ชาวเมืองหนายโจได้จัดฉลองต้อนรับกองทัพที่เดินทางกลับมาอย่าคึกคักถึงจะยังไม่ได้ออกรบแต่ก็ถือว่าดีแล้วอย่างน้อยลูกหลานของพวกเขาก็ไม่ได้เสียใครไปสักคน
ทางจวนของเ้าเมืองได้จัดเตรียมงานฉลองอย่างยิ่งใหญ่ตามจริงถ้าเป็การออกรบอย่างที่ผ่านมาฮูหยินไม่ยินยอมให้จัดงานเลี้ยงเมื่อเสร็จศึกแต่คราวนี้ไม่เหมือนกันเพราะศึกครั้งนี้ได้รับชัยชนะโดยไม่ต้องเสียเืแม้แต่หยดเดียวจึงทำให้ทุกคนเต็มใจที่จะจัดงานต้อนรับให้ถึงจะไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมเ้าปีศาจถึงขอสงบศึกก็เถอะ
"ท่านแม่พักก่อนดีหรือไม่ท่านยุ่งแต่เช้าสั่งงานคนั้แ่ดวงตะวันไม่ทันโผล่มาข้ากลัวท่านแม่จะไม่สบายเอานะเ้าคะ"
สองสาวรีบมาพยุงฮูหยินให้นั่งพักที่ตั่งไม้พวกเธอกลัวท่านแม่จะเป็ลมล้มไปก่อน
"พวกเ้าหาว่าแม่แก่ไปเหรอถึงได้ทำเหมือนแม่เป็คนแก่เยี่ยงนี้"
"เปล่านะเ้าค่ะท่านแม่ไหนเลยจะกล้า ท่านแม่ยังดูอ่อนเยาว์แถมยังดูสวยและงดงามไม่มีที่เปลี่ยนเลยพวกข้าแค่เป็ห่วงท่านแม่จะเป็ลมไปก่อนเท่านั้น"
ซีเหมยรีบแก้ตัวพัลวันแถมยังออดอ้อนด้วยวาจาฮูหยินและซีซีได้แต่หัวเราะคนตัวเล็กที่ทำตัวเหมือนเด็กเข้าไปทุกวัน
"ทางนี้ท่านพ่อบ้านสามารถดูแทนได้ ข้าว่าท่านแม่ออกไปยืนรอท่านพ่อที่หน้าจวนดีกว่านะเ้าค่ะประเดี๋ยวกองทัพน่าจะถึงทางเข้าเมืองแล้ว"
ซีซีพาฮูหยินและน้องสาวออกไปยืนรอท่านพ่อของพวกเธอถึงจะห่างกันไม่นานแต่ความคิดถึงและห่วงใยฉายชัดอยู่บนใบหน้าของทุกคน
นายทหารยามประจำประตูวิ่งมาบอกว่ากองทัพเข้าเมืองมาแล้วท่านแม่ของพวกเธอยิ่งยิ้มดีใจถึงกับนั่งไม่ติดเลยทีเดียว
"สมัยยังหนุ่มยังสาวสงสัยความรักของพวกท่านพ่อและท่านแม่คงจะร้อนแรงน่าดูนี่ถึงกับนั่งไม่ติดพื้นทีเดียว คิกคิก"
ซีเหมยหันมากระซิบกับพี่สาวอย่างซุกซน
"โอ๊ย........."
