(มีอีบุ๊ก) หออาชาไนย | พ่อค้าความตาย - ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 3

ประตูสู่หออาชาไนย ภาคที่ 3

ขันติ ตะโปตะปัสสิโน

“ความอดทนเป็นตบะของผู้พากเพียร”

บางบาดแผลไม่ได้หายไปเพราะเวลาผ่าน

มันเพียงเงียบลง ซ่อนตัวอยู่ใต้เสียงพูดคุยของคนในบ้าน

ใต้รอยยิ้มที่เบากว่าเก่าและใต้คำว่า “ไม่เป็นไร” ที่ไม่มีใครเชื่อสนิทใจนัก

หลังเหตุการณ์ในภาค ‘เสาหลักเมืองชล’ ครอบครัวของเพียรยังไม่ได้หลุดพ้นจากสิ่งที่ตามกลับมาจากโลกเร้นลับ

อาการของพิมพ์ใจยังค่อยๆ ทรุดลงขณะที่เด็กคนหนึ่งทำได้เพียงเฝ้ามองคนในบ้านไขว่คว้าหาทางช่วยเหลือเธอเท่าที่พวกเขาจะทำได้

กลางวันอาจทำให้ทุกอย่างดูคล้ายปกติ…แต่กลางคืนไม่เคยใจดีถึงเพียงนั้น

ในคืนที่ท้องฟ้าไร้แสงจันทร์เพียรถูกดึงกลับไปยังหมู่บ้านแห่งเดิม สถานที่ซึ่งไม่รู้ว่าควรเรียกว่าความทรงจำความฝัน หรือสิ่งที่อยู่ก้ำกึ่งระหว่างสองอย่างนั้น

ถนนยังทอดไปตามทางเดิมบ้านยังเรียงอยู่ดังเดิม ผู้คนยังพูดคุยราวกับไม่มีสิ่งใดผิดแปลก

แต่บางแห่งซ่อนความจริงไว้ได้ดีกว่าที่ควร…

เพียรยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง

เขายังกลัว ยังเจ็บ

และยังไม่เข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

ทว่าเมื่อฝันร้ายหวนกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่าความกลัวก็เริ่มพาคำถามบางอย่างกลับมาด้วย

หากสถานที่แห่งนั้นเป็นเพียงฝันเหตุใดมันจึงจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนก่อน?

หากทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างไร้กฎเหตุใดบางสิ่งจึงกลับมาในเวลาเดิม และเปลี่ยนแปลงไปในลักษณะที่คล้ายมีแบบแผน?

เด็กคนหนึ่งไม่มีคาถาแก่กล้าไม่มีอาวุธวิเศษ และไม่มีความรู้มากพอจะอธิบายโลกเร้นลับ

สิ่งที่เขามีเป็นเพียงสมุดดินสอ ความช่างสังเกต และบทเรียนวิทยาศาสตร์ธรรมดาจากห้องเรียน

เพียรเริ่มจดสิ่งที่จำได้

เริ่มเปรียบเทียบความแตกต่าง