The Trailblazer ผู้บุกเบิกแห่งยุคดวงดาว

        เป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่ยังมีความเงียบสงบแสงดาวพร่างพราวเหนือท้องฟ้าเมืองเอลลานิธส่องประกายเจิดจ้าท่ามกลางความมืดมิด เผยให้เห็นเงาของหอคอยและวิหารเวย์ธริลที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล

        วิลล์เดินทางกลับมายังบ้านพักของเธอในเมืองแห่งนี้บ้านที่ถูกใช้เป็นสถานที่สำหรับพักผ่อนหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจต่าง ๆที่ถาโถมเข้ามาในช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา

        เสียงฝีเท้าของหญิงสาวดังแผ่วเบาไปตามทางเดินเมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นไม้แห้งและสมุนไพรหอมอ่อน ๆ จากครัวลอยอวลอยู่ภายในทำให้บรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย

        ความเงียบสงบในคืนนี้เปิดโอกาสให้วิลล์ได้ใช้เวลาทบทวนเรื่องที่เธอกำลังหมกมุ่นอยู่ณ ช่วงเวลานี้ นั่นก็คือ

        การทำผงชูรสจากมันสำปะหลังซึ่งเป็นโจทย์ที่ทั้งท้าทายและน่าตื่นเต้นสำหรับหญิงสาว แม้ว่าขั้นตอนต่าง ๆ จะดูซับซ้อนทว่าในยุคดวงดาวที่เทคโนโลยีก้าวหน้า การทดลองเช่นนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ไกลเกินเอื้อมตรงกันข้าม มันเป็นทักษะที่สามารถสร้างได้จริง

        รูมิที่ปัจจุบันได้กลายเป็นผู้ช่วยคู่ใจไปแล้วกำลังช่วยเหลือวิลล์ค้นหาข้อมูลและสรุปวิธีการและขั้นตอนต่าง ๆในการทำผงชูรสร่วมกับวิลล์ ตั้งแต่กระบวนการสกัดแป้งจากมันสำปะหลังการหมักย่อยเพื่อให้ได้กรดกลูตามิก ไปจนถึงการทำให้บริสุทธิ์เพื่อแปรสภาพเป็นผงชูรส

        “วิลล์กำลังทบทวนขั้นตอนการแปรรูปมันสำปะหลังให้เป็นผงชูรสอยู่ใช่ไหม?”รูมิเอ่ยถาม

        วิลล์ยิ้มพลางพยักหน้า“ใช่แล้วล่ะ! ฉันกำลังทบทวนขั้นตอนต่าง ๆ อยู่น่ะ”

        หญิงสาวกวาดตามองไปยังแผ่นจอข้อมูลที่รูมิสรุปไว้ข้อความและภาพประกอบถูกจัดเรียงอย่างมีระบบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ในห้องแล็บสำหรับวิจัยของมหาวิทยาลัยระดับสหพันธ์มากกว่าจะเป็นที่พักอันเงียบสงบในเมืองเอลลานิธ

        ขั้นตอนแรกเราต้องเตรียมวัตถุดิบหลักก่อนแป้งมันสำปะหลัง น้ำสะอาด และที่สำคัญก็คือเชื้อจุลินทรีย์ คอริเนแบคทีเรียมกลูตามิคัม ตัวนี้แหละที่จะเปลี่ยนน้ำตาลให้กลายเป็นกรดกลูตามิก

        Corynebacterium Glutamicum = คอริเนแบคทีเรียม กลูตามิคัม

        “ใช่! จากนั้นก็จะเข้าสู่กระบวนการหมักเราจะละลายแป้งมันสำปะหลังกับน้ำให้เจือจาง เพื่อให้ได้สารละลายกลูโคสแล้วจึงเติมเชื้อแบคทีเรียลงไป ถังหมักต้องควบคุมอุณหภูมิให้คงที่ที่ประมาณ 30องศาเซลเซียส หมักต่อเนื่อง 3–5 วันระหว่างนี้ต้องคุมค่า pH ให้อยู่ที่ 6.5–7.5 ด้วย” รูมิกล่าวเสริม

        Fermentation = การหมัก

        “และอย่าลืมเรื่องแร่ธาตุและวิตามินเสริมเช่น ไบโอตินด้วยนะ” วิลล์กล่าวต่อว่า “เพราะมันจะช่วยให้แบคทีเรียเจริญเติบโตและผลิตกรดกลูตามิกได้มากขึ้น”

