พอมาถึงที่พัก เราสองคนกินข้าว เเละอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ ก็หลับไปหลายชั่วโมงจนพระอาทิตย์ตกดิน
ฉันลุกขึ้นนั่ง มองเ้าหญิงที่หลับสนิทอยู่ข้าง ๆ คงจะเพลียจากการเดินป่า
ในกระโจมสายลมพัดผ่านมาเบา ๆ เเละสามารถมองเห็นบรรยากาศยามค่ำคืนภายนอก
“ไปเดินเล่นดีกว่า” ฉันก้าวขาเดินออกมาหน้ากระโจม
“เ้าหญิงจะไปไหนเพคะ” เสียงมีนาวิ่งตามมา
“เราจะไปเดินเล่นเเถว ๆ นี้ ไม่ต้องตามมา ”
“เพคะ”
ร่างบางเดินออกมาเรื่อย ๆ ลัดเลาะไปบริเวณรอบ ๆ ที่พักอย่างเพลิดเพลินก่อนจะเดินมาหยุดตรงที่โล่งหน้ากระโจมใหญ่
“มีที่นั่งดูดาวด้วยเเฮะ” วาเลนเซียนั่งลงเเละเเหงนหน้ามองท้องฟ้า คืนนี้ดาวสวยระยิบระยับเต็มท้องฟ้า
“มาทำอะไรตรงนี้” เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง
วาเลนเซียหันหน้าไปมองทันที ทำให้หน้าทั้งสองคนห่างกันเพียงคืบ ร่างบางจึงรีบผละออก
“องค์รัชทายาท”
“ถามว่ามาทำอะไรตรงนี้”
“หม่อมฉันมาเดินเล่นเพคะ ”
“เดินเล่นหน้าที่พักเรา? ”
“หม่อมฉันก็เดินมาเรื่อยๆ เห็นตรงนี้น่านั่ง ก็นั่ง ไม่รู้หรอกเพคะ ว่าเป็ที่พักใคร”
“งั้นเหรอ” ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนคริสโตเฟอร์จะยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“เพคะ” ฉันรีบถอยออกมา กลิ่นตัวเขาหอมมาก
“ฝ่าาเพคะ” เสียงเรียกมาจากด้านหลัง ไม่นานก็มีสาวสวยสองคนเดินออกมาจากกระโจม
“ใครเพคะ” ทั้งสองมองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ
ฉันหันไปมองหน้าเขา เขายังนิ่ง ไม่ตอบอะไร เเต่สายตาเหมือนกำลังยิ้มพอใจอยู่
ที่บอกมีผู้หญิงเต็มฮาเร็ม เื่จริงสินะ ไหนจะคนที่จะทำร้ายเ้าหญิงอีก
ดีเลย จะเอาให้กระอักเืกันไปข้าง รู้จักฉันน้อยไปแล้ว เ้าชู้นักใช่มั้ย จะจัดการให้ไม่เหลือสักคนเลยคอยดู เ้าหญิงจะได้ไม่ต้องรับมือกับเื่พวกนี้
“ใครเพคะ” ฉันเป็ฝ่ายถามบ้าง
“คนในฮาเร็ม พวกนางมาคอยปรนนิบัติเรา”
ตอบได้ชัดเจนทุกคำ ความหมายก็สื่อไปทางเดียวกัน เเม้เเต่คู่หมั้นยืนอยู่ก็ไม่คิดจะถนอมน้ำใจ นี่สินะ เหตุผลที่ไม่ไปรับคู่หมั้นที่สนามบิน ธุระที่ว่าก็คงอยู่กับผู้หญิงพวกนี้ ที่สำคัญคงเห็นผู้หญิงเป็เเค่เครื่องประดับบารมี เขามันผู้ชายอันตราย
