เย็นวันเดียวกัน…
ภายในคฤหาสน์ที่ใหญ่โตหรูหราของธันวา บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด
“มึงพูดอีกทีสิ..”
ธันวากดเสียงต่ำ ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย
ชายปลายสายรีบตอบด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“ทีมของพี่เสือ…โดนเล่นงานทั้งหมดเลยครับนาย”
“ทั้งหมดนี่หมายถึง?”
“ทุกคนครับนาย....ถูกทำให้พิการทุกคนด้วยครับ…”
คำตอบนั้นทำให้ธันวานิ่งไปสักพัก
มือที่ถือแก้วเหล้าเริ่มกำแน่น
“แล้วไอ้วิทย์รปภ.ระดับล่างนั่นหล่ะ”
“มันไม่เป็อะไรเลยครับนาย.”
เคร้ง! แก้วเหล้าในมือของธันวาถูกปาจนแตกกระจายทันที
“เป็ไปไม่ได้!...ไอ้สวะระดับล่างนั่น..มันไม่เป็อะไรเลยได้ยังไง..”
เขาหายใจแรง ดวงตาเริ่มมีแววหวาดหวั่นในหัวสมองของธันวาคิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆเกี่ยวกับวิทย์รปภ.ระดับล่าง...นั่น..เป็ไปได้ยังไงทีมของเสือไม่ใช่นักเลงกระจอกแต่เป็พวกมีฝีมือทำงานสกปรกทุกอย่างแต่ละคนผ่านงานโหดหินมาเยอะมากแถมแต่ละคนก็ไม่ใช่นักเลงธรรมดาแต่เป็พวกที่มีฝีมือการต่อสู้ชั้นดี ต่อให้เป็บอดี้การ์ดระดับหนึ่งของบริษัท ยังไม่มีใครกล้ารับประกันว่าจะชนะพวกนั้นได้ง่ายๆ
แค่ รปภ.ระดับล่างคนเดียว…กลับจัดการทั้งทีมจนพิการ?
“หรือมันจะมีคนมาช่วย…”ธันวาพึมพำอย่างสงสัย
ยิ่งคิดก็ยิ่งหาเหตุผลมาอธิบายเื่ที่ทีมของเสือถูกทำลายลงไม่ได้.. ไอ้ วิทย์รปภ.ระดับล่างคนนี้…มันเป็ใครกันแน่
ขณะเดียวกัน..
่ค่ำของกรุงเทพฯเมืองใหญ่ เริ่มเต็มไปด้วยแสงไฟหรูหรา
โรงแรมห้าดาวระดับเวิลด์คลาสริมแม่น้ำเ้าพระยากำลังจัดงานเลี้ยงธุรกิจระดับประเทศ รถหรูทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย เ้าของธุรกิจ นักการเมือง นักลงทุน
เศรษฐี ทั้งในและนอกประเทศ รวมถึงคนของ “โลกมืด” บางส่วนที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้ชุดสูทราคาแพงเครื่องประดับราคาแพง นาฬิกาหรู ในงานคืนนี้มีทั้งงานเปิดตัวสินค้าแบรนด์หรู
นิทรรศการเครื่องประดับระดับโลก และการประมูลของโบราณสะสมหายาก
เ้าภาพคือบริษัทข้ามชาติั์ใหญ่จากอิตาลี
และผู้ที่เดินทางมาเปิดงานด้วยตัวเองคือ…รองประธานกรรมการบริหารชาวอิตาเลียนบุคคลสำคัญระดับโลกธุรกิจ
ภายในลานจอดรถผู้บริหารของ AT Group
รองประธานบริษัทคุณวิชุดาเดินออกมาพร้อมอนงค์เลขาคนสนิทของเธอ
คืนนี้เธอสวมชุดราตรีสีดำเข้ารูปเรียบหรู ผ้าซาตินแนบลำตัวขับให้รูปร่างสง่างามจนหลายคนละสายตาไม่ได้
ต่างหูเพชรสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ทำใบหน้าขาวนวลของเธอสวยจนเหมือนหลุดออกมาจากงานพรมแดง
ด้านหลังมีรถหรูสีดำคันยาวจอดรออยู่ส่วนรถ SUV ของทีมบอดี้การ์ดจอดรออยู่ด้านท้าย
“คนขับรถไปโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม”
วิชุดาถาม
อนงค์พยักหน้า“ข้อเท้าพลิกหนักค่ะ”หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่สายตาของวิชุดาจะเหลือบไปเห็นชาย
ร่างสูงในชุดรปภ.ระดับล่างกำลังเดินผ่านไปไกลๆ รปภ.วิทย์
เธอหยุดมองเขาแล้วเหมือนคิดอะไรได้ เธอรีบบอกเลขาของเธอทันที “อนงค์” “ค่ะ?”“โทรแจ้งฝ่าย รปภ.”