        “พอถึงขั้นตอนแยกและทำความบริสุทธิ์เราต้องกรองเอาเซลล์แบคทีเรียออก แล้วจึงใช้กระบวนการตกผลึกเพื่อเปลี่ยนกรดกลูตามิกให้กลายเป็นเกลือโซเดียมหรือที่เรารู้จักกันดีในชื่อโมโนโซเดียมกลูตาเมต (MSG)” รูมิอธิบาย

        วิลล์ยกมือขึ้นราวกับกำลังวาดภาพขั้นตอนต่างๆ ในอากาศ “จากนั้นก็ทำให้แห้งแล้วบดให้ละเอียดออกมาเป็นผงนั่นแหละคือผงชูรสที่พร้อมใช้งาน”

        “ฟังดูเหมือนงานวิจัยยุคเก่าๆ เลยนะ” รูมิหัวเราะเบา ๆ “แต่ในยุคดวงดาวแบบนี้ อุปกรณ์ที่ทันสมัยต่าง ๆ สามารถช่วยเหลือเราได้ทุกขั้นตอนตั้งแต่การควบคุมอุณหภูมิ การตรวจสอบค่า pH ไปจนถึงการตกผลึกและการอบแห้งทุกอย่างมีความแม่นยำและรวดเร็วมาก”

        วิลล์มองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแสงดาวระยิบระยับ“ใช่แล้วล่ะ! มันทำให้สิ่งที่ดูซับซ้อน กลายเป็นเรื่องที่เราสามารถจัดการได้เหมือนกับการทำอาหารแม้แต่การทำผงชูรสจากมันสำปะหลัง ก็ไม่ใช่เรื่องไกลตัวของฉันอีกต่อไป”

        รูมิกล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงมั่นใจ“หากว่าเราวางระบบได้ถูกต้อง พวกทารินและลีน่าก็จะกลายเป็นท่านประธานของบริษัทผลิตผงชูรสที่ใหญ่โตที่สุดในสหพันธ์ดวงดาว”

        วิลล์ยิ้มกว้างพลางครุ่นคิดถึงใบหน้าตกใจของทารินและลีน่า “และวัตถุดิบที่ใช้ก็มาจากพืชที่ปลูกได้ง่ายอย่างมันสำปะหลังอีกด้วย”

        เสียงหัวเราะเบา ๆของวิลล์ดังขึ้นมาในบ้านพักเล็ก ๆ

        …

        รุ่งเช้าของวันถัดมา

        เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่บ้านพัก

        วิลล์เดินออกไปที่หน้าประตูเธอพบกับกล่องบรรจุภัณฑ์เรียงรายอยู่หลายกล่อง ทั้งแป้งมันสำปะหลังบริสุทธิ์น้ำกลั่นคุณภาพสูง ไปจนถึงถังหมักขนาดกะทัดรัดที่มาพร้อมระบบควบคุมอุณหภูมิและค่า pHอัตโนมัติ

        รูมิปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้ม“วิลล์! ของทั้งหมดมาส่งครบแล้วนะ ถึงเวลาลงมือจริง ๆ แล้ว”

        วิลล์จัดวางอุปกรณ์ทุกชิ้นอย่างเป็นระเบียบก่อนที่เธอจะลงมือตรวจสอบสภาพความเรียบร้อย

        หญิงสาวละลายแป้งมันสำปะหลังกับน้ำสะอาดในถังหมักจากนั้นก็ตรวจสอบค่าความเข้มข้นจนได้สารละลายกลูโคสตามที่ต้องการ

        เติมเชื้อคอริเนแบคทีเรียมกลูตามิคัมลงไป ระบบอัจฉริยะของถังเริ่มทำงานทันที โดยการควบคุมอุณหภูมิให้อยู่ที่30°C พร้อมปรับค่า pH ให้นิ่งในช่วง 6.5–7.0

        “ดีเลย! เหลือแค่รอเวลาอีก 3–5 วัน แบคทีเรียก็จะทำงาน”รูมิกล่าวขณะกำลังบันทึกข้อมูล

        ไม่กี่วันต่อมา

        วิลล์กรองแยกของเหลวออกจากเซลล์จุลินทรีย์แล้วใช้เครื่องตกผลึกเปลี่ยนกรดกลูตามิกเป็นเกลือโซเดียม ผลึกสีขาวนวลก่อตัวขึ้นเธออบแห้งและบดละเอียดจนกลายเป็นผงเนียนละเอียด

