ใน่เช้าสายของวันถัดมา ชาญเปิดประตูตู้นิรภัยใบเก่าซ้อนใต้เตียงไม้ดึงสมุดบัญชีเงินฝากออมทรัพย์ธนาคารเล่มสีน้ำเงินเข้มมาเปิดดูดวงตาสลัวรางรางหม่นหมอง ชาญจำเป็ต้องสูญเสียเงินเก็บก้อนใหญ่สามแสนบาทถ้วนสะสมมาตลอด่ชีวิตทำงานปูนก่อสร้าง ชาญรีบเปลี่ยนใส่กางเกงสแล็คและขับรถเดินทางไปยังธนาคารสาขาห้างสรรพสินค้าชานเมืองเพื่อดำเนินการถอนเงินสดจำนวนดังกล่าว
ขณะขับรถผ่านซุ้มประตูหมู่บ้าน ชาญชะลอรถยนต์เพื่อสังเกตตู้ยามรักษาความปลอดภัย ชาญสบสายตากับ **ยามโฉม** ยามคนใหม่ที่แต่งชุดเครื่องแบบสีกากีชำรุดเก่านั่งไขว่ห้างสูบยารอบปากทางเข้าหมู่บ้าน มันมองสบตาชาญพลางส่งยิ้มแหยะๆ มีเลศนัยแปลกๆ ชวนสะดุดตา ชาญบีบพวงมาลัยแน่น รู้สึกอึดอัดสังหรณ์ใจว่าคนร้ายต้องจ้องเล่นงานเราอยู่ไม่ไกล
ที่เคาน์เตอร์กระจกของธนาคาร พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินหรี่ตามองดูตัวเลขใบคำขอถอนเงินสดสามแสนบาทสลับกับใบหน้าของผม หล่อนขยับแว่นสายตาและเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังปนเป็ห่วง "คุณตาถอนเงินก้อนใหญ่ตั้งสามแสนบาทไปทำอะไรเหรอคะ ่นี้แก๊งคอลเซ็นเตอร์และพวกมิจฉาชีพหลอกลวงคนแก่เยอะมากเลยนะหนูเป็ห่วงค่ะ ให้ทางธนาคารช่วยโอนเข้าบัญชีปลายทาง หรือทำเป็แคชเชียร์เช็คดีกว่าไหมคะ จะได้ไม่ต้องหิ้วเงินสดก้อนใหญ่เดินไปไหนมาไหนมันอันตรายมากเลยค่ะ"
ผมสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงกลัวพนักงานจะสงสัยจนแจ้งเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ชาญพยายามฝืนควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้าและกรอกน้ำเสียงยิ้มแย้มแห้งๆ เพื่อประคองไม่ให้มีพิรุธ "อ๋อ... เปล่าหรอกหนู พอดีพ่อจะเอาเงินสดก้อนนี้ไปจ่ายเป็ค่าจ้างผู้รับเหมาเทปูนโครงสร้างและค่าซื้อวัสดุก่อสร้างกับพวกช่างยกที่นอนยางพาราที่มาจัดส่งที่บ้านเดี่ยวน่ะจ้ะ ช่างพวกนี้เขา้ารับเงินสดอย่างเดียวเลยไม่ยอมรับเงินโอนจ้ะ พ่อเลยต้องมาถอนเป็เงินสดน่ะหนูไม่ต้องกังวลหรอกจ้ะ"
หล่อนพยักหน้ารับคำอย่างลังเลก่อนจะป้อนรหัสอนุมัติผ่านคอมพิวเตอร์ ชาญยืนรอเงียบๆ ในขณะที่เครื่องนับเงินแผดเสียงดังฉับๆๆ กรีดมัดธนบัตรสีเทาใบละหนึ่งพันบาทปึกใหญ่ ชาญจ้องมองมัดเงินสดแสนบาทสามมัดนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวแผ่นปูน ชาญรู้ดีว่าความจริงแล้วตัวเขาไม่ได้ถูกมิจฉาชีพภายนอกหลอกลวง แต่เขากำลังยอมจ่ายเงินก้อนนี้เพื่อซื้อปกปิดศีลธรรมและบาปรักตราบาปชู้สาวที่ก่อขึ้นมาเองกับมือ! เมื่อได้เงินสดครบถ้วน ชาญรีบคว้ากระเป๋าเงินเดินเร่งรีบออกจากธนาคารก้าวตรงไปยังลานจอดรถยนต์
