King - of - Element - ตอนที่ 46

“เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันน่ะ พี่กัส!” เสียงใสๆของสาวน้อยนามว่าซานเดรียดังขึ้นถามพี่ชายเธอผู้มีศักดิ์เป็นหัวหน้ากิลด์ และเป็นถึงราชันย์แห่งสายฟ้า เธอถามพี่ชายของเธอถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เพราะตัวเธอแทบไม่เชื่อสายตาของตัวเองเมื่อได้เห็นราชันย์ไฟที่มีระดับน้อยกว่าถึงหนึ่งคลาสจับหน้าของราชันย์น้ำแข็งกดลงพื้นดินอย่างง่ายดาย ยังไม่พอเขายังแบกสไปค์ขึ้นบ่าพาไปไหนก็ไม่รู้ด้วยความเร็วที่เธอแทบจะมองตามไม่ทันอีกด้วย แม้ว่าเธอจะไต่ระดับไปสู่คลาส 9 ได้แล้ว แต่เธอก็ไม่อาจสร้างบาดแพ้ให้แก่สไปค์จากการดวลกันก่อนหน้าได้เลยแม้แต่น้อย แต่ราชันย์ไฟกลับทำได้เสียอย่างนั้น และไม่ใช่แค่เธอที่ทึ่งในสิ่งที่เห็น พวกผู้เล่นที่อยู่รอบๆ และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เป็นแบบเธอเช่นกัน “อยากรู้ก็ตามไปดูกันเถอะ” แวนกัสไม่ตอบคำถามของน้องสาวตัวเอง 10 ปากว่าก็ไม่เท่าตาเห็น ไปดูด้วยตาตัวเองอีกรอบให้ชัดๆจะได้รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ซานเดรียเห็นด้วยกับคำพูดของพี่ชายเธอ แวนกัสอาสาเป็นคนนำทางไปเพราะเขาตามความเร็วของราชันย์ไฟได้ทันมากที่สุด พวกที่เหลือก็ตามมาติดๆ รวมถึงพวกผู้บุกรุกก็ด้วย พวกนั้นตามมาโดยไม่ได้คิดจะขัดขวางพวกแวนกัสเลยแม้แต่น้อย ก็จะมีอะไรน่าดูไปมากกว่าการต่อสู้ระหว่างราชันย์ล่ะ เมื่อพวกเขามาถึงก็พบว่าการต่อสู้นั้นได้เริ่มไปแล้ว พวกเขาแตกเป็นสองฝ่ายแล้วเชียร์อย่างสนุกสนาน แต่พอการต่อสู้ดำเนินไปนานเข้า กองเชียร์ของฝั่งราชันย์น้ำแข็งก็เริ่มเบาลง เพราะโดนเสียงของอีกฝั่งกลบไป สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าของพวกเขานั้นทำให้ทุกคนที่ยืนชมอยู่บนกำแพงเมืองนั้นแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ราชันย์น้ำแข็งกำลังถูกราชันย์ไฟที่มีระดับต่ำกว่าเกือบเท่าตัวโจมตีอยู่ฝ่ายเดียว และการโจมตีสุดท้ายก็ปิดฉากราชันย์น้ำแข็งให้พ่ายแพ้ไปอย่างขาดลอย ทางด้านกองเชียร์ของทั้งสองฝ่ายก็ยังทึ่งไม่หาย "นี่พี่กัส ราชันย์ไฟเขาแข็งแกร่งขนาดนี้เลยหรอ?" ซานเดรียนั้นเข้ามาเล่นเกมหลังจากที่ราชันย์ไฟเลิกเล่นไปก่อนแล้ว เธอจึงไม่รู้ถึงความสามารถของเขาเท่าไหร่นัก "ซานเดรีย น้องรู้รึเปล่าว่าทำไมพี่ถึงยอมให้เขาเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง" แวนกัสยิงคำถามกลับไปแทนที่จะตอบตรงๆ ซานเดรียเองก็ส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าไม่รู้ เธอเองก็ติดใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน เพราะปกติพี่ชายของเธอจะไม่ปล่อยให้คนนอกมายุ่งเรื่องภายในเด็ดขาด และมักจะจัดการด้วยพลังของตัวเองเสมอ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป "น้องรู้มั้ยว่าหลังจากที่สู้กันครั้งก่อน และพี่ถูกส่งไปคุกพิเศษ เวลาเกือบทั้งหมดในนั้นพวกเราใช้ไปกับการฝึกฝนตัวเอง และจะมีช่วงเวลาที่พักผ่อนบ้าง ซึ่งช่วงเวลานั้นเองพวกเราจะดวลกันอยู่เสมอ ในทุกๆวัน ทุกๆเวลาที่ว่างเพื่อวัดความสามารถของตัวเอง แล้วรู้มั้ยว่าผลลัพธ์เป็นยังไง?" ซานเดรียไม่ตอบคำถาม ราวกับกำลังกลัวคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน และก็เป็นแบบนั้นจริงๆเมื่อแวนกัสเฉลย " พี่ไม่เคยชนะเขาได้เลย..." เสียงของแวนกัสนั้นไม่ได้โศกเศร้า หรือสมเพชตัวเองที่ไม่เคยชนะแต่อย่างใด ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เป็นสีหน้าของคนที่มีความภาคภูมิใจอยู่เต็มอก สาวน้อยซานเดรียแทบทรุดเมื่อได้ยินคำตอบ เธอรู้ดีว่าพี่ชายของเธอนั้นเก่งแค่ไหน ต้องผ่านอะไรมามากมายกว่าจะถึงจุดๆนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าราชันย์ไฟจะเหนือกว่าพี่ของเธอมากขนาดนี้แม้จะมีระดับต่ำกว่า สมคำล่ำลืมว่าเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดจริงๆ "เดี๋ยวพี่กลับมา" แวนกัสพูดจบก็รีบพุ่งตัวออกไปหาราชันย์ไฟทันที ทิ้งให้ซานเดรียยืนเหม่อมองแผ่นหลังนั้นด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป เพราะที่เธอมองไม่ใช่แผ่นหลังของพี่ชายเธอ แต่เป็นแผ่นหลังของราชันย์ไฟที่ยืนเด่นหลาท่ามกลางร่องรอยของการต่อสู้นั้นต่างหาก ใช้เวลาเพียงครู่เดียวแวนกัสก็มาโผล่อยู่ด้านหลังของราชันย์ไฟ เขาพลางสำรวจรอบๆอย่างบะเอียดรวมถึงรูปปั้นน้ำแข็งที่พึ่งถูกทุบแตกไปด้วย “จัดเต็มไปไหมหืม ว่าแต่ มันหนีไปได้สินะ” แวนกัสรู้ได้ทันทีว่ารูปปั้นน้ำแข็งนั้นเป็นของที่สไปค์ใช้เป็นนกต่อเพื่อให้ตัวเองหนีไปได้ทันก่อนที่จะโดนปิดการโจมตี “ก็แค่อยากรู้ว่าถ้าราชันย์ฆ่าราชันย์แล้วผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง...ส่วนเรื่องนั้นผมไม่รอบครอบเอง แล้วคุณจะเอาไงต่อ?” ผมตอบกวนๆไปพลางชี้ไปที่รูบปั้นน้ำแข็งที่ถูกทุกบแตกนั้นแล้วจึงถามแวนกัสกลับไป “เหอะ คำถามนั้นฉันต้องเป็นคนถามไม่ใช่รึไง?” “อ่าวหรอ แหะๆ ผมยังไม่รู้เลย แต่ก่อนอื่นก็คงหาทางใช้หนี้ของระบบก่อน นี่โดนไปจนหมดตัวละเนี่ย เง้อ” ผมตัดเพ้อออกมาเนื่องจากโดนระบบหักค่าเสียหายเป็นจำนวนมาก จนเงินทั้งหมดของผมนั้นเป็น 0 แถมยังติดลบอีกเกือบ 100 ล้านเหรียญ “เออนั่นนสิ ของฉันเองก็โดนไปไม่ใช่น้อยๆ ฮ่าๆ” แวนกัสหัวเราะร่า แต่เขามีเงินมากพอถึงขนาดที่การใช้หนี้ของระบบครั้งนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย แวนกัสเห็นผมนิ่งเงียบเขาจึงเริ่มพูดต่อ “นี่ สนใจเป็นพันธมิตรกันมั้ย?” แวนกัสถามผมแต่ไม่ได้มองหน้าแม้แต่น้อย “หืมๆ จะชวนคนอื่นก็มองหน้ากันหน่อยสิ มันแสดงออกถึงความจริงใจไม่ใช่รึไง ตาลุงนี่” ถึงผมจะบอกแบบนั้นไป ตาลุงแวนกัสก็ไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปเลย ผมจึงพูดต่อ “นี่กะจะยกพวกไปบวกกับพวกนั้นละสิ ไม่เอาด้วยหรอก วุ่นวายจะตายไป แต่ถ้าเดือดร้อนจริงๆก็เรียกผมได้นะ ผมยินดีช่วย” ผมตอบปฏิเสธไปด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร “เหอะ มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิ พวกมันกล้ามากที่ทำกับฉันขนาดนี้! แต่ก็คงไม่ใช่เร็วๆนี้หรอก” จริงอยู่ที่แวนกัสนั้นโกรธแค้นที่ถูกบุกเมือง อีกทั้งยังโดนแย่งขุมกำลังของกิลด์ไปอีก แต่เขาก็ยังใจเย็นพอไม่ผลีผลามทำอะไรไม่เข้าท่า เมื่อไม่มีอะไรแล้วผมรีบหาเรื่องหนีออกไปจากที่นี่ให้ไวที่สุดเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้ แต่เจ้ากรรมดันมีเสียงใสๆดังขึ้นมาจากด้านหลังของแวนกัส “รอเดี๋ยว! ราชันย์ไฟ!” “คุณคือ...?” ผมเอียงคอถาม “ฉัน ซานเดรีย น้องสาวของพี่กัส” ซานเดรียรีบแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้มที่แปลกไปจากทุกทีจนทำเอาแวนกัสนั้นคิ้วขมวดขึ้นมาทันที “พี่กัส!?.....อุปส์!” ผมแทบกลั้นขำไม่อยู่เมื่อได้ยินอะไรแบบนี้ แวนกัสที่เห็นผมขำไม่หยุดก็ส่งสายตาพิฆาตมาใส่ผมทันที ผมจึงยอมหยุดการกระทำลง ละหันไปคุยกับซานเดรียต่อ “คุณมีอะไรรึเปล่า?” “คือ..คือว่า....ขอบคุณนะ ที่ช่วยจัดการไอ่บ้านั่น!” ซานเดรียพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร้อมกับแก้มที่ค่อยๆถูกย้อมเป็นสีแดง ก่อนที่เธอนั้นจะพุ่งกลับเมืองไป ผมที่ยืนอยู่ที่เดิมก็ได้แต่งงและมองตามหลังเธอไปตาปริบๆ แต่ทันใดนั้นเอง ผมกลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงอย่างไม่เคยเจอมาก่อน แวนกัสจ้องเขม็งมาที่ผมด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดเนื้อ คาดว่าคงหวงน้องสาวตัวเองอย่างแน่นอน แต่ผมยังไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย แต่ก็ต้องหาทางเอาตัวรอดให้ไวที่สุดก่อนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น “ไปก่อนนะ ตาลุงงง!!” Wind walkผมรีบล่องหนเพื่อลบตัวตนของตัวเองออกไป และหนีออกจากพื้นที่นี้ให้ไวที่สุด ก่อนที่แวนกัสจะตะโกนสุดเสียงไล่หลังมา “แกจะหนีไปไหน!!!”.... ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ทวีปเริ่มต้นที่ซึ่งเป็นจุดกำเนิดของเหล่าผู้เล่นที่สร้างตัวมาใหม่ พวกเขาใช้สถานที่แห่งนี้ในการเรียนรู้ บ่มเพาะความสามารถในการใช้ชีวิต และการเอาตัวรอด เพื่อเอาตัวเองให้รอดตอนก้าวเข้าสู่ทวีปหลักที่แสนโหดร้ายได้ แต่ในตอนนี้สถานที่ที่ซึ่งเงียบสงบ และไร้สงครามมาเป็นเวลานาน กลับถูกฝูงมอนสเตอร์เข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีเสียงแจ้งเตือนของระบบ ไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณเตือนใดๆให้ระวังตัว และเตรียมพร้อม มันไม่ใช่มอนสเตอร์จากเวฟประจำเดือนเหมือนทุกที แต่มันคือฝีมือของผู้เล่น ผู้เล่นสายอัญเชิญ และจะมีผู้เล่นคนไหนที่ทำได้ขนาดนี้นอกจาก ราชันย์แห่งพืช ซัมมอนเนอร์อันดับหนึ่งแห่งโลก KoE นี้ ฝูงมอนสเตอร์น้อยใหญ่หลายหมื่นตัวเข้าจู่โจมเมืองอย่างบ้าคลั่ง เหล่าผู้เล่น และ NPC ที่ไม่สามารถปกป้องตัวองได้ต่างถูกพวกมันฉีกกระชากสังหารไปอย่างน่าสลดใจ บ้านเรือนถูกทำลายจนกลายเป็นเศษหิน พร้อมกับไฟลุกโชนไปทั่วทั้งเมือง แต่แม้ในยามวิกฤติท่ามกลางความชุลมุน และสิ้นหวัง ก็ย่อมมีผู้หวังดีที่เปรียบเสมือนฮีโร่เข้ามาช่วยเหลือชาวเมืองเอาไว้ และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ลูน่า จากกิลด์ปักษาสวรรค์ที่เป็นกิลด์อันดับหนึ่งของเมืองในทวีปเริ่มต้นแห่งนี้ เมื่อความช่วยเหลือมาถึง สถานการณ์พลางคลี่คลายไปบ้าง แต่เหมือนพวกเธอจะมาช้าไป เพราะเมืองแห่งนี้เสียหายไปมากกว่าครึ่งเสียแล้ว ผู้เล่นจากกิลด์ปักษาสวรรค์เกือบ 500 คนแบ่งหน้าที่กันช่วยเหลือชาวเมือง และเหล่าผู้เล่น อีกกลุ่มหนึ่งคอยสังหารฝูงมอนสเตอร์ที่บ้าคลั่งนั้น แต่ดูเหมือนจะจัดการได้แต่พวกระดับต่ำเท่านั้น พวกมอนสเตอร์ระดับสูงพวกเขาต้องช่วยกันรุมอยู่นานสองนานกว่ามันจะล้มลงได้ แต่ก็ทำให้เกิดความสูญเสียที่ยากจะคุ้มอยู่ดี เกาะเหล็กหนาสีเงิน ผมสลวยสวยงามสีแดงอ่อนพร้อมกับหน้าตาที่แสนจะงดงาม แต่ก็แฝงไปด้วยความโกรธที่เกินกว่าจะรับไหวแสดงออกผ่านทางดวงตาที่แข็งกร้าวนั้น ลูน่าพุ่งอออกไปหาต้นต่อของหายนะในครั้งนี้ และไม่นานเธอก็พบราชันย์แห่งพืชยืนอยู่เหนือกำแพงเมือง “คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน!?” ลูน่าที่พึ่งมาถึงก็เริ่มถามคำถามด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง “หืม ทำอะไร? อย่ามาใส่ร้ายกันสิ ฉันยังไม่ได้อะไรเลยนะ” เมย์ตอบปฏิเสธไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน “หยุดตีหน้าซื่อได้แล้ว! คิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าตอนที่คุณอัญเชิญพวกนี้ออกมาแล้ว จากนั้นคุณก็ยกเลิกสัญญาออกไป คุณมันเลือดเย็นที่สุด!” ลูน่ารู้ความสามารถของผู้อัญเชิญดี หากผู้อัญเชิญยกเลิกสัญญาที่ผูกมัดกับมอนสเตอร์อัญเชิญแล้ว พวกนั้นจะเป็นอิสระ ที่เห็นพวกมันโจมตีเมือง และผู้เล่นนั้นเป็นเพียงสัญชาตญาณของพวกมันเท่านั้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ราชันย์แห่งพืชไม่ติดโทษการ PK “เฮ้อคิดว่าจะได้กินหมูซะอีกงานนี้ ดันมาเจอตัวปัญหาเข้าจนได้ รู้มั้ยว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด? พวกชอบอวดเก่งยังไงล่ะ!!!” ครืนน!!!!จิตสังหารแห่งราชันย์ถูกปล่อยออกมากดดันใส่ลูน่าจนเธอนั้นอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก แม้ว่าเธอจะทะยานสู่คลาส 6 ได้แล้ว แต่ด้วยมอนสเตอร์ในทวีปเริ่มต้นนั้นมันมีระดับไม่สูงพอให้เธอเก็บระดับ ส่งผลให้ระดับของเธอค้างติงอยู่เท่าเดิมไม่สูงมากกว่านี้แล้วหากไม่ไปเก็บระดับเพิ่มที่ทวีปหลัก แต่ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่ง และความดื้อรั้นที่อยากจะปกป้องเมืองของเธอเอาไว้ ส่งผลให้เธอสามารถต้านทานจิตสังหารนั้นได้อย่างน่าเหลือเชื่อจนเมย์ถึงกับประหลาดใจ “น่าสนใจนี่ งั้นเอางี้เป็นไง ถ้าเธอ และพวกพ้องของเธอยอมตกเป็นของฉัน ฉันจะไว้ชีวิตไม่ฆ่าพวกเธอ เท่านี้ก็ลดความเสียหายไปได้ตั้งเยอะ ถูกไหม? หรือถ้าเธออยากเรียกร้องพวกไอเทม หรืออะไรฉันก็ให้ได้นะ ว่าไง?” เมย์ยื่นข้อเสนอที่มิอาจเลี่ยงได้ไม่ว่าใครก็ตาม แต่มีหรือที่ลูน่าจะยอม “ฉันขอปฏิเสธ ฉันจะไม่ยอมตกอยู่ภายใต้การปกครองของใครเด็ดขาด!” ลูน่าตอบปฏิเสธเสียงแข็ง จนทำให้เมย์ถึงกับมีน้ำโหขึ้นมาหน่อยๆแล้ว “เรื่องมากนักนะ!” เมย์เค้นเสียงแข็งออกมา เธอจะไม่ทนเสียเวลาไปมากกว่านี้อีกแล้ว ราชาวานรคลาส 8 สูงเกือบ 3 เมตรถูกอัญเชิญออกมายืนอยู่ข้างหน้าของเธอ พลังของราชาวานรที่แผ่รัศมีออกมาทำให้ลูน่าต้องหวาดหวั่น เธอยอมตายดีกว่ายอมไปอยู่ฝ่ายของพวกมัน แต่มีหรือที่เธอจะยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้ Art of Defenseลูน่ายืนหยัดฐานรากของตัวเองให้มั่นคง กล้ามเนื้อพลันแข็งแรงขึ้น โล่ค่อยๆเรืองแสงออกมาพร้อมกับขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัว มันถูกยกขึ้นปักจมลงกับพื้นกำแพง พร้อมรับการโจมตีการราชวานรที่กำลังพุ่งเข้ามา ตู้มม...!!!