“ดีเพคะ จะได้มีคนมาช่วยดูเเล” ฉันตอบไป
“เเต่คืนนี้ พวกเ้าคงต้องกลับไปก่อน เพราะคู่หมั้นอย่างเราจะดูเเลฝ่าาเอง ฉันหันไปมองผู้หญิงสองคนนั้น”
“เเต่ ……” เธอทั้งสองคนกำลังจะเเย้ง
“อืม เอาตามนี้ เ้าสองคนไปได้เเล้ว ให้คู่หมั้นเราดูแล”
“เพคะ” ใบหน้าไม่พอใจถูกส่งมาที่ฉันทันที หึ
“ส่วนเราไปได้เเล้ว” เขาดึงฉันเข้ามาในกระโจมด้วย
“เดี๋ยวเพคะ หม่อมฉันจะกลับเเล้ว รู้สึกเพลีย ๆ ยังไงไม่รู้”
“ใครว่าจะดูเเลเราคืนนี้”
“เอาไว้วันอื่นนะเพคะ เราต้องอยู่ด้วยกันอีกตั้งหลายวัน”
“ได้สิ” รอยยิ้มของเขามันแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้
“ลีอา จาฟาร์” เขาะโออกไป องครักษ์ทั้งสองคนรีบวิ่งเข้ามา
“พ่ะย่ะค่ะ”
“ไปส่งเ้าหญิง เเละตามสองคนนั้นกลับมาพบเรา”
ฉันมองเขาอย่างไม่พอใจ ขาดไม่ได้เลยใช่มั้ยผู้หญิง
“ไม่ต้องตาม คืนนี้เราจะอยู่ที่นี่ ออกไปได้เเล้ว”
“หึ” รอยยิ้มเ้าเล่ห์เผยออกมา เมื่อมีคนหลงกล
เเล้วจะเอาตัวรอดยังไงว่ะเนี่ย ฉันมองหน้าเขาอย่างหนักใจ
คริสโตเฟอร์แกล้งดึงเเขนคู่หมั้นมาที่เตียงทันที
“เดี๋ยวฝ่าา จะทำอะไรเพคะ”
“เเล้วคนสองคนเวลาอยู่บนเตียงทำอะไรกันล่ะ”
ฉันรีบถอยชิดเตียง เอายังไงดีวาเลน ก็สายตาเขามันน่าไว้วางใจตรงไหน
“กลัว?”
“เปล่าเพคะ เเต่หม่อมฉันยังไม่พร้อม หม่อมฉันอยากให้เราศึกษากันมากกว่านี้ก่อน นี่พึ่งเจอกันเเค่วันเดียว”
“เเล้วในฐานะคู่หมั้น หม่อมฉันก็ไม่ชอบให้ฝ่าายุ่งกับผู้หญิงคนอื่นตอนที่หม่อมฉันอยู่ด้วย”
“ฝ่าามีเกียรติ หม่อมฉันก็มีเกียรติเหมือนกัน”
“ถ้าหม่อมฉันยุ่งกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฝ่าา ฝ่าาจะรู้สึกยังไง”
“ใจเขาใจเรา ถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกัน ก็ควรให้เกียรติกันในฐานะคู่หมั้น” ฉันร่ายยาว
“เอาน้ำมั้ย พูดเยอะน่าจะคอเเห้ง”
“หม่อมฉันจริงจังนะ”
“อืม งั้นคืนนี้ถือเป็การศึกษาพระคู่หมั้นให้มากขึ้นก็เเล้วกัน” พูดเเล้วเขาก็ดึงฉันลงไปนอนบนเตียงด้วย
“ว้าย ทำอะไรเพคะ มากอดหม่อมฉันทำไม” ฉันดิ้นเพื่อให้หลุดจากเขา
“อยู่นิ่ง ๆ ไหนบอกเพลีย ถ้าไม่นอนจะทำอย่างอื่น” เขากระชับอ้อมกอด เเล้วหลับตาลง
กอดเเบบนี้เเล้วจะหลับลงได้ยังไง ฉันได้เเต่นอนฟังเสียงหายใจสม่ำเสมอของเขา ไม่กล้าขยับไปไหนเพราะคำขู่ ไม่นานก็หลับตามเขาไปในที่สุด