ซีซีหยิกแขนไปทีนึงอย่างหมั่นไส้น้องสาวตัวแสบ
"นี่เ้ากล้านินทากระทั่งท่านพ่อและท่านแม่หรือ"
"ข้าแค่พูดเล่นเองนะพี่หญิง พี่ไม่เห็นหรือไง"
ด้วยความหมั่นไส้ซีซีทุบหัวน้องสาวไปอีกทีหนึ่งก่อนจะไม่สนใจคนไร้สาระเช่นนาง
บรรยากาศเป็ไปด้วยดีทุกครอบครัวมีแต่ความสุขที่ได้ลูกชายหรือหัวหน้าครอบครัวกลับมาอย่างปลอดภัยเช่นเดียวกับครอบครัวของแม่ทัพใหญ่หรือเ้าเมืองนั่นเอง
งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นให้ทหารกล้าทุกคน ชาวเมืองก็พากันตกแต่งบ้านด้วยการห้อยโคมไฟอย่างสวยงามทุกคนมีแต่รอยยิ้มถึงครั้งหน้าจะไม่ได้โชคดีอย่างนี้แต่วันนี้ขอแค่ยืดเวลาที่พวกเขาจะอยู่กับครอบครัวไปอีกนิดก็พอค่ำคืนนี้จึงมีแต่เสียงหัวเราะและเสียงโหร้องดีใจที่ชนะศึกกลับมา
"คุณหนูเ้าค่ะนี่ก็สายมากแล้วพวกท่านยังไม่ตื่นหรือเ้าค่ะ"
เสียงหลินเออร์ที่ทำหน้าที่มาปลุกพวกเธอเป็ประจำดังเข้ามาข้างในจนซีเหมยต้องเอามือมาอุดหูไว้ก็กว่าที่เมื่อคืนงานเลี้ยงจะจบก็เกือบเช้าแล้วพวกนางก็เพิ่งได้นอนไปไม่ทันไรก็มีเสียงสาวใช้ประจำจวนมาปลุกแล้วหรือ
"อาหลินข้าเพิ่งได้นอนเ้าอย่าเพิ่งมากวนได้ไหมข้าขอร้อง~~~ "
ซีเหมยส่งเสียงคร่ำครวญออกไปแต่หลินเออร์หาไม่สนใจเพราะฮูหยินได้สั่งกำชับไว้แล้วว่าต้องมาปลุกให้ได้ห้ามใจอ่อน
"ไม่ได้เ้าค่ะรีบอาบน้ำแต่งตัวเถิดเ้าเมืองและฮูหยินรอพวกท่านอยู่"
ซีซียันกายขึ้นจากที่นอนทันทีที่ได้ยินว่าท่านพ่อและท่านแม่รอพวกนางอยู่ก่อนจะเดินเข้าห้องอาบน้ำไปส่วนซีเหมยก็ยังไม่ได้ลุกจากที่นอนเพราะนิสัยขี้เซาของเธอนั่นเอง
"ฮูหยินได้กล่าวว่าหากคุณหนูยังไม่ตื่นจากที่นอนฮูหยินจะเข้ามาปลุกด้วยตนเอง"
เหมือนกับะเิย่อมๆในใจของซีเหมยเธอรีบเด้งตัวออกจากที่นอนก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำไปหากท่านแม่ได้กล่าวเช่นนี้การปลุกของท่านแม่คงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
บรรดาสาวใช้และหลินเออร์ต่างหัวเราะคิกคักกับคุณหนูทั้งสองหากเป็เื่อื่นคุณหนูทั้งสองหาได้สนใจหรือเกรงกลัวไม่แต่ถ้าเป็เื่ที่ฮูหยินพูดไม่ว่าจะดีหรือร้ายพวกนางจะเชื่อฟังและเคารพโดยไม่มีข้อแม้เลย
หลินเออร์เดินนำคุณหนูทั้งสองเข้ามาที่ห้องอาหารพวกนางยังมีสีหน้าที่ง่วงงุนนักหากไม่มีบรรดาสาวใช้คอยจับคอยประคองมาคงจะเดินตกน้ำตกท่ากันไปแล้ว