การโจมตีของราชาวานรคลาส 8 ถูกหยุดเอาไว้ด้วยทักษะที่เพิ่มการป้องกันถึง 300% แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการที่ไม่สามารถขยับตัวได้ แต่เพราะความรุนแรงจากการโจมตีจึงทำให้เธอถึงกับติดสถานะเหน็บชาทันที ราชาวานรกะจะโจมตีซ้ำอีกรอบ แต่ก็ต้องถอยกลับไปก่อนเมื่อสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังเข้ามา ตู้ม...!!ดาบขนาดใหญ่ฟันผ่าหมากลงพื้นสร้างรอยแตกขนาดใหญ่ระหว่างลูน่า กับราชาวานร พร้อมเผยให้เห็นร่างของเจ้าของการโจมตีที่รุนแรงนี้ เธอเป็นหญิงสาวผมสั้น สวมเกราะเหล็กหนามิดชิด แต่ก็ไม่อาจปิดอกทรงโตที่แทบจะนูนทะลักชุดเกราะออกมาได้ “ออย! เธอมาที่นี่ได้ยังไง!?” ลีน่าถึงกับตกใจที่เห็นเพื่อนร่วมกิลด์ของเธอโผล่มา แถมเธอยังเป็นเพื่อนสนิทในชีวิตจริงอีกด้วย “พวกฉันต้องถามเธอมากกว่า ว่ามาที่นี่คนเดียวได้ยังไงกันยะ!?” อาเชอร์สาวหุ่นราวนางแบบ เธอสวมเกราะหนังลายไม้พูดขึ้นจากด้านหลังของลูน่า “มิ้ว! เธอก็ด้วยหรอ!?” ลูน่าหันขวับไปด้านหลังทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนอีกคน และแน่นอนว่าเธอต้องสังเกตเห็นสาวน้อยพรีซอีกคนที่กำลังล้างสถานะให้เธออยู่ข้างๆ “เปียร์! เอ่อ ขอบคุณนะ” ลูน่าพูดเสียงอ่อยพลางสำนึกผิดที่มาคนเดียวแบบนี้ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาสำนึกผิด ไม่มีเพื่อนคนไหนต่อว่าเธอเลย และที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือร่วมมือกันเอาชนะศัตรูตรงหน้า แม้ความหวังนั้นจะลิบหรี่เต็มที “แหม๋ๆ ฉันละชอบจริงๆพลังแห่งมิตรภาพเนี่ย ก็ดี! จะได้จัดการให้มันจบๆไปซะ!” เมื่อเมย์พูดจบเธอก็อัญเชิญมอนสเตอร์ระดับสูงออกมาเพิ่มเพื่อจบเรื่องนี้ให้ไวที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะต้องติดโทษจากการ PK ในภายหลังก็ตามที “เอาล่ะทุกคน อีกฝั่งเป็นถึงราชันย์ แต่พวกเราเป็นแค่ผู้เล่นโนเนม ถึงแพ้ก็ไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้ว แต่ถ้าเกิดฟลุคชนะขึ้นมาจริงๆ ฉันคงตัวลอยไปหลายเดือนเดือนเลยล่ะ ฮ่าๆ พวกเรามาสู้กันให้เต็มที่เถอะ! ” ลีน่าพูดปลุกใจเพื่อนๆของเธอพร้อมกับจัดรูปแบบการต่อสู้แบบเรียบง่ายพร้อมที่จะสู้อย่างสุดกำลัง แม้ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันเธอก็ยังเรียกขวัญ และกำลังใจให้พวกพ้องของเธอพร้อมรอยยิ้มที่สดใสอยู่เสมอ และทั้งสองฝั่งก็เผชิญหน้าปะทะกันเพื่อชี้ขาดศึกครั้งนี้! “ย๊า.....!!!!!!” ตู้ม......!!!!....

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 46

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 46

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้