        ผงชูรสที่สร้างขึ้นมาจากมันสำปะหลังก็เสร็จสมบูรณ์

        ขั้นตอนสุดท้ายเพื่อเป็นการทดสอบว่า ผงชูรสที่ถูกทำขึ้นมาประสบความสำเร็จวิลล์จึงนำผงชูรสมาทดลองทำอาหารง่าย ๆ หนึ่งเมนู

        วิลล์ยกกระทะขึ้นวางบนเตาตั้งไฟอ่อน ๆ แล้วหยดน้ำมันลงไปในกระทะเล็กน้อย

        เธอหั่นผักสดที่มีอยู่แคร์รอต บล็อกโคลี่ และเห็ดหอม จากนั้นก็นำลงผัดเบา ๆ ในกระทะ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมารูมิมองตามตาเป็นประกาย

        “ถึงเวลาแล้ว!” วิลล์หยิบผงชูรสที่เธอทำขึ้นมาเองโรยลงไปเล็กน้อย คนให้เข้ากัน เพื่อรสชาติกลมกล่อมแพร่กระจายไปทั่วกระทะ

        หญิงสาวตักผัดผักใส่จานลองชิมแล้วหัวเราะเบา ๆ “อืม!…อร่อยจริง ๆ แหละ!”

        รูมิยิ้มแล้วตอบ“ผงชูรสฝีมือเธอนี่แหละ ทำให้อาหารง่าย ๆ กลายเป็นเมนูพิเศษได้เลย”

        …

        วิลล์ไม่รอช้า เธอลงมือเคลียร์พื้นที่ในครัวที่เคยรกให้สะอาดในพริบตาก่อนที่เธอจะตรวจสอบสภาพความเรียบร้อย แล้วพยักหน้าให้กับรูมิ

        ช่อง : วิลล์หิวแล้ว

        หัวข้อ : ส้มตำ

        ผู้ชม : 407,812,357

        แสงไฟจากห้องครัวเล็กๆ ในบ้านพักของวิลล์ส่องสว่าง กล้องทุกตัวถูกรูมิควบคุม

        โต๊ะสำหรับทำอาหารถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะเต็มไปด้วยวัตถุดิบสดใหม่ที่เธอสั่งมาจากระบบส่งของอัตโนมัติในยุคดวงดาวทุกอย่างดูทันสมัยแต่ก็ยังคงกลิ่นอายความเป็นครัวพื้นบ้านอยู่

        “สวัสดีค่ะ! ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่ช่อง วิลล์หิวแล้ว และหัวข้อในวันนี้ก็คือ ส้มตำ ค่ะ!”วิลล์โบกมือทักทาย กล้องซูมเข้าไปเล็กน้อยเพื่อจับภาพรอยยิ้มสดใสของเธอ

        คอมเมนต์มากมายปรากฏขึ้นมาเต็มจออีโมจิต่าง ๆ ถูกส่งเข้ามาอย่างล้นหลาม

        “วันนี้วิลล์จะทำเมนูง่ายๆ แต่แซ่บมาก ๆ นั่นก็คือ เมนูส้มตำ ค่ะ!”วิลล์พูดไปพร้อมกับหยิบวัตถุดิบขึ้นมาอธิบายทีละอย่าง

        “นี่คือมะละกอสับนะคะสด ๆ กรอบ ๆ เลยค่ะ!” เธอยกชามที่ใส่มะละกอสับอยู่ให้กล้องดู“ต่อมาก็มะเขือเทศแดง ๆ หั่นครึ่ง เพื่อเพิ่มรสหวานฉ่ำ”

        หญิงสาวหยิบพริกขึ้นมาแล้วหัวเราะ“แน่นอนค่ะ! และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือพริกค่ะจะเผ็ดมากเผ็ดน้อย เดี๋ยวเรามาลองชิมกันอีกที”

        วางวัตถุดิบที่หยิบขึ้นมาลงข้างๆ ก่อนชี้ไปที่ขวดใส “นี่คือน้ำมะขามเปียก ที่จะให้รสเปรี้ยวแบบลุ่มลึก”

        จากนั้น วิลล์ก็หยิบน้ำตาลมะพร้าวน้ำมะนาวสด และ ซีอิ๊วขาวขึ้นมาโชว์

        วิลล์หยิบถุงถั่วลิสงคั่วขึ้นมาเขย่าเล่นแล้วตบท้ายด้วย ถั่วฝักยาวหั่นท่อนที่อยู่ในชาม

        เธอวางทุกอย่างลงอย่างเป็นระเบียบ“นี่คือวัตถุดิบทั้งหมดที่เราจะใช้ทำส้มตำในวันนี้ค่ะ!”

        ผู้ชม :410,867,452

        [ว้าว! ทำไมถั่วลิสงคั่วดูกรอบกว่าที่เราเคยเห็นอีกล่ะ ทำยังไงคะเนี่ย!]

        [ผัก? ซีอิ๊วขาว? เมนูอาหารเอลฟ์อีกแล้ว!น่าเบื่อชะมัด!]

        [อย่าใส่พริกเยอะเลยนะครับผมกลัวเผ็ดจนร้องไห้อีก]

        วิลล์อ่านคอมเมนต์แล้วหัวเราะ“อ๋อ! พริกนี่แล้วแต่ชอบเลยค่ะ แต่สำหรับฉันขอเผ็ดนิด ๆให้แค่ตื่นตัว ไม่ได้เอาแบบน้ำตาไหลพรากนะคะ เดี๋ยวจะกินไม่อร่อย”

        วิลล์หยิบครกหินดีไซน์ทันสมัยขึ้นมาตั้งตรงหน้า

        เธอใส่กระเทียมเล็กน้อยกับพริกแดงสดสามเม็ดลงไปในครก

        เริ่มตำเบา ๆ เสียงสากกระทบกับครกดังก้องสะท้อนไปทั่วจนผู้ชมเหมือนอยู่ในห้องครัวด้วยกัน

        “จากนั้นก็ใส่มะเขือเทศลงไปนะคะ”ตำเบา ๆ จนมะเขือเทศคายน้ำสีแดงสดออกมา

        ต่อด้วยใส่น้ำมะขามเปียกน้ำมะนาว และซีอิ๊วขาว แล้วคนส่วนผสมให้เข้ากัน ก่อนจะหยิบน้ำตาลมะพร้าวก้อนเล็ก ๆโยนลงไป

        “เคล็ดลับคือคนให้น้ำตาลละลายไปกับเครื่องปรุงก่อนจะใส่มะละกอสับค่ะ!” เธออธิบายเสียงใส

        เสียงตำดังต่อเนื่องจนผู้ชมบางคนส่งอีโมจิไฟลุกโชนเข้ามารัวๆ

        เมื่อส่วนผสมเข้าที่แล้วเธอก็ใส่มะละกอสับกรอบ ๆ ลงไป ตามด้วยถั่วฝักยาว และถั่วลิสงคั่ว

        และขั้นตอนสุดท้าย

        วิลล์หยิบขวดแก้วเล็กๆ ที่ด้านในมีผงสีขาวสะอาดขึ้นมา โชว์หน้ากล้องช้า ๆ แล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์

        “นี่แหละ! ผงปรุงรสวิเศษที่จะทำให้อาหารอร่อยขึ้นอีกหลายเท่า!”เธอโรยผงชูรสลงไปเล็กน้อยแล้วคนเบา ๆ

        กล้องจับภาพรอยยิ้มขี้เล่นของเธอทุกคนที่ดูอยู่ต่างส่งคอมเมนต์ ‘ว้าว!’เต็มจอ

        วิลล์ตักส้มตำขึ้นมาหนึ่งคำชิมเล็กน้อยแล้วพยักหน้า “อืม! รสชาติที่ฉันชอบเลยค่ะเปรี้ยวนำ เผ็ดนิด ๆ และกลมกล่อม!”

        หญิงสาวยกชามขึ้นใกล้กล้อง“ทุกคน! มาชิมกันเลย!”

        ทันใดนั้น จำนวนผู้ชมก็พุ่งขึ้นอีกครั้ง

        ผู้ชม : 549,641,365

        [‘สนับสนุน 10,000เฟนี’ ว้าว! อร่อยมาก! เปรี้ยว เผ็ด หวานกำลังกลมกล่อม]

        [‘สนับสนุน 50,000เฟนี’ อาหารที่ฉันทำจะอร่อยขึ้นมาหลายเท่าก็คราวนี้แหละ]

        [‘สนับสนุน 100,000เฟนี’ ขอถามหน่อยค่ะ ที่โรยเมื่อกี้คืออะไร ทำไมทุกคนถึงร้องว้าว?]