“ให้รปภ.วิทย์มาหาฉันที่ชั้นจอดรถผู้บริหารเดี๋ยวนี้”เลขาอึ้งไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามวิชุดาอย่างสงสัย
“จะให้เขามาทำอะไรค่ะ”ริมฝีปากสีแดงของวิชุดายกยิ้มบางๆ “ให้มาขับรถ” อนงค์ มองหน้าวิชุดาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ แต่เธอก็รีบจัดการโทรไปแผนกรักษาความปลอดภัยทันที ไม่กี่นาทีต่อมา รปภ.วิทย์ก็เดินทางมาถึงลานจอดรถผู้บริหาร
เมื่อเห็นรถหรูราคาเกือบหลายสิบล้านจอดอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีสีหน้าเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยยังคงมีใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆเช่นเคย “คุณรองประธานเรียกผม?”
“คืนนี้จะให้คุณขับรถให้ฉัน” วิชุดาพูดตรงๆ บอดี้การ์ดหลายคนด้านหลังเริ่มมองหน้ากันทันที โดยเฉพาะ “ชัย” ชายร่างใหญ่หัวหน้าชุดคืนนี้
เขาขมวดคิ้วทันที“คุณวิชุดาครับ ให้ผมขับดีกว่าให้รปภ.ระดับล่างมาครับนะครับ” “ไม่เป็ไร” วิชุดาพูดตัดบทชัยหัวหน้าชุดบอดี้การด์ทีมนี้“คืนนี้ให้วิทย์ขับ” ชัยกัดฟันเงียบๆ อย่างไม่พอใจ
ส่วนรปภ.วิทย์กลับตอบสั้นๆ ตามเดิม “ครับ” ไม่มีอาการใ ไม่มีความตื่นเต้น เขาเดินไปเปิดประตูหลังให้วิชุดาขึ้นรถอย่างสุภาพ
การเคลื่อนไหวเงียบ นิ่ง และนุ่มนวล เหมือนผ่านการฝึกขับรถส่งผู้บริหารระดับสูงมาโดยตรง วิชุดาก้าวเข้าไปนั่ง ก่อนเขาจะปิดประตูให้อย่างเบามือแทบไม่มีเสียง จากนั้นอนงค์ก็นั่งตามเข้าไปอีกฝั่ง รปภ.วิทย์เดินอ้อมไปยังฝั่งคนขับ ชัยที่ยืนอยู่ข้างรถ SUV มองตามด้วยสายตาหมั่นไส้
“ทำเป็เท่…”เขาพึมพำเบาๆในสายตาของเขา… วิทย์ก็แค่รปภ.ระดับล่างที่โชคดีรองประธานให้ความสนใจเดี๋ยวพอได้จับรถหรูจริงๆ ก็คงจะลนลานเองแหละ แต่ทันทีที่รปภ.วิทย์เปิดประตูฝั่งคนขับ…แล้วเข้าไปนั่ง
ชัยก็เริ่มขมวดคิ้ว
ไม่มีความลนลาน ไม่มีความลังเลเลยสักนิด
เขานั่งลงอย่างเป็ธรรมชาติ ปรับตำแหน่งเบาะ กระจก และระบบหน้าจออย่างรวดเร็วราวกับคุ้นเคยกับรถราคาระดับนี้มานาน
ปุ่มควบคุมต่างๆ ที่ซับซ้อน…ต่างๆ รปภ.วิทย์ใช้ได้งานทันทีโดยไม่ต้องมองซ้ำ เครื่องยนต์รถหรูถูกสตาร์ตอย่างนุ่มนวล
วิชุดาที่นั่งด้านหลังเงียบไปเล็กน้อย เธอสังเกตทุกอย่าง รวมถึงอนงค์เลขาของเธอเองก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ
เพราะแม้แต่คนขับรถประจำตำแหน่งของวิชุดา…ยังมีอาการเกร็งบ้างเวลาใช้รถคันนี้
แต่ผู้ชายตรงหน้า…
กลับดูเหมือนกำลังขับรถธรรมดาราคาไม่กี่แสน ท่วงท่าสบายเกินไป เป็ธรรมชาติเกินไป
รปภ.วิทย์มองกระจกหลังเล็กน้อย
“พร้อมออกเดินทางไหมครับ” น้ำเสียงยังเรียบสงบเหมือนเดิม
วิชุดามองแผ่นหลังเขาเงียบๆ ก่อนตอบเบาๆ
“อือ…”เขาขับรถหรูออกไปอย่างนุ่มนวลดูเป็ธรรมชาติ โดยไม่มีอาการเกร็งแม้แต่นิดเดียว
รถหรูค่อยๆ เคลื่อนออกจากลานจอดอย่างนุ่มนวล ไร้การกระชาก ไร้ความลังเล
ราวกับคนขับและรถหลอมรวมหนึ่งเดียวกัน และในวินาทีนั้นเอง…วิชุดาก็ยิ่งมั่นใจ
ผู้ชายคนนี้…
เคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่สูงกว่าตำแหน่ง “รปภ.ระดับล่างทั่วๆไป...แน่นอน…"
2K