ตอนเช้า
ฉันลืมตาตื่น ก็ไม่เจอเขาเเล้ว จึงลุกขึ้นนั่ง
“อรุณสวัสดิ์เพคะ เ้าหญิง” มีนาเดินเข้ามา ตามมาดูแลถึงนี่เลย
“ฝ่าาให้ไปพบที่ห้องเสวย หม่อมฉันเตรียมชุดมาให้เพคะ”
“ขอบใจมากมีนา เดี๋ยวเราจัดการเอง”
หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็เดินกลับมาที่กระโจมตัวเอง
เหมือนเ้าหญิงนั่งอยู่ พอเห็นฉันก็รีบเดินมาหาทันที
“วาเลน ฉันเป็ห่วงมากรู้มั้ย ทำไมไปอยู่กับฝ่าาได้”
“เมื่อคืนไปเดินเล่น บังเอิญเจอฝ่าากับสาว ๆ จะจัดการสักหน่อย กลับโดนจัดการซะเอง เเต่ไม่มีอะไร กลับมาได้อย่างปลอดภัย”
“เฮ้อ ค่อยยังชั่ว”
“หิวเเล้ว ไปกินข้าวกัน”
“ไม่เอา วาเลนไปกับฝ่าาเถอะ เดี๋ยวหลุด”
“ไปด้วยกัน จะได้ทำความรู้จักพระคู่หมั้น” ฉันดึงเเขนเ้าหญิงมาด้วย
ห้องเสวย
เราสองคนเดินเข้ามา อยู่ครบเลยทั้งองค์รัชทายาทคริสโตเฟอร์ เเละ องค์รัชทายาทอิสรินเทอร์
เราสองคนจึงทำความเคารพทั้งสองพระองค์
“หม่อมฉันจะพาวาเลนเซียสหายคนสนิทมาทานข้าวด้วยนะเพคะ”
“ตามสบาย”
“ขอบพระทัยเพคะ” เราสองคนนั่งลงตรงข้ามทั้งสองพระองค์
“คุณวาเลนเซีย ดูนิ่ง พูดน้อย เรียบร้อย อ่อนหวาน ต่างจากเ้าหญิงมากเลยนะครับ”
ฉันมองไปที่รัชทายาทคริสโตเฟอร์ “ฝ่าาจะด่าอะไรหม่อมฉัน ก็ด่าออกมาตรงๆ เลยเพคะ ถ้าจะพูดขนาดนี้” ฉันพูดประชดออกไป
“เปล่า เราเเค่พูดตามที่เห็น”
“หึ” องค์รัชทายาทอิสรินเทอร์หัวเราะออกมา
เ้าหญิงก็หัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน
“สามต่อหนึ่งถือว่า รุม นะเพคะ หม่อมฉันฝากเอาไว้ก่อน”
“คริสเเค่หยอกเล่นเฉย ๆ ไอรีน อย่าพึ่งโกรธไปเลย”
“เพคะ หม่อมฉันค่อยเอาคืนทบต้นทบดอกทีหลังก็ยังไม่สาย”
“ก่อนจะเอาคืน ขอเข้าเื่สำคัญก่อน”
“วันนี้เราต้องไปหมู่บ้านบนเขา ที่จาฟาร์ผ่านไปวันก่อน เห็นบอกหมู่บ้านไม่ค่อยมียา เเละมีคนป่วยหลายคน ต้องรีบไปช่วยเหลือ ชาวบ้านค่อนข้างลำบาก เพราะอยู่ห่างไกล”
“ถ้ารีบไป เรา 4 คน เอาคนติดตามไปเเค่ ลีอา จาฟาร์ เอเดน เเละไนส์ ก็พอ” องค์รัชทายาทอิสรินเทอร์เสนอ
“ที่สำคัญตรงนั้นติดชายแดน ค่อนข้างเสี่ยงหากมีคนรู้ตัวตนพวกเรา เราจะไปแบบคนธรรมดา ในนามหมอเเละผู้ช่วยเท่านั้น”