"มาแล้วเหรอหลินเออร์ อ่าคุณหนูนั่น!!พวกท่านตื่นหรือยังลืมตาก่อนเถอะขอรับท่านเ้าเมืองและฮูหยินมีแขกอยู่คุณหนูช่วยสำรวมด้วยเถิดขอรับ"พ่อบ้านตงแทบจะลมจับทำไมคุณหนูของเขาที่ปกติจะมีท่าทางกิริยางดงามน่ารักถึงได้เปลี่ยนเป็เด็กสาวที่ไม่รู้เื่ไม่รู้ราวขนาดนี้
สาวใช้คนอื่นๆก็พากันหน้าซีดท่าทางอยากจะร้องไห้กันทันทีที่เห็นสภาพของคุณหนูทั้งสองหากให้เข้าไปสภาพนี้คงจะเสียชื่อธิดาเ้าเมืองหมดส่วนสองสาวพอได้ยินว่าท่านพ่อและท่านแม่มีแขกก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าท่าทางทันทีความง่วงงุนเมื่อกี้หายออกจากหน้าตอนนี้พวกนางมีแต่ความสดใสและสง่างามสมกับฐานะธิดาของเ้าเมืองเมื่อพ่อบ้านเห็นกิริยาที่เปลี่ยนไปของคุณหนูก็ดีใจยิ่งนักนี่สิคุณหนูของพวกเขาทั้งงดงามและฉลาดด้วยสติปัญญา
"คุณหนูมาแล้วขอรับ"
พ่อบ้านรีบรายงานและเปิดประตูให้ทันทีเขายิ้มจนตาหยีหวังว่าจะมีเื่ดีๆให้พวกเขาทำก็คราวนี้และนะ
"คารวะท่านพ่อคารวะท่านแม่ขออภัยที่ลูกมาช้าและทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องรอ"
สองสาวทำความเคารพบิดามารดาด้วยท่วงท่าที่งดงามจนคนที่เห็นได้แต่ชื่นชมในใจพวกนางยิ่งดูยิ่งสวยและมีเสน่ห์เหลือล้นจริงๆ
"มาแล้วรึมานี่สิพ่อจะแนะนำให้รู้จักท่านหวงโจ"
สองสาวเงยหน้ามองดูแขกของท่านพ่อก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังส่งยิ้มมาให้อ่า....พวกนางชะงักกับรอยยิ้มทันทีนี่มันยุครวมคนหน้าตาดีรูปงามหรือไรพวกนางได้แต่เก็บอาการสงสัยอยู่มาตั้งนานนอกจากท่านพ่อแล้วเพิ่งเคยเห็นคนที่หล่อเหลาเหมือนดาราในชาติก็คราวนี้แหละ
"พวกเ้านี่คือหวงโจเป็บุตรชายของเ้าเมืองหูหนานสหายของพ่อเอง"
"ขอคารวะท่านหวงโจเ้าคะ"
"นี่คือบุตรีคนโตของข้า ซีซี "
"ยินดีที่ได้รู้จักน้องซีซี"
"ส่วนนี่คือบุตรีคนเล็กของข้าซีเหมย"
"ยินดีที่ได้รู้จักน้องซีเหมย"
"คงจะเสียเวลามากแล้วเรามากินข้าวก่อนเถอะข้าอยากถามเื่ของพ่อเ้าแล้ว"
ทันทีที่เห็นสายตาของหวงโจมองธิดาของเขาอาการหวงลูกสาวก็กำเริบขึ้นหากไม่เห็นว่าเป็บุตรของสหายรักเขาคงไล่ออกจากจวนเป็แน่แท้
ฮูหยินเห็นอาการของสามีก็แอบหัวเราะทำไมนางจะดูไม่ออกคนหวงลูกสาวคงอยากขัดขวางไม่ให้ลูกชายของเพื่อนได้มีโอกาสทำความรู้จักกับบุตรสาวทั้งสองไปมากกว่านี้ถึงจะเป็บุตรชายของเพื่อนสามีของนางก็ยังไม่เปิดโอกาสให้นางเริ่มรู้สึกเป็ห่วงธิดาของนางแล้วว่าจะได้ออกเรือนตอนใดนางเองก็เริ่มจะหนักใจเสียแล้ว
