะ แต่เ้าลงมือหนักเกินไปมากกว่าการประลอง ข้าจะสั่งคุมขังเ้าให้สำนึกผิดเป็เวลาสามเดือน”
ศิษย์ที่อยู่รอบข้างได้ยินที่อู่หยงเอ่ยวาจาออกมาพวกเขาตื่นใหันไปมองจินหยางด้วยความเป็ห่วง แต่จินหยางรับรู้ได้อย่างดีว่าอู่หยงพยายามช่วยเหลือเขาไม่ให้เจอกับปัญหาที่จะตามมา เพราะไม่เช่นนั้นหยางเฟยต้องส่งคนมาท้าประลองกับเขาอีกเป็แน่
“ขอรับผู้าุโ”
“ดี เช่นนั้นเล่าจือ นำจินหยางไปที่ห้องสำนึกตนด้านหลังสำนัก”
จินหยางรู้ดีว่าพวกซุนฟงต้องเป็ห่วงอย่างแน่นอน
“พวกเ้าไม่ต้องเป็ห่วง ข้าไม่เป็ไร”
หลังจากนั้นจินหยางก็เดินตามเล่าจือไปด้านหลังของสำนัก เป็ตึกขนาดใหญ่สูงสี่จั้งทำมาจากหินสกัดเหมือนกำแพงเมือง เมื่อเดินเข้าไปด้านในพบเห็นชายชราผู้หนึ่งนอนหลับแคร่ไม้ไผ่
“คารวะผู้าุโเหลาซุนขอรับ ข้าน้อยเล่าจือนำศิษย์น้องจินหยางเข้าห้องสำนึกตนขอรับ”
“กี่วันละ”
“ผู้าุโอู่หยงแจ้งว่าสามเดือนขอรับ”
เหลาซุนถึงกับขมวดคิ้วรีบลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่จ้องมองจินหยางด้วยความสงสัย เพราะั้แ่ก่อตั้งสำนักมาศิษย์ที่เข้าห้องสำนึกตนนานไม่เกินหนึ่งเดือน
“เ้าออกไปได้แล้ว ข้าจะพาเขาไปที่ห้องสำนึกตนเอง”
“ขอรับผู้าุโ”
เล่าจือหันไปมองจินหยาง
“รักษาตัวด้วยศิษย์น้องจินหยาง”
หลังจากนั้นเล่าจือก็เดินออกไป เหลาซุนก้มคว้าตะเกียงไฟด้านล่างแคร่ไม้พร้อมกับจุดขึ้นมาถือ
“ตามมาเถอะ ข้าจะพาเ้าเข้าไปด้านใน”
“ขอรับผู้าุโ”
เมื่อเดินเข้าไปด้านในพบประตูเหล็กขนาดใหญ่ด้านหน้า ด้านล่างมีช่องสำหรับส่งอาหาร จินหยางตื่นใไม่น้อยที่เหลาซุนเร่งโคจรลมปราณอย่างเต็มกำลังถึงจะสามารถเปิดออก ประตูเหล็กมีความหนาถึงสองชุ่น เมื่อมองเข้าไปด้านในล้วนแล้วแต่เป็ผนังหินปิดรอบด้าน มีช่อง้ากว้างสามชุ่นยาวสิบชุ่นเป็ช่องระบายอากาศทั้งสามด้าน เหลาซุนยื่นตะเกียงไฟให้แก่จินหยาง
“อาหารและน้ำจะจัดส่งตามเวลากำหนดคือ ยามอู่และยามอิ่วเท่านั้น หมอนและผ้าหุ่มจัดเตรียมเอาไว้ด้านในแล้ว ประตูจะเปิดออกก็ต่อเมื่อครบเวลากำหนดหรือได้รับคำสั่งจากเ้าสำนักเท่านั้น เอาละเ้าเข้าไปได้แล้ว”
จินหยางก้มคารวะ หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้อง ด้านในสุดขวามือมีเตียงนอนที่ทำจากไม้ส่วนอีกฝั่งมีถังไม้สำหรับปลดทุกข์ ประตูเหล็กค่อย ๆ เลื่อนปิดอย่างช้า ๆ ไม่นานก็ปิดสนิท จินหยางยกยิ้มก้าวเดินไปนอนบนเตียงไม้
“เทียนคง โอนถ่ายข้อมูลกระบี่เจ็ดดาวพร้อมกับโอนถ่ายไปยังกล้ามเนื้อ”
“ขอรับคุณชาย”
ข้อมูลกระบี่เจ็ดดาวปรากฏขึ้นมาในหัวพร้อมกับความเ็ปจากกล้ามเนื้อทั่วร่างไม่นานจินหยางก็หมดสติ จินหยางเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาตื่นขึ้นมากับความหิวกระหาย เขาหันไปมองด้านหน้าของประตูพบเห็นถาดอาหารและน้ำเต้าสำหรับใส่น้ำวางอยู่ จินหยางรีบวิ่งเข้าไปคว้าดื่มน้ำด้วยความหิวกระหาย ไม่นานเขาก็เริ่มทานอาหารหลังจากทานจนอิ่มเขาก็เดินกลับไปนั่งที่เตียงไม้เพื่อโคจรลมปราณ ผ่านไปนานถึงสองวันจินหยางยังคงทำกิจวัตรเช่นเดิม ทานอาหารและนั่งโคจรลมปราณในที่สุดเขาก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้
“เทียนคง ข้าใช้ความสามารถของเ้าไปได้มากแค่ไหนแล้ว”
“ตรวจสอบบันทึกของผู้ใช้งาน”
“นายท่านใช้ไปไม่ถึงสามส่วนร้อยขอรับ”
“หือ เ้ามีความสามารถมากแค่ไหนกัน”
“นายท่าน้าให้ข้าโอนถ่ายข้อมูลการใช้งานอย่างละเอียดหรือไม่ขอรับ”
“โอนถ่ายมาได้เลยข้าพร้อมแล้ว”
ข้อมูลต่าง ๆ เกี่ยวกับการใช้งานเทียนคงอย่างละเอียดปรากฏขึ้นมาในหัว จินหยางถึงกับใช้มือทั้งสองกุมไปที่ศีรษะด้วยความเ็ป
“บัดซบเหตุใดมันถึงมากมายเช่นนี้”
เกือบหนึ่งเค่อจินหยางก็หายจากการปวดศีรษะ เขานั่งครุ่นคิดบางอย่าง
“เทียนคง การจำลองมันคือสิ่งใด”
“มันคือการจำลองของสิ่งที่มีอยู่จริง เช่นเหตุการณ์ในอดีตขอรับ คุณชายสามารถฝึกซ้อมโดยสร้างตัวตนอีกตัวตนหนึ่งซ้ำไปซ้ำมาได้ขอรับ”
“ข้าไม่เข้าใจ”
“คุณชายสามารถจำลองสร้างศิษย์ทั้งสามคนให้ออกมาต่อสู้กับท่านได้ขอรับ”
จินหยางถึงกับแสยะยิ้ม
“เช่นนั้นข้าสามารถฝึกทักษะต่าง ๆ ได้โดยมีศิษย์ทั้งสามเป็คู่ซ้อมสินะ ข้าเข้าใจถูกหรือไม่”
“คุณชายเข้าใจถูกแล้วขอรับ”
“เ้าสามารถสร้างพวกเขาได้เลยหรือไม่”
“ข้อมูลของพวกเขามีน้อยเกินไปขอรับ เพราะท่านจัดการพวกเขาก่อนที่จะแสดงความสามารถทั้งหมด”
จินหยางนั่งครุ่นคิดอยู่เตียงไม้อยู่นานนับสิบลมหายใจ
“เช่นนั้นเ้ารวบรวมความสามารถของผู้เข้าร่วมการประลองได้หรือไม่”
“แน่นอนขอรับข้าสามารถทำได้”
“ดีเช่นนั้นเ้านำความสามารถของพวกเขาแสดงออกมา”
“โปรดรอสักครู่ขอรับ”
จินหยางรีบลุกขึ้นมายืนกลางห้อง
“ปรับการมองเห็นของผู้ใช้งานเป็รูปแบบการจำลอง”
ไม่ถึงสามลมหายใจจินหยางถึงกับตื่นใเพราะอยู่ ๆ หยางซือเทียนก็ปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าของเขา
“ข้าสามารถมองเห็นมันได้เพียงผู้เดียวหรือคนอื่นก็สามารถมองเห็น”
“คุณชายมองเห็นเพียงผู้เดียวขอรับ”