“ห้ามเเสดงออกอะไรที่เกี่ยวกับตำเเหน่งรัชทายาท เ้าหญิง หรือองครักษ์เด็ดขาด”
ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ
หลังจากกินข้าวเสร็จ ก็เเยกย้ายกันเตรียมตัวออกเดินทาง
หมู่บ้านบนเขา
กว่าเราทุกคนจะเดินทางมาถึงหมู่บ้านก็ใช้เวลาครึ่งค่อนวัน ใช้ม้าเดินทางได้ถึงเเค่บริเวณตีนเขาเท่านั้น ที่เหลือต้องเดินเท้าขึ้นมาเอง
“ตอนเข้าไปให้เรียก หมอคริส หมออิสริน นะครับทุกคน” จาฟาร์ย้ำอีกครั้ง “ห้ามหลุดเด็ดขาดโดยเฉพาะแก ลีอา”
เราเดินมาถึงหมู่บ้าน มีผู้ใหญ่บ้านออกมารับ เพราะทุกคนจำจาฟาร์ได้
“มาตามคำสัญญาครับ ที่เคยรับปากไว้ว่าครั้งหน้าจะพาหมอกับยามาให้” จาฟาร์บอก
“มาเหนื่อยๆ ไปพักที่บ้านก่อนทุกคน ค่อยว่ากัน”
เราตามผู้ใหญ่มาที่บ้าน คนในหมู่บ้านต่างออกมาดูคนต่างถิ่น
“ถึงเเล้ว พวกเอ็งเลือกพักตามสบาย บ้านข้ามีห้องว่าง 2 ห้อง บ้านข้าง ๆ สำหรับรับรองอีก 1 หลัง”
“ขอบคุณมากผู้ใหญ่” จาฟาร์โค้งขอบคุณ
“ใครมาพี่” หญิงสูงวัยเดินออกมา
“หมอที่จะมาช่วยคนในหมู่บ้าน”
“นี่เมียข้า ชื่อ เวียนนา ขาดเหลืออะไรบอกมันได้”
เมียผู้ใหญ่บ้านเดินมาจ้องหน้าฉันกับเ้าหญิง
“นังหนูหน้าตาสะสวย มีผัวรึยัง”
“ข้ามีลูกชาย 2 คนพอดี ยังไม่มีเมีย ขยัน ทำงานเก่ง ถ้าสนใจบอกข้าได้ ตอนเย็นๆ มันก็กลับมาเเล้ว”
“เอ่อ มีเเล้วค่ะ มีเเล้ว” ฉันรีบตอบป้า
“จริงๆ พวกหนูก็ตามสามีมา” ฉันรีบดึงเเขนองค์รัชทายาททั้ง 2 เดินออกมา พร้อมหันไปกระซิบองค์รัชทายาทอิสรินเทอร์ “ฝ่าา ช่วยวาเลนด้วยนะเพคะ” ฉันดึงเเขนเ้าหญิงควงเเขนฝ่าาทันที ส่วนฉันเองก็รีบควงเเขนองค์รัชทายาทคริสโตเฟอร์
“หึ ไม่อยากลองเป็ลูกสะใภ้ผู้ใหญ่บ้านดูเหรอ ลูกชายเขาขยันนะ”
ฉันถลึงตาใส่เขา เเล้วกระซิบเบา ๆ “หม่อมฉันเป็คนี้เีเพคะ ชอบผู้ชายที่มีทุกอย่างให้เเล้ว จะได้ไม่ต้องทำอะไร”
“เงียบ ๆ นะเพคะ หม่อมฉันขอจัดการตรงนี้ก่อน” พูดเเล้วฉันก็พาเขาเดินมาหาคุณป้า
“นี่สามีหนูค่ะ หมอคริส”
“ส่วนคนนั้นหมออิสริน สามีเพื่อนหนู” ฉันเเนะนำเสร็จก็ยิ้มอย่างโล่งใจ
“เฮ้อ มีผัวกันหมดเเล้ว เเต่ก็สมกันดี พวกเอ็งหน้าตาผิวพรรณดีกันทุกคน”
“งั้นเอ็งสองคนก็พาผัวมาพักที่บ้านข้า เดี๋ยวจะจัดให้คนละห้อง จะได้เป็ส่วนตัว”
งานที่สองเริ่มจะงอกมาอีกเเล้ว ฉันนึกในใจ ป้าาาา
709
