สายฝนนอกชายคารินตกเป็สายสม่ำเสมอเมื่อใดไม่รู้ได้ และ หลันซิ่วจูใช้เวลางีบหลับไปนานเท่าไรก็ไม่มีใครนับรู้แต่ว่าเมื่อเถียนเยวี่ย กลับมาถึงบ้านสกุลหลันพร้อมเป็ดย่างหนึ่งตัวและขนมเซาปิ่ง[1]ร้อนๆอีกสี่ชิ้นก็ไร้ซึ่งเงาของเด็กหญิงในครัว ในห้องของนางห้องปรุงยารวมถึงห้องของหลันิ
ฝนยังคงรินเม็ดนางคงไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านจนติดฝนอยู่ที่ใดหรอกนะ เถียนเยวี่ยคิด
เขาเข้าห้องเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชายหนุ่มไม่ทันสังเกตถึงความผิดปรกติหลังม่านเตียง เมื่อก้าวไปยืนหลังฉากกั้นเสื้อตัวนอกถูกถอดออกทีละชิ้น กระทั่งเสื้อตัวในผ่านท่อนแขนกำยำนั่นแล้วจึงได้ยินเสียงเสียดสีของผืนผ้าจากเื้ั
เ้าของร่างสูงก้าวผ่านฉากกั้นแล้วจึงพบว่าหลันซิ่วจูกำลังแง้มม่านขึ้นนางนั่งตาใสอยู่กลางเตียงของเขานั่นเอง
ตาสบตาและก่อนสายตาเด็กหญิงจะเลื่อนต่ำลงมายังกางเกงขาวซึ่งเปียกโชกแนบส่วนสัด
‘หลับตาเสีย’ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแปลกประหลาดทำให้เด็กน้อยยอมหลับตาแต่โดยดี ทั้งที่จริงแล้วยังจ้องแผ่นอกขาวสะอ้านของท่านอาเถียนที่มีรอยแผลเป็พาดั้แ่บ่าได้ไม่เต็มตานัก
เถียนเยวี่ยหันกายกลับไปคว้าเสื้อตัวในมาสวมก่อนทับด้วยเสื้อคลุมเด็กหญิงบนเตียงแอบละเมิดคำสั่งเขาด้วยการเปิดปิดตาลับล่อแต่เมื่อเห็นท่านอาของนางกำลังยืนกอดอกมองนางอยู่อย่างรอคำตอบก็หวั่นใจอยู่ในทีจึงเอ่ยออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
‘เสี่ยวจูมาทำความสะอาดห้องให้ท่าน’
ชายหนุ่มเ้าของห้องพยักหน้า ห้องหับเขาสะอาดตาดีดังนางว่าเขามองเด็กหญิงที่ก้าวขาลงมาจากเตียง นางหันกลับไปพับผ้าห่ม พร้อมกับเอ่ยคำ
‘เสี่ยวจูง่วงก็เลยนอน’
แต่เด็กหญิงไม่ยอมรู้สึกจนมุมคนเดียว จึงหันกลับมาเมื่อนึกได้
‘เสี่ยวจูตามหาท่านอาเสียทั่ว ท่านไปไหนมา’
‘เข้าไปดูในครัวเถอะ’ อีกฝ่ายไม่ตอบคำแต่เอ่ยถึงสิ่งที่เบี่ยงเบนความสนใจของนางแทน
ถ้าบอกว่าไปในครัวย่อมต้องมีของฝาก เกิดรอยบุ๋มตรงกึ่งกลางของแก้มหลันซิ่วจูย่อเข่าให้เขาแล้ววิ่งแจ้นจากไปยังห้องครัวในทันที
เมื่อเจอเป็ดย่างตัวอ้วนส่งกลิ่นหอมฉุยจากที่คิดจะทำข้าวต้มใส่เกลือธรรมดากินกับกับสองอย่างหลันซิ่วจูก็เปลี่ยนมาตักข้าวสารผสมข้าวเกาเหลียงต้มผสมเม็ดบัวและถั่วแดงแทนส่วนผักก็จะผัดน้ำเพื่อทานเคียงกับเป็ดย่าง แต่ก่อนจะลงมือต้มข้าว เด็กหญิงก็เพิ่มกำลังตัวเองด้วยการกัดขนมเซาปิ่งที่ยังมีความอุ่นหลงเหลืออยู่จนหมดไปหนึ่งชิ้น
ค่ำนั้นหลันซิ่วจูเจริญอาหารเป็พิเศษ นางเติมข้าวต้มสองชามไม่ต่างจากเถียนเยวี่ยที่ข้าวต้มในหม้อหมดไปก็เพราะเขาสองอาหลานต่างสายเืหนังท้องตึงกว่าทุกมื้อที่ผ่านมา
ในค่ำคืนหนึ่งที่ฝนพรำไม่ขาดสายมาั้แ่่บ่าย เถียนเยวี่ยออกจากบ้านสกุลหลันั้แ่เช้ายังไม่กลับทิ้งไว้เพียงหลันซิ่วจูที่กระวนกระวายใจมองหลัว[2]บรรจุผิงกั่วที่นางเพิ่งเก็บจากต้นข้างกำแพงผ่านม่านน้ำบางใสที่กำลังกลั่นตัวจะไหลหลั่งจากสองตา
เพราะเกรงเขาจะเหนื่อยหลันซิ่วจูจึงลงมือเก็บผิงกั่วคนเดียวั้แ่สายเก็บเท่าที่เด็กเช่นนางจะสามารถเก็บได้พรุ่งนี้นางจะเอาผิงกั่วไปขายที่แผงผักของท่านยายหู เพราะ้าเงินพิเศษสำหรับเทศกาล จงชิว[3]อีกส่วนจะวานท่านลุงตัดไม้ขนไปที่ศาลเ้าแม่หนี่วา
หรือท่านอาจะทอดทิ้งนางหนีกลับหุบเขาไผ่หอมโดยไม่บอกกล่าว!
คิดวิตกดังนั้นแล้วหลันซิ่วจูก็ลุกวิ่งไปยังห้องพักของเขานางผลักประตูเข้าไป ข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าส่วนตัวของท่านอายังคงอยู่แล้วเขาไปที่ใดกันเล่า มืดค่ำจุดไฟตะเกียงแล้วยังไม่กลับหรือว่าจะเกิดเื่ร้ายขึ้น!
เพราะความห่วงกังวลที่นางมีต่อเถียนเยวี่ยไม่ต่างจากบิดาแม้แต่น้อยหลันซิ่วจูจึงกางร่มออกไปยืนชะเง้อมองหาชายหนุ่ม รอแล้วรอเล่า เขาก็ไม่มายามฝนตกตอนค่ำบรรยากาศหน้าบ้านสกุลหลันไร้ผู้คนสัญจรช่างว้าเหว่เดียวดายนางห่วงเขาจนลืมท้องหิว เด็กหญิงย่ำเท้าเดินวนไปมาอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเข้ายามซวี[4]ชายหนุ่มชุดเขียวใต้ร่มกระดาษสีดำจึงปรากฏกายขึ้นท่ามกลางม่านฝน
อารามดีใจหลันซิ่วจูทิ้งร่มแล้วออกวิ่งไปหาเขาเมื่อถึงตัวนางก็โวยวายน้ำตาร่วง ‘เสี่ยวจูคิดว่าท่านอาทิ้งไปแล้วมองหาอย่างไรก็ไม่พบ’
เถียนเยวี่ยไม่คาดว่าการที่เขาติดธุระสำคัญที่วัดหม่านหลงจะทำให้บุตรสาวผู้มีคุณตกตื่นได้ถึงเพียงนี้ชายหนุ่มดึงนางเข้ามาใต้ร่มคันเดียวกัน ใบหน้าน้อยๆ มีหยดน้ำดั่งสายมุกเรียวนิ้วมือใหญ่กรีดผ่านหยดน้ำนั่นหวังปลอบโยน
‘มาเถอะ ตากฝนนานจะไม่สบาย’ มือที่กรีดไล้ไล่หยาดน้ำตาเปลี่ยนเป็จับจูงมือเล็กไว้ในอุ้งมือให้นางเดินเคียงเขาไป
เพราะอยากไถ่โทษ อาหารมื้อค่ำจึงปรุงขึ้นจากฝีมือของเถียนเยวี่ยตามด้วยน้ำแกงเพื่อเรียกความอบอุ่นแก่ร่างกาย ฝนนอกชายคาไม่มีทีท่าจะหยุดเสียงสายฟ้าฟาดดังเป็ระยะจนเด็กน้อยสะดุ้งวาบเป็พักๆ
หลันิเคยเล่าให้เถียนเยวี่ยฟังถึงข้อสันนิษฐานอาจเป็เพราะมารดาของลูกน้อยสิ้นลมระหว่างคลอดนางในวันพายุใหญ่กระหน่ำกลางฤดูร้อนความหวาดกลัวฟ้าฝนที่คลุ้มคลั่งจึงหยั่งรากลึกฝังใจ บิดาเป็เพียงหมอรักษาโรคทางกายไร้สามารถรักษาโรคฝังใจนั่น
หลังอาหารค่ำ เถียนเยวี่ยไปส่งหลันซิ่วจูที่ห้องนอนของนางเด็กหญิงขึ้นเตียงอย่างอิดออด พอเขาจะหันหลังกลับก็คว้าแขนชายหนุ่มไว้
‘เสี่ยวจูไม่อยากนอนคนเดียว’
[1] ขนมแป้งทอดของจีนส่วนผสมหลักคือแป้ง มันเทศและไส้รสต่างๆ เช่น ถั่วเหลือง ถั่วแดง เผือกกวน
[2] ภาชนะสานรูปคล้ายทรงกระบอกก้นสอบปากผาย มีหูที่ขอบปากสองข้าง
[3] เทศกาลไหว้พระจันทร์ตรงกับวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๘ กลางฤดูใบไม้ร่วงเพื่อระลึกถึงฉางเอ๋อร์เทพธิดาแห่งพระจันทร์ซึ่งเชื่อกันว่าถือกำเนิดในวันนี้
[4] ยามซวีหรือซวีสือ เวลา ๑๙.๐๐น.– ๒๑.๐๐ น.
75