“ดี ต่อไปข้าคงไม่เบื่อแล้วข้าจะใช้ตัวบัดซบหยางซือเทียนเป็คู่ซ้อม”
“รบกวนคุณชายปรับผลกระทบต่อการใช้งานแบบจำลองด้วยขอรับ”
“มันคือสิ่งใดกัน ผลกระทบต่อสิ่งใด”
“ผลกระทบหรือการตอบสนองเมื่อได้รับความเ็ปสามารถเลือกปรับั้แ่หนึ่งส่วนไปถึงร้อยส่วนขอรับ หากท่านปรับเป็ร้อยส่วนท่านจะได้รับความเ็ปเสมือนจริง”
จินหยางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาถู
“เช่นนั้นปรับเป็หนึ่งร้อยส่วน ข้าอยากรู้ว่ามันจะเ็ปมากแค่ไหน ในเมื่อมันเป็เพียงภาพการจำลอง”
“ดำเนินการจำลองโดยมีผลกระทบหนึ่งร้อยส่วน”
“เริ่มทำการจำลองเลยหรือไม่ขอรับ”
“เริ่มการจำลองได้”
ไม่ถึงครึ่งลมหายใจหยางซือเทียนด้านหน้าก็พุ่งทะยานเข้าหาจินหยางพร้อมกับชักกระบี่ในมือฟาดฟันเข้ามา จินหยางอยากทดสอบผลกระทบเขาจึงไม่พยายามหลบหลีก คมกระบี่วาดผ่านหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็ว ความเ็ปแล่นไปยังสมองจินหยางถึงกับตื่นใรีบถีบเท้าถอยออกมาเขาก้มมามองที่หน้าอกพบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ยังคงเป็เช่นเดิมเพียงแต่ว่าร่างกายรับรู้ถึงคมกระบี่ที่กรีดเข้ามาในกล้ามเนื้ออย่างชัดเจน
“บัดซบเทียนคง ทำไมข้าถึงเ็ปเช่นนี้”
“นาโนแมสชีนสกายเน็ตไซเบอร์ในร่างกายของท่านสร้างผลกระทบหนึ่งร้อยส่วนตามที่ท่านเลือกไว้ขอรับ คุณชายจะปรับผลกระทบลงหรือไม่ขอรับ”
“ไม่ต้อง ตอนนี้เ้ารักษาข้าก่อนได้หรือไม่”
“ขอรับ”
จินหยางรีบเดินไปที่เตียงไม้ก้มหยิบกระบี่ขึ้นมาถือ
“เอาละเทียนคง เริ่มการจำลองอีกครั้ง”
ไม่ถึงครึ่งลมหายใจ หยางซือเทียนและจินหยางก็พุ่งเข้าหากันตรงกลางห้อง ผ่านไปนานหลายชั่วยาม จินหยางนอนหอบหายใจเหนื่อยอยู่กลางห้อง
“บัดซบหากว่าในการประลองหยางซือเทียนไม่เหนื่อยและสูญเสียพลังปราณข้าคงไม่สามารถชนะได้แน่ หลายชั่วยามที่ผ่านมาข้าใช้พลังปราณจนหมดก็ไม่สามารถชนะหยางซือเทียนได้”
“คุณชายอย่าลืมขอรับว่าท่านรวบรวมความสามารถของผู้ร่วมประลองทั้งหมดกว่าหนึ่งร้อยคนอยู่ในร่างคนเพียงคนเดียวหาใช่ความสามารถของหยางซือเทียนเพียงผู้เดียวไม่ เท่ากับว่าท่านกำลังสู้กับคนกว่าหนึ่งร้อยคนในครั้งเดียว”
“ช่างเถอะเทียนคง ตอนนี้เ้ารีบรักษาข้าเถอะ ข้าเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้ว”
“ขอรับคุณชาย”
หลังจากเทียนคงรักษาร่างกายของจินหยางเสร็จสิ้น เขาก็พยายามลุกขึ้นไปนอนบนเตียง ไม่นานก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
1K
