“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

ลมหายใจของเฉินหยวนหนักขึ้นเล็กน้อย

แต่ทุกสิ่งกลับให้ความรู้สึกแปลกแยก ราวกับเขาเป็นเศษเสี้ยนที่หลงติดอยู่ในภาพวาดที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว

เป็นการหมุนที่ “ตั้งคำถาม” ต่อทุกกฎที่เคยรับมา

ความนิ่งที่น่าหวาดกลัวกว่าแรงกดดันใด ๆ

มันคือ “รอยต่อ”

“นี่คือราคาของการไม่เลือกฝั่งงั้นหรือ…”

เฉินหยวนลืมตาขึ้นช้า ๆ

ทันใดนั้น—

แต่เงาของมัน…บิดเบี้ยว

“ข้ายังไม่เลือกจะท้าฟ้า”

เขาพึมพำกับตัวเอง

“แต่ฟ้ากลับเริ่มลังเลว่าจะปล่อยข้าอยู่หรือไม่”

แต่ “ชัด”

เฉินหยวนเข้าใจทันที

แต่เป็น “ระบบ” ที่เคยนิ่งเฉยมาเนิ่นนาน

เพราะเขารู้ดี—