        วิลล์หัวเราะแล้วถือขวดที่บรรจุผงชูรสขึ้นมา“นี่คือผงชูรสค่ะ หรือที่ฉันเรียกว่าผงปรุงรสวิเศษ เป็นสิ่งที่จะช่วยดึงรสชาติอาหารให้กลมกล่อมขึ้น”

        [‘สนับสนุน 30,000เฟนี’ นี่มันเครื่องปรุงรสยุคโบราณใช่ไหม?]

        [‘สนับสนุน 100,000เฟนี’ มีขายที่ไหนบ้างเนี่ย เอ๊ะ! เครื่องปรุงรสยุคโบราณเหรอ]

        [‘สนับสนุน 1,000,000เฟนี’ แล้วรสชาติที่กลมกล่อมนี่ มันคืออะไรกันครับ?]

        วิลล์หันไปมองกล้องแล้วหัวเราะ“มันคือรสชาติแซ่บและนัวค่ะแบบที่คุณจะรู้สึกว่าอาหารจานนี้สมบูรณ์แบบขึ้นทันทีที่ชิม”

        รูมิโฟกัสและโคลสอัพไปที่ภาพส้มตำสีสันสดใสที่โรยถั่วลิสงหอมกรอบวางคู่กับช้อนส้อมส่องประกาย

        ผู้ชมยังคงส่งคอมเมนต์และอีโมจิหัวใจมากมายถล่มเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน

        วิลล์ยิ้มกว้าง“ตอนนี้ยังไม่มีขายที่ไหนนะคะแต่หลังจากนี้ พวกเอลฟ์จะเป็นผู้ผลิตและขายอย่างเป็นทางการ ส่วนเวลาที่แน่นอน ยังไม่รู้เลยค่ะต้องรอติดตามนะคะ”

        “แล้วกลับมาพบกับวิลล์ใหม่อีกครั้งเมื่อ‘วิลล์หิวแล้ว บ๊าย บายค่ะ!’”

        การไลฟ์สตรีมในครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพียงการทำอาหารธรรมดา แต่มันเป็นการเผยแพร่อาหารและผงชูรส ให้กับผู้คนนับร้อยล้านได้สัมผัสและรับรู้ถึงรสชาติใหม่

        ไลฟ์สตรีมในวันนี้เหมือนจะกลายเป็นห้องครัวเดียวกันที่มีเสียงหัวเราะ ความคึกคัก กลิ่นและรสชาติของส้มตำแผ่กระจายไปทั่วทั้งสหพันธ์ดวงดาว

        …

        หลังวิลล์ไลฟ์สตรีมจบ

        ลีน่าก็โผล่หน้ามาที่หน้าจอสื่อสาร

        ภาพใบหน้าของเธอสว่างไสวด้วยแววตาเปล่งประกาย“วิลล์! ผงชูรสที่เธอใช้ในไลฟ์สตรีม นี่มันใช่สิ่งที่เธอบอกว่าจะทำให้พวกฉันหรือเปล่า?”ลีน่ากล่าวเสียงตื่นเต้นแทบกลืนคำพูดกันไม่ทัน

        วิลล์หัวเราะเบา ๆพลางพยักหน้า “ใช่แล้วล่ะ! นี่แหละคือสิ่งที่ฉันพูดไว้!”

        ทันใดนั้น ทารินที่นั่งอยู่ข้างๆ ลีน่า ก็โพล่งถามด้วยความรวดเร็วว่า “แล้วมันทำมาจากอะไรเหรอทำไมถึงแปลกใหม่ขนาดนี้?”

        วิลล์ยักไหล่อย่างมั่นใจ“ก็! มันสำปะหลังยังไงล่ะ!”

        “ฮะ!!!”เสียงร้องของทั้งคู่ดังลั่นจนกล้องแทบสั่น ลีน่าเอามือปิดปากแล้วหัวเราะ

        “ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่หัวมันธรรมดาจะกลายเป็นผงปรุงรสวิเศษได้!”

        ทารินตบโต๊ะดังปัง“นี่มันน่าทึ่งสุด ๆ จากพืชที่เรากินและเป็นแค่แป้งจะกลายเป็นของที่ทำให้อาหารอร่อยขึ้นมาสุด ๆ เลยอย่างนั้นเหรอ!”

        วิลล์ยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกาย “ไม่ต้องสงสัยหรอก เรื่องจริงทั้งนั้นแหละ”

        ความตื่นเต้นแผ่ซ่านไปทั่วห้องลีน่าและทารินแทบอดใจรอไม่ไหว ที่จะได้ลิ้มลองผงปรุงรสจากมันสำปะหลังนี้ด้วยตัวเอง