ลดาเห็นสีหน้าของทั้งสองคนเลยนิ่งเงียบไปเธอได้แต่คิดในใจว่าไม่ควรพูดออกมาั้แ่แรก
“เอออ.....ทานข้าวกันก่อนเถอะ เดียวเื่นี้เอาไว้ค่อยคุยกัน”ตะวันได้แต่พยักหน้าก่อนที่จะเขาจะตักข้าวเข้าปาก
บรรยากาศมันเปลี่ยนไปั้แ่ลดาพูดเื่นั้นขึ้นมา และหลังจากทานข้าวเสร็จเก่งขอตัวกลับทันที ส่วนตะวันก็กลับมานั่งคุยกับละดา
“แม่นี้มันเื่อะไรกันครับ”ตะวันเอ่ยถามขึ้น
“ลูกจำอารินภรรยาอาไตรได้ไหม”
“จำได้ครับ”
“ก็คุณย่าอยากให้ลูกดูแลอาริน เพราะอาไตรต้องไปทำงาน”
“อ้าวอารินยังไม่ฟื้นเหรอครับ อีกอย่างผมก็คิดว่าพวกอาๆยังอยู่เมื่องนอก”
“ป่าว อาไตรพาอารินกลับมาสักพักแล้วแหละ ต้องลงลูกเอาไง เพราะอาไตรไม่ไว้ใจใครเลย คุณย่าของลูกพยายามจะหาพยาบาลแล้วแต่อาไตรไม่ยอม”
“..............”
“ไม่เป็ไรแม่ไม่บังคับลูก”
“ผมขอคิดก่อนนะครับ”
[ผมได้กลับมานั่งคิดว่าควรเอายังไงดี ถ้าถามผม ผมตั้งใจั้แ่แรกว่าอยากช่วยอารินไว้ แต่พอมาตอนนี้ทำไมความรู้สึกมันแปลกๆ อยากช่วยอารินมันก็เื่นึง แต่เื่ที่ทำให้ผมคิดหนักนั้นก็คือ ที่ทำงานผมมีความสุขกับการได้ทำงานที่นั้นทุกอย่างดีไปหมด....เห้อออ คิดแล้วเหนื่อยใจเหมือนกัน]
กริ้งๆเสียงโทรศัพท์ของตะวันดังขึ้น
“พี่หมอ....”
“ทำไรอยู่เหรออ”
“นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย...”
“อ่อ....เื่ที่จะลาออกใช่ไหม”คำพูดของเก่งทำให้ตะวันนิ่งเงียบไปสักพัก
“เออ....ใช่ครับ”
“แล้วตะวันจะเอาไงต่อ”
“คือ....”
“ตะวันฟังพี่นะ พี่อยากให้ตะวันทำตามหัวใจตัวเอง”
“พี่หมอ..????”
“พี่ซัพพอร์ตตะวันตลอดนะ ไม่ว่าตะวันจะทำอะไรพี่จะสนับสนุน ส่วนเื่ที่โรงพยาบาลตะวันไม่ต้องห่วงหรอกนะ”
“พี่หมอ...ขอบคุณมากจริงๆที่เข้าใจตะวัน????”
“5555พี่ดีใจนะที่ตะวันพูดแบบนี้ อ่อเกือบลืมเลยส่วนเื่พี่หนะไม่ต้องห่วงนะ”
“ห่วง?”
“ก็ไม่ต้องห่วงไงว่าพี่จะจีบคนอื่นเพราะพี่จะจีบแค่ตะวันคนเดียววว”
“พี่หมอหนะ พูดอะไรก็ไม่รู้”ตะวันได้แต่เขินอายกับคำพูดของเก่ง
บ้านตระกูลไรระภา
ไตรกำลังเดินมาห้องทานอาหารพร้อมพูดมาว่า
“คุณแม่ตกลงตะวันว่าไงครับ”
“สวัสดีครับอาไตร”ตะวันที่มาั้แ่เช้าก็ลุกขึ้นทักทายไตรภัค
“อ่อ....มาแล้วเหรอ ”ไตรภัคชายตามองตะวันก่อนที่จะนั่งลง
“ตัวเท่าเดิมเลยหนิ”เขาเอ่ยทักตะวันก่อนที่จะหยิบขนมปังเข้าปาก
“????”ตะวันได้แต่อมยิ้ม
ตะวัน
[อาไตรที่เจอรอบนี้ต่างกับอาไตรที่เจอครั้งที่แล้วมาก รอบนี้ดูโทรมมาก และการพูดการจาของอาไตรก็ไม่เหมือนกับอาไตรที่เจอครั้งแรก แต่อาจจะเป็เพราะเื่ของอารินก็ได้]
“ผมไปก่อนนะครับคุณแม่ ฝากดูแลรินด้วยหล่ะ”ไตรพูดกับจันทร์ก่อนที่จะหันไปพูดกับตะวัน
ห้องนอนริน
ตะวันเดินเข้ามาในห้องนอนของรินและไตรภัค เขาหันมองรอบๆก็เจอรูปทั้งสองคน ทั้งสองดูรักกันมาก ก่อนที่หันไปมองรินที่นอนอยู่ที่เตียง
“อาริน...”ตะวันเดินเข้าไปใกล้ๆเข้าเริ่มตรวจร่างกายของรินที่นอนอยู่ และเริ่มที่จะจัดห้องนอนของรินใหม่ เพราะเพื่อที่จะให้แสงได้รอดเข้ามาบ้าง
“เห้อออ...เสร็จสักที”ตะวันหันมองนาฬิกาตอนนี้ก็5โมงแล้ว
“เสร็จแล้วเหรอ”จันทร์เอ่ยทักทายตะวันที่กำลังลงมา
“ครับคุณย่า ตะวันอยากให้อาการมันปลอดโปร่งครับ”
“จ้ะ แล้วแต่ตะวันเลย เออหิวยังเดียวย่าหาอะไรมาให้ทาน”
“ไม่เป็ไรครับ พอดีผมมีนัดกับพี่หมอไว้”
“อ่อ..จ้ะ”ตะวันกับจันทร์เลยมานั่งคุยกันตรงห้องนั่งเล่น เพราะตอนนี้มันได้เวลาเลิกงานของไตรภัคแล้วและเป็เวลาเลิกงานของตะวันเช่นกัน สักพักเสียงรถของไตรภัคก็มาจอดตรงหน้าบ้าน
“อาไตรคงกลับมาแล้ว”
“????”
“เออ...อาไตรครับ...”
“หื้ม????”
“เวลาอาไตรตื่นเช้ามาอาไตรรบกวนเปิดม่านให้อารินด้วยนะครับ แสงแดดมันทำให้สดชื่นกับอารินมากนะครับ”
“อืมได้”ไตรภัคพูดจบเขาเดินขึ้นห้องทันที
“เขาเป็แบบนี้แหละอย่าไปใส่ใจเขาเลยนะ”ตะวันได้แต่พยักหน้า แต่ไม่นานที่ไตรภัคเดินขึ้นห้องไปก็ได้ยินเสียงเอ๊ะอะโวยวายลงมาจาก้า
“ใครสั่งให้นายมายุ่งกับของของฉัน!!!!”ไตรภัคเดินลงมาพร้อมทั้งช่อดอกไม้ที่แห้งเหี่ยว เขาเดินตรงมาหาตะวันก่อนที่จะตะหวาดใส่ตะวัน
792
![หนึ่งดาบสังหาร ปรมาจารย์อสูร [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711610857_86701450.webp)