ระหว่างที่ทานอาหารเ้าเมืองเอาแต่ถามถึงสหายกับบุตรชายของเพื่อนทำให้หวงโจไม่ได้มีโอกาสที่จะมองมายังพวกนางเลยหรือว่าท่านอาตงโฉจะตั้งใจกีดกันเขากันนะ‘นี่ขนาดเขาเป็บุตรชายของสหายรักยังถูกกีดกันขนาดนี้อย่าว่าแต่คนอื่นเลยคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้แน่นอน’พอคิดได้ดังนี้ความร้อนรุ่มในใจก็สงบลงอย่างประหลาด
หญิงสาวทั้งสองนั่งทานข้าวโดยหาได้สนใจสายตาที่หวงโจลอบมองพวกนางบ่อยครั้งพวกนางใส่ใจทานอาหารที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าแค่นี้ก็คงจะแสดงให้เห็นแล้วว่าพวกเธอหาสนใจในตัวของหวงโจไม่ แต่หวงโจดันคิดไปอีกทางว่าพวกนางเหนียมอายจึงได้แต่ก้มหน้ากินข้าวคนทะนงตัวในหน้าตาของตนเองอย่างหวงโจเขามั่นใจในเสน่ห์ของตนที่ไม่เคยพลาดเื่สตรีสักหนทำให้เขาหลงตัวเองอยู่บ้าง
กลับเป็บุรุษสองคนที่ลอบมองนอกหน้าต่างสีหน้าของทั้งคู่มืดครึ้มส่งสายตาที่เ็าออกมาเขาไม่เคยเห็นบุรุษที่หน้าหนาเท่านี้มาก่อนคอยดูเถอะมันจะต้องเสียใจที่กล้ามาส่งสายตาให้หญิงสาวในดวงใจของพวกเขา
"ข้าจะลอบไปฆ่ามัน"
เสียงบุรุษอารมณ์ร้อนที่ดังอยู่ข้างเขาช่างไม่เหมือนตัวตนที่ผ่านมาเสียจริงหรือเป็เพราะคนที่อยู่ในห้วงรักมักควบคุมตนเองไม่อยู่หลี่ฟงที่ไม่เคยมีความรักก็เลยไม่รู้จะควบคุมความรู้สึกอย่างไรเมื่อเกิดอาการหึงออกมา
"ใจเย็นๆอย่างน้อยก็ควรไว้หน้าท่านเ้าเมืองบ้างเ้าคงไม่อยากผิดใจกับท่านตงโฉที่เป็บิดาของนางหรอกนะ"
หลี่ฟงได้ยินก็คิดได้หากเขาทำให้เ้าเมืองตงโฉไม่ชอบหน้าแล้วคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้นางแน่ๆเพราะถึงยังไงชายผู้นั้นก็เป็บุตรของสหายรักของท่านตงโฉหากไปทำสิ่งใดที่ไม่ควรแล้วคงต้องหมางใจกับท่านเ้าเมืองเสียเปล่าๆ
"ขอประทานอภัยข้าน้อยเข้าใจแล้วและจะไม่วู่วามเหมือนเมื่อสักครู่นี้"
จ้าวหลงเยี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจที่เพื่อนของเขาเข้าใจอะไรง่ายๆไม่อย่างนั้นเขาคงจะต้องจับหลี่ฟงขังไว้เพื่อไม่ให้แผนของเขาต้องพังลง
สายตาที่หลงเยี่ยนมองซีซีช่างลึกล้ำจนไม่อาจคาดเดาได้หากนางรู้ตัวนางคงไม่คิดว่าชายที่เธอฝังใจเฝ้ารอคอยที่อยากจะเจอสักครั้งจะเป็ผู้ชายที่มากแผนการคนนี้นี่เอง
2K