พอกลับถึงบ้านเดี่ยวหลังเก่า ชาญจัดแจงแกะมัดสายรัดกระดาษออก นำปึกธนบัตรทั้งหมดบรรจุใส่ลงในซองกระดาษสีดำหนาพิเศษที่ชาญจงใจซื้อเตรียมไว้ ปากซองติดกาวเหนียวหนาแ่าไม่ให้มีส่วนใดโผล่ออกมา ชาญหยิบซองสีดำหนาปึกนั้นซุกซ่อนไว้ใต้เก้าอี้เบาะหวายถักตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นชั้นล่างเพื่อหลบเลี่ยงสายตาและการเฝ้ามองของเอกลูกชายที่กำลังเดินงุ่นง่านแพ็คของจุกจิกใส่กล่องกระดาษเตรียมย้ายบ้าน
เอกเดินงุ่นง่านยกกรอบรูปแต่งงานบานโตปัดฝุ่น เอกมองกรอบรูปภาพแต่งงานของเขากับแก้มที่มีรอยยิ้มมีความสุข แววตาของเอกเปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์เสน่หาและห่วงใย "พ่อครับ... รูปแต่งงานใบนี้แหละครับที่จะเอาไปแขวนที่ห้องนอนบ้านใหม่ของเรา แก้มตอนนั้นสวยน่ารักมากเลยเนอะพ่อ ย้ายบ้านคราวนี้ผมสัญญากับตัวเองเลยว่าจะไม่ทิ้งแก้มให้อยู่คนเดียวนานๆ อีกแล้วล่ะครับ ผมจะตั้งใจทำงานเพื่อครอบครัวเรา พ่อฝากคอยช่วยดูแลเตือนสติแก้มด้วยนะครับเวลาผมไม่อยู่"
คำฝากฝังตักเตือนของลูกชายตอกย้ำกระหน่ำความผิดบาปของผม ชาญได้แต่รับคำสั้นๆ คอเหนียวฝืดเหมือนเคย มองดูสีหน้าลูกสะใภ้ที่ก้มหน้าต่ำง่วนอยู่กับการแพ็คหนังสือจนเส้นผมตกลงมาบังใบหน้าที่ชื้นน้ำตา
"พ่อครับ! เย็นนี้ผมต้องออกไปงานเลี้ยงอาหารค่ำสังสรรค์ของบริษัทรับเหมาก่อสร้างและปูนซีเมนต์สระบุรีน่ะครับ พอดีโครงการเคลียร์งวดงานปูนปูกระเบื้องเสร็จเรียบร้อยผ่านฉลุยทางหัวหน้าโครงการเลยเป็เ้าภาพเลี้ยงฉลองผลงานทีมวิศวกรโครงสร้างทั้งหมดเพื่อฉลองความสำเร็จและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีจ้ะแก้ม" เอกกล่าวขึ้นยิ้มร่าเริงแจ่มใสขณะเดินลงมาจากบันได หล่อนสวมเสื้อยืดสีฟ้าสดใสคอยมองพ่อสามีอย่างรู้ความหมาย
เอกหันมาหอมแก้มภรรยาเบาๆ เอ่ยชักชวน "แก้มไปด้วยกันไหมจ๊ะ งานนี้จัดที่ห้องอาหารริมน้ำกรุงเทพฯ บรรยากาศหรูหราเชียวล่ะ ไปกินของอร่อยๆ ฉลองความสำเร็จกันนะ"
แก้มฝืนยิ้มละมุนพยายามสะกดกลั้นความกังวลใจและอารมณ์บีบคั้นของใบหน้า สะใภ้คนดีส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "เอกไปคนเดียวเถอะค่ะ... ่นี้แก้มยังรู้สึกเหนื่อยล้าหลังลมพายุฝนเมื่อคืนด้วย อีกอย่างแก้มต้องช่วยคุณพ่อจัดเตรียมคัดแยกข้าวของแพ็คใส่กล่องลังกระดาษย้ายบ้านวันพรุ่งนี้ด้วยค่ะ ย้ายบ้านคราวนี้ข้าวของจุกจิกแก้วชามเยอะแยะไปหมด เอกไปร่วมงานเลี้ยงทำคอนเนกชันงานