ข้าคือสาวใช้ค่ะ ท่านแม่ทัพ

        จากนั้นทั้งหมดรอฟังคำตอบจากหลิวกงกง

        “ฮุ่ยซิ่วมีนิสัยชอบทารุนนางกำนัลสาวใช้  บางรายโดยพบศพไม่ไกลจากตัวตำหนัก  จมน้ำเสียชีวิต  สภาพศพเปลือย  แม้ไม่มีเครื่องแบบยืนยัน แต่มีขันทีน้อยบางรายจำพวกนางเหล่านั้นได้ เรื่องนี้ถูกเก็บเงียบไม่ให้ฝ่าบาททรงทราบ บางศพมีรอยทุบตีฟกช้ำ บางศพมีรอยถูกรัดคอจนตาย บางศพขาดอากาศแต่สภาพตามตัวมีร่องรอยชำเรากามด้วยบุรุษหลายคน  ขันทีที่เคยอยู่รับใช้  ติดสินบนหมอตรวจอ้างพบอาการเจ็บป่วยด้วยโรคติดต่อ  จึงทำเรื่องขอย้ายกลับวังไปอยู่ส่วนที่ไม่อาจเจริญเติบโตในสายงานได้  แต่เพื่อไม่ให้ตนทนเห็นภาพโหดร้ายเหล่านั้น”

        ถึงตรงนี้เขาพักส่ายหัวถอนหายใจค่อยกล่าวต่อ

        “เขายังเล่าอีกว่า  ฮุ่ยเจินเวลาเสียท่าให้องค์ชายเจ็ดฮุ่ยหวงต่อหน้าพระพักตร์แล้ว เมื่อกลับมาถึงตำหนัก จะระบายอารมณ์ลงกับสาวใช้นางกำนัลอย่างทารุณ ถ้าคนไหนทำตัวให้รำคาญมากก็ให้บ่าวไพร่หรือองครัก์ของตนข่มขืนทีละหลายๆ คน  และทารุณจนพวกนางตาย  ที่ไม่ตายก็ฆ่าตัวตายไปเอง  แต่เขาจะไม่เกลือกลั้วกับนางกำนัลชั้นล่าง  เรื่องมักมากในกามนั้น  มิอาจเทียบองค์ชายรอง ฮุ่ยหมิง  ที่จับนางกำนัลสมสู่จนหมด  จนเที่ยวไปเลือกทาสสตรีมาบำเรอกาม  ใช้เงินเฟ้นหาสุราชั้นดี  ราดรดบนเรือนล่าสตรีแล้วโลมเลีย  ปล่อยน้ำกามใส่จอกสุรา บังคับสตรีในปกครองดื่ม”

        ทุกคนถอนหายใจส่ายหัว

        หลิวกงกงเล่าต่อ

        “ฮุ่ยหมิงไม่นิยมจ่ายเงินซื้อสตรีขายบริการ  เขาชมชอบซื้อมาใช้อย่างถาวรและครอบครอง  ในเมืองเล็กๆ ที่ไกลออกไปหน่อยหมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญ  เขาจะปลอมเป็นเศรษฐี  ไปหลอกครอบครัวที่ไม่รู้หนังสือแล้วทำสัญญายกเมียที่หน้าตาดีให้  ฮุ่ยหมิงนั้นแค่หน้าตาพอใช้ได้ พอออกเรือนได้ถ้าเขาอยากก็จะคว้ามา เมื่อสัญญายกเมียชาวบ้านสำเร็จ เขาก็ใช้ร่างกายนางในบ้านของสามีนางทันที  ใครขัดขืนองครักษ์ก็ชักดาบข่มขู่  สตรีบริสุทธ์ฮุ่ยหวงชมชอบที่อายุยังไม่ถึง15  อยู่ที่ 12-14 กำลังเป็นที่ต้องการถ้าโตเต็มสาว ช่างวิปริตนัก เขาจะชมชอบที่แต่งออกเรือนแล้ว  เด็กเล็กที่ถูกเลี้ยงในตำหนักแทบทั้งสิ้นคือบุตรธิดาที่เกิดจากสตรีที่สมสู่แล่วตั้งครรภ์  แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ถูกปกปิดไว้”

        ลู่เอินนิ่งไป  แววตาอำมหิตแผ่จิตสังหารออกมาจนคนรอบตัวพากันรู้สึกได้

        เขารบทัพจักศึก  แม้ไม่ชมชอบการเข่นฆ่า  แต่ก็ชินชาตราบที่ต้องฆ่าไม่ใช่เด็ก  สตรี และคนชราภาพ  ทว่าที่ชิงชังที่สุดคือการข่มขืนชำเรากามสตรี

        หนิงเซียนกล่าวขึ้น

        “บุคคลทั้งสองนี้พฤติกรรมน่าสะอิดสะเอียนยิ่ง  หากเปิดโปงได้ อย่าว่าตำแหน่งรัชทายาท แม้แต่ตำแหน่งองค์ชายเองก็หลุดลอย”

        ฮุ่ยซิ่วกล่าว

        “มิผิด  หากเปิดโปงได้เสด็จพ่อไม่เอาคนที่มีภาพจำสกปรกนี้ไว้ในราชสำนัก  เป็นที่อับอายติฉินทั่วแคว้น”

        ฟางเหนียงถามอีก

        “แล้วองค์ชายเจ็ด.....”

        หลิวกงกงกล่าว

        “ฮุ่ยหวง...คนนี้น่ากลัวที่น่ากลัวคือมีความทะเยอทะยาน แต่ไม่พบความผิด เป็นคนที่สู้ด้วยยาก เขามิยินยอมสร้างบาดแผลให้ตน ผลประโยชน์ต่างๆ รับอย่างระมัดระวังเรื่อยมา”

        ฮุ่ยซิ่วพยักหน้ากล่าว

        “น้องเจ็ด ... เป็นคนแบบนั้นทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังสินะ”

        หนิงเซียนกล่าวถาม

        “แล้วท่านกงกงคิดว่าฮุ่ยหวงทราบข้อมูลที่ท่านมีเหล่านี้ด้วยหรือไม่?”

        “ย่อมทราบ”

        “เขามีสายในทั้งสองตำหนักด้วยเช่นกัน?”

        “เขามิได้วางสายไว้  แต่เป็นข้าเอง”

        “เป็นท่าน?”

        “มิอาจไม่ใช่...หลังพวกพ้องของข้าพยามถีบตัวออกมาจากทั้งสองตำหนัก  ข้าก็เป็นคนรับทราบเรื่องราวทั้งหมดและจัดแจงโยกย้ายพวกเขาเพื่อช่วยเหลือกัน  ตอนนั้นองค์ชายเจ็ด ฮุ่ยหวงก็เข้าหาเพื่อขอรับทราบข้อมูลจากข้า”

        “ท่านที่ในตอนนั้นไม่มีที่พึ่งมากนัก  นอกจากองค์ชายเจ็ด  จึงให้ข้อมูลแก่เขา...”

        “แม่นางหนิงเอ๋อกล่าวถูก  ตอนนั้นองค์ชายห้า  ในภาพจำผู้คนคือเสเพล  เมาสุราเที่ยวซ่องเคล้านารี  แม้ไม่มีความอำมหิตทารุณ  ไม่มีเรื่องขับข้องขืนใจสตรี  แต่ก็ไม่น่าพึ่งพาได้  ดังนั้นขันทีหลายคนได้แต่พยายามพึ่งพาองค์ชายเจ็ด”

        “ให้ข้าเดา.. ..ท่านที่แท้เดิมก่อนจะรับใช้พี่สาวข้าก็เป็นคนของฮุ่ยหวง”

        “สมเป็นน้องสาวฮองเฮา  ฮุ่ยหวงส่งข้าไปรับใช้ฝ่าบาท  คอยรายงายความชอบ ความเบื่อ ความอยาก ความสำราญความกลัดกลุ้มแล้วรายงานเขา จากนั้นตอลดหลายปีมานี้เขาจึงเป็นองค์ชายคนเดียวที่สามารถเดาใจฝ่าบาทและชิงเอาใจฝ่าบาทได้ก่อนพี่น้องคนอื่นๆร่ำไป”

        “จนกระทั่งเกิดเหตุสนมเฉินลี่มี่ส่งมือสังหารไปจัดการพี่ใหญ่ข้า  จากนั้นนางได้ช่วยเหลือพวกท่านไว้  จึงเลือกรับใช้พี่ใหญ่นับแต่นั้น”

        “เรียนตามตรง  ข้าเองหาได้โง่งม  สักวันเมื่อฝ่าบาทระแคะระคายว่าข้าคอยรายงานให้ฮุ่ยหวงทราบ  ก็ไม่พ้นโดนอาญา  เขาอย่างมากก็ได้แค่ทูลขอให้ละเว้นพอเป็นพิธีรอดก็โชคดี ไม่รอดก็ถือว่าออกปากช่วยแล้ว แต่ฮองเฮาไม่เพียงทูลขอในเหตุลอบสังหารค่ายล่าสัตว์  ยังขอร่วมรับผิดชอบพร้อมพวกเรา  แม้พระนางมั่นใจว่าฝ่าบาทจะทรงยอม  แต่ใจคนหยั่งยาก  สติปัญญาระดับพระนางไหนเลยไม่ทราบว่าใจคนหยั่งยาก  หากฝ่าบาทพลั้งปากด้วยอารมณ์ไม่แน่ว่าพระนางเองก็พบชะตากรรมร่วมพวกเรา  จะหาเจ้านายแบบนี้ได้ที่ไหนอีกและเมื่อยิ่งทราบว่าองค์ชายห้า แท้จริงแล้วแกล้งทำทีเสเพล เมื่อพระนางสนับสนุนองค์ชายพวกเราล้วนมีหวัง  หากราชสำนักนำโดยพวกท่านพวกเราก็มิต้องคอยหวาดกลัวอยู่อย่างหวาดผวาไปจนวันตายอีก”

        หนิงเอ๋อยิ้มมองพี่สาวพลันคิด

        [พี่ใหญ่นี่  ไม่ใช่คนมีเมตตาขนาดนั้น  แต่หลักการครองใจคนที่เรียนจากอาจารย์  ดูผิวเผินไม่ตั้งใจร่ำเรียน  แต่หลักสำคัญจำและนำมาใช้จริงได้ทุกเรื่องราว  ยามนี้ได้คนภักดีภวายชีวิตช่วยงานโชคดีที่นางไม่ใช่ศัตรูเรา]

        นางคิดจบก็กล่าวขึ้นมา

        “ข้ามีข้อที่ต้องระวังก่อนเราจะวางแผน  ไม่ทราบว่าพวกท่านจะสนใจฟังหรือไม่?”

        ทั้งหมดไม่ตอบคำแต่หันมามองเพื่อรอฟัง

        “เราจะออกตัวต่อสู้กับรัชทายาทและองค์ชายรองไม่ได้”

        ลู่เอินถาม

        “เพราะเหตุใด?  หรือกลัวฮุ่ยหวงนั่งบนภูดูเสือกัดกัน  ถอยห่างชมดูเราห้ำหั่น 2องค์ชายจนย่อยยับค่อยตักตวง?”

        “ท่านพี่กล่าวได้ถูก แต่ยังมีอีก...”

        “ยังมี?”

        “ถ้าเราหาหลักฐานได้แล้วรีบโค่นพวกเขา   เราจะเสียเปรียบ  จากปากคำหลิวกงกง  ฮุ่ยหวงมีภาพจำที่ดีมากกว่าในสายพระเนตรฝ่าบาท  โค่นเขาได้ก็แค่ยกตำแหน่งรัชทายาทให้คนผู้นี้”

        ฮุ่ยซิ่วกล่าว

        “เหอะ  ช่างปะไรเดิมทีเราร่วมขบวนการเพื่อขจัดภัยให้บริวารและราษฎร  หากฮุ่ยหวงไม่ใช่คนก่อกรรมทำชั่ว  ให้เขาครองแผ่นดินจะเป็นไร  ข้าก็จะได้วางมือหลังจบเรื่องราว  ไปค้าขายทำธุรกิจต่อ”

        “องค์ชาย...ท่านประเมินฮุ่ยหวงสูงไป”

        “สูงไป?”

        นางหันไปมองพี่สาวทั้งคู่ยิ้มและพยักหน้า

        “นั่นเพราะคนที่ทำดีเฉพาะที่ต้องทำเพื่อเอาหน้า  ไหนเลยเป็นคนดีอย่างแท้จริง  เพื่อสิ่งที่ยังไม่ได้ครอบครองเขาจำต้องทำ  เมื่อได้ครองสันดานธาตุแท้จะเผยออกมาถึงตอนนั้นหากเป็นแค่รัชทายาท เราพอหาทางโค่นได้ แต่หากเขาเผยสันดานนั้นออกมาตอนครองบัลลังก์  เกรงว่ามีพวกเราคนละสิบร่างก็ไม่พอยับยั้งความชั่วของเขา”

        “แต่นั่นเป็นเพียงการคาดเดา”

        “มิใช่การคาดเดาแต่เรียกว่าความไม่ประมาท  หากเป็นสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้และอันตรายในอนาคต  มิควรมองข้าม อย่างที่หลิวกงกงกล่าว ใจคนหยั่งยาก  ข้าไม่กล้าเดิมพันกับนิสัยคนที่ไม่ได้ทำดีจากใจจริงอย่างฮุ่ยหวง  หรือท่านกล้ารับประกันนิสัยสันดานเขา?”

        ฮุ่ยซิ่วเงียบงัน

        นางกล่าวต่อ

        “ดังนั้นเราต้องสร้างผลงานให้องค์ชาย นิสัยท่านเป็นเช่นไร พวกเราล้วนทราบ ที่เรามีแต่ฮุ่ยหวงไม่มีคือความจริงใจ สิ่งใดท่านคิดกว่าทำแล้วดี ล้วนระดมทำ  จะส่งถึงใจฝ่าบาทมั้ยนั้น......”

        หนิงเซียนกล่าวต่อ

        “ไว้ข้าจะเป็นคนทำให้ส่งถึงเอง”

        สองพี่น้องหันมายิ้มให้กัน