ธุลีกาล

        ร้าน“ถ่ายรูปทันใจ” ตั้งอยู่ในซอยเงียบๆ ข้างตลาดเก่า

ป้ายหน้าร้านซีดจนแทบอ่านไม่ออก

ลูกค้าส่วนใหญ่เป็๞คนแก่ที่เอารูปมาล้างหรือไม่ก็คนที่ต้องใช้รูปติดบัตรด่วนๆ เพราะร้านแถวนี้ปิดไปเกือบหมดแล้ว

คนดูแลร้านคือชายวัยห้าสิบชื่อ“ชัย” 

เขาอยู่คนเดียว

ไม่ค่อยพูด

และมักปิดร้านเร็วกว่าปกติทุกวัน

แต่มีเ๱ื่๵๹หนึ่งแปลกมาก

ทุกคืนหลังสี่ทุ่มไฟในห้องล้างรูปด้านหลังร้านจะเปิดเองเสมอ

ทั้งที่ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว

คืนหนึ่งขณะที่ฝนกำลังตกหนัก เด็กส่งอาหารหลงเข้ามาหลบฝนใต้กันสาดร้าน

ชัยเปิดประตูออกมาเห็นพอดี

“เข้ามาหลบก่อนก็ได้เดี๋ยวเปียกหนักกว่าเดิม”

เด็กหนุ่มกล่าวขอบคุณก่อนนั่งรอฝนหยุดเงียบๆ

ระหว่างนั้นเขาสังเกตเห็นผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยรูปถ่ายขาวดำ

มีทั้งรูปครอบครัวรูปแต่งงาน รูปเด็ก รูปงานศพ

แต่ทุกรูปมีอย่างหนึ่งเหมือนกัน

คือทุกคนในภาพ…หลับตา

“ทำไมไม่มีใครลืมตาเลยครับ”

ชัยชะงักไปนิดหนึ่งก่อนตอบเรียบๆ

“เพราะคนพวกนั้นตายหมดแล้ว”

เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆคิดว่าแกคงพูดเล่น

แต่ชายวัยกลางคนกลับไม่ยิ้มเลย

ฝนยังตกต่อเนื่อง

ไฟในร้านกะพริบเบาๆ

ทันใดนั้นเด็กหนุ่มก็ได้ยินเสียงเครื่องพิมพ์รูปทำงานจากห้องมืดด้านหลัง

ครืดดด…

ทั้งที่ไม่มีใครเข้าไป

ชัยลุกขึ้นทันทีสีหน้าเปลี่ยนไป

“นั่งอยู่นี่นะ”

เขารีบเดินเข้าไปด้านหลังร้าน

ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เด็กหนุ่มแอบเดินตามไปช้าๆ

ภายในห้องล้างรูปมีเพียงไฟสีแดงสลัว

กลิ่นน้ำยาเคมีลอยคละคลุ้ง

ชัยกำลังยืนมองรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกพิมพ์ออกมา

มือของเขาสั่นเล็กน้อย

เด็กหนุ่มค่อยๆชะโงกมอง

แล้วหัวใจก็เย็นวาบ

ภาพในกระดาษใบนั้นคือ…

ตัวเขาเอง

เป็๲ภาพตอนนั่งอยู่หน้าร้านเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ—

ในภาพนั้น

ดวงตาของเขาปิดสนิท

เหมือนคนตาย

“นะ… นี่มันอะไร?”

เด็กหนุ่มถอยหลังด้วยความ๻๠ใ๽

ชัยเงียบไปพักใหญ่ก่อนพูดเสียงแ๵่๭

“เครื่องล้างรูปนี่… มันจะพิมพ์ภาพของคนที่กำลังจะตาย”

“ลุงล้อเล่นใช่ไหม?!”

ชัยไม่ตอบ

เขาเพียงหยิบรูปเก่าๆหลายใบออกมาให้ดู

ทุกใบคือภาพของคนในชุมชน

และทุกคนในรูป…เสียชีวิตหลังจากภาพพิมพ์ออกมาไม่นาน

“ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ”

ชัยพูดต่อ

“จนกระทั่งวันหนึ่ง เครื่องมันพิมพ์รูปเมียฉันออกมา”

เด็กหนุ่มเริ่มหายใจแรง

“แล้ว… แล้วเกิดอะไรขึ้น”

ชายวัยกลางคนก้มหน้าลงช้าๆ

“คืนนั้นฉันขับรถพาเธอกลับบ้าน”

“ระหว่างทางมีรถบรรทุกฝ่าไฟแดง”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

เหลือเพียงเสียงฝน

เด็กหนุ่มรีบหยิบกระเป๋าขึ้นทันที

“ผมจะกลับแล้ว!”

เขาหันหลังวิ่งออกจากร้านกลางสายฝนสตาร์ทรถออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

ชัยพยายาม๻ะโ๷๞เรียก

แต่ไม่ทัน

เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา—

เสียงเบรกดังลั่นจากหน้าปากซอย

ตามด้วยเสียงชนสนั่นหวั่นไหว

ชัยหลับตาลงช้าๆ

—

ผ่านไปพักหนึ่ง เขาเดินกลับเข้าไปในห้องมืด

เครื่องพิมพ์รูปเริ่มทำงานอีกครั้ง

ครืดดด…

กระดาษรูปใบใหม่ค่อยๆเลื่อนออกมา

ชัยเอื้อมมือไปรับมัน

แล้วนิ่งค้าง

เพราะภาพในรูปครั้งนี้

ไม่ใช่เด็กส่งอาหาร

แต่เป็๞ภาพของเขาเอง

กำลังยืนอยู่ในห้องมืดนี้

และหลับตาอยู่เช่นกัน

ข้างหลังเขาในภาพมีเงาของผู้หญิงเปียกน้ำคนหนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าซีดขาว และกำลังยิ้มอยู่ข้างไหล่ของเขา