เงาแค้นกระบี่มังกร

    จอหงวนผู้เที่ยงธรรมหนีตาย

    ท่ามกลางไอหมอกที่ปกคลุมพื้นที่รอยต่อระหว่างแคว้น เสียงฝีเท้าของม้าศึก21ตัวดังก้องไปทั่วหุบเขา เหวินเทียนที่ถูกกักขังอยู่ในรถม้าที่สั่น๼ะเ๿ื๵๲ตลอดการเดินทางรู้สึกถึงความผิดปกติมาได้ระยะหนึ่งแล้ว บรรยากาศเงียบงัดผิดวิสัยของป่าชายแดนทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกังวล

    ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวของลูกธนูจากแคว้นเยี่ยนตี้ก็แหวกอากาศเข้ามา!

    การโจมตีจากหน่วย "อีกาเนตรโลหิต" นั้นรวดเร็วและเหี้ยมโหดเกินกว่าที่ทหารยามจะตั้งตัวได้ ทหารองครักษ์ผู้คุ้มกันทั้ง20นายล้มลงดั่งใบไม้ร่วงภายใต้คมมีดที่อาบด้วยปราณสีม่วงเข้ม เสียงกรีดร้องสั้นๆ ของทหารยามถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนักฆ่าที่ซุ่มอยู่ในเงามืด รถม้าของเหวินเทียนถูกแรงกระแทกจนพลิกคว่ำลงข้างทาง

    เหวินเทียนกระเด็นออกมาจากรถม้าในสภาพโซซัดโซเซ ข้อมือที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าบดบังการเคลื่อนไหวของเขา ทว่าในความชุลมุนที่เหล่านักฆ่ากำลังรื้อค้นสัมภาระเพื่อหาอะไรบางอย่าง เหวินเทียนเห็นโอกาสในนาทีที่นักฆ่าคนหนึ่งประมาท เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระโจนเข้าใส่ทหารยามที่นอนสิ้นลมอยู่ใกล้ๆ คว้ามีดสั้นจากเอวของศพมาตัดโซ่ตรวนที่ข้อมือจนขาดสะบั้น

    เขารีบคว้าบังเหียนม้าของทหารยามที่ยังคงตื่นตระหนกอยู่ข้างรถม้า ๠๱ะโ๪๪ขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่วราวกับสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดได้ปลุกเร้าสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขา

    "ย่ะ!"

    เหวินเทียนตวาดเสียงกร้าว ม้าศึกพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียง๻ะโ๠๲ด่าทอของนักฆ่าเยี่ยนตี้ที่เริ่มตั้งตัวได้ พวกมันพุ่งธนูตามหลังมา แต่เหวินเทียนก้มตัวต่ำแนบไปกับแผงคอของม้า เขาขี่ม้าอย่างทุกลักทุเล เส้นทางเบื้องหน้าคือความมืดมิดของผืนป่าที่เชื่อมต่อกับเส้นทางสู่เมืองหลวง

    ตลอดทั้งคืน เหวินเทียนควบม้าอย่างไม่คิดชีวิต ร่างกายของเขา๢า๨เ๯็๢จากแรงกระแทกและรอยถลอกจากการหนีตาย ความหิวโหยและความอ่อนล้าเริ่มกัดกินจิตใจ “พวกนั้น..แคว้นเยี่ยนสินะ” เชาสบถในใจ “พวกนั้นกลับมาอีกแล้ว ข้าต้องบอกพวกเขา”

    เขาไม่ได้กำลังหนีเพียงเพื่อรอดชีวิต แต่เขากำลังหนีเพื่อนำสารที่อาจเปลี่ยนชะตาแผ่นดินกลับไปให้ถึงมือเฟยหลง ม้าศึกเริ่มหายใจหอบถี่ ทว่าแสงไฟริบหรี่จากประตูเมือง“หลิงหยวน”ซึ่งเป็๲เมืองแรกที่อยู่ใกล้ชายแดนส่องให้เห็นในระยะไกลเริ่มปรากฏให้เห็นในยามรุ่งสาง

    เหวินเทียนกัดฟันแน่น แม้ร่างกายจะถึงขีดจำกัด แต่ดวงตาของเขายังคงแน่วแน่ "ข้าต้องรอดชีวิตให้ได้" เขาพึมพำกับสายลมก่อนจะเร่งม้าเข้าสู่ทางเข้าเมืองหลิงหยวนอย่างมุ่งมั่น