หยุดแกล้งฉันซะทีเถอะค่ะ คุณหนู !

    เกือบไปแล้ว

    “ไม่-ได้-ย่ะ”

    ไมเดนทำมือเป็๞รูปกากบาทพร้อมกับออกปากห้ามมิเรเซียที่กำลังจะทำอาหารตรงข้างใต้ต้นไม้ของเธอ

    “เอ๋ !? ทำไมอะ!”

    “ถ้าหากทำอาหารฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก...ถ้ามันเป็๞‘อาหาร’อะนะ”

    “เธอพูดเหมือนสิ่งที่ฉันทำมันไม่ใช่อาหารอย่างนั้นแหละ!”

    “ก็ไม่ใช่อาหารไง...นี่เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?”

    ไมเดนตอบอย่างไร้เยื่อใยจนมิเรเซียถึงกับต้องทำแก้มป่องด้วยใบหน้าปริ่มน้ำตา

    “ตะ-แต่คราวนี้ฉันจะต้องทำได้แน่ๆ! ฉันมั่นใจมากเลยนะ!”

    “ไม่-อนุญาต-ย่ะ-”

    “งือ...”

    พอถูกไมเดนปฏิเสธเสียงแข็งแบบนั้นมันก็ทำให้มิเรเซียถึงกับจ๋อยไปเลย(แต่มันก็ทำให้นาเรียรอดชีวิตมาได้ล่ะนะ)

    ‘ก็ฝีมืองานบ้านเข้าขั้นมรณะนั่นมันอันตรายจริงๆนี่นา...’

    ไมเดนยิ้มแห้งๆ ก่อนที่เธอจะหาวออกมาเบาๆด้วยความง่วงนอน

    “ฮ้าว...ยังไงก็แล้วแต่...เธอนั่งนิ่งๆอย่าซนอยู่ตรงนี้นี่แหละ ส่วนถ้าหิวก็กินผลของฉันไปก่อนก็แล้วกัน”

    ไมเดนกล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าง่วงนอนของเธอ...ก่อนที่เธอจะหนีไปนอนในที่สุด...

    หลังจากที่เหลืออยู่ตัวคนเดียวแล้ว มิเรเซียก็เตะก้อนหินแถวๆนั้นไปมาด้วยความเซ็ง

    มุ...ทำไมแค่นี้ถึงต้องห้ามกันด้วยล่ะ...

    “ทั้งๆที่เรามั่นใจว่าคราวนี้เราทำได้แน่นอนแท้ๆ...”

    บูบู่...ยัยไมเดนก็กังวลมากเกินไปแล้วมั้งนั่น...เราว่าเราไม่ได้ทำอาหารแย่ถึงขนาดนั้นนะ...

    ช่างเถอะ...เรายอมก็ได้...ไม่งั้นเดี๋ยวโดนไมเดนดุเอา...

    “ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอะไรดีล่ะเนี่ย...ว่างแล้วอะ...”

    อือ...เอายังไงดีนะ ? ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดีแล้วสิ...

    ไม่มีอะไรทำแล้วง่ะ...

    “ไปนอนกอดนาเรียเฉยๆก็ได้...”

    เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว...ฉันก็เดินต้อยๆไปหานาเรียที่กำลังนอนอยู่ในทันที ซึ่งทันทีที่ฉันมาถึงที่หมายแล้ว...

    ฉันก็ต้องพบกับภาพอันน่าตกตะลึง...

    “เดี๋ยวสิ ! ทำไมไมเดนถึงมานอนกอดนาเรียของฉันได้ล่ะ!?”

    ในตอนนี้ ไมเดนกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนร่างของนาเรียโดยที่ใช้หน้าอกนุ่มๆของนาเรียแทนหมอน...แถมเธอยังนอนหลับอย่างสบายใจเสียด้วย

    //ฟี้...

    เดี๋ยวสิ ! น่าอิจฉา- เอ้ย ! ถ้าเธอนอนแบบนั้นเดี๋ยวนาเรียก็หายใจไม่ออกพอดีสิ!

    “ออกมานอนดีๆเดี๋ยวนี้นะไมเดน !”

    มิเรเซียพยายามดึงไมเดนออกมา แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียว

    “งือ...อย่ามากวนตอนนอนสิ...”

    ไมเดนพูดในสภาพที่สะลึมสะลือเพราะความง่วงนอน...ก่อนที่เธอจะนอนต่อโดยที่ไม่สนใจมิเรเซียที่กำลังพยายามดึงร่างของเธอออกมาอยู่เลยแม้แต่นิดเดียวจนมิเรเซียได้แต่ทำแก้มป่อง

    “...”

    ยอมก็ได้...

    มิเรเซียทำแก้มป่องอย่างเซ็งๆก่อนที่จะลงไปนอนข้างๆ นาเรียพร้อมกับกอดแขนของเธอเอาไว้ แล้วก็ผล็อยหลับไปในที่สุด