แก้วมนตรา

     เช้าต่อมา

     " ฮ้า หลับสบายดีจัง โคโคะเ๽้าตื่นได้และ..เฮ้ย! "

     ไอ๻๠ใ๽เมื่อเห็นใยห่อหุ้มตัวโคโคะจนมิด

     " เฮ้ย เ๽้าเป็๲อะไรรึเปล่าอย่าตายก่อนนะเ๽้ายังไม่ได้ใช้หนี้ข้าเลย " เขาร้องให้กลัวจะไม่ได้เงินคืน

     ทันใดนั้นใยก็หลุดออก

     " พูดอะไรของเ๽้าอย่ามาแช่งข้านะ " โมโห

     " ก็มัน.. " ซึม

     " ไม่เป็๲ไรข้าก็แค่สำเร็จวิชาน่ะ "

     " ข-ข้าไม่ได้ห่วงเ๽้าสักหน่อย "

     " แหม เมื่อกี้ข้ายังเห็นเ๽้าร้องให้อยู่เลย "

     " ใครร้องกัน " งอน

     " แหมๆ "

     " อย่ามาแกล้งข้านะ "

     " จีบอะไรกันแต่เช้าเนี่ย "

     " พูดอะไรของเ๽้า เ๽้าหนอนปากเสีย "

     กรีนเ๣ื๵๪ขึ้นหน้า

     " แหกตาดูซะ ข้าเป็๲ดักแด้แล้วไม่ใช้หนอนอย่างเมื่อวาน "

     " แต่ยังไงข้าก็จะเรียกหนอนอยู่ดี "

     " แล้วแต่เ๽้า "

     (อะไรกัน เห็นทุกทีถ้าได้ยินคำนี้จะพุ่งเข้าใส่ทันที) " ล-แล้ววันนี้จะกินอะไรดีล่ะ ซาลาเปาไหม? "

     โคโคะมองไอ

     " ทำไมวันนี้ใจดีจังคิดอะไรกับเค้ารึเปล่าเนี่ย "

     " ก-ก็เปล่านิ ก็แค่พูดเผื่อไว้ " เลิ่กลั่ก

     " วันนี้ข้าจะกินของในกระเป๋าเ๽้า "

     " ง-งั้นรึ เดี๋ยวข้าเปิดให้เอามาสิ "

     โคโคะยื่นอาหารกระป๋องให้ไอ

     (วันนี้เ๽้านั่นแปลกๆแหะ?) สงสัย

     ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมจะกินข้าวทันใดนั้นก็มีฝูงแมลงบินเข้ามาหา

     " นั่นมันตัวอะไรน่ะ "

     โคโคะชี้ไปที่มัน

     " แย่ล่ะสิ มันคืออสูรจิ้งหรีดแดง เมื่อพวกมันออกมาเมื่อไรความพิบัติก็จะมาเยือน "

     " ความพิบัติ? "

     " ใช่ มันคือจอมโจรที่จ้องจะแย่งอาหารของนักเดินทางโดยการใช้เสียงทำให้เกิดความสับสนจนอ่อนแรง "

     " แบบนั้นก็แย่น่ะสิ ทำอะไรสักอย่างสิกรีน "

     (ตาข่ายดักแด้) วูบ

     จิ้งหรีดแดงโดนตาข่ายเหนียวหนืดทำให้ขยับไม่ได้

     " ตอนนี้แหละใช้ลูกแก้วผนึกมันเลย "

     " จะดีเหรอ " เขาลังเล

     " ช่วยไม่ได้มันไม่มีวิธีอื่นแล้ว "

     โคโคะหยิบลูกแก้วแล้วกำลังจะขว้างแบบไม่เต็มใจ

     " เ๽้าขว้างใส่ตัวสีชมพูนะมันเป็๲ตัวหัวโจก "

     " อื้ม ข้าเข้าใจแล้ว ย้าก! "

     โคโคะขว้างออกไป

     (ผนึกร่าง) ฟิ้ง

     และแล้วหัวโจกก็ถูกจับกุมสำเร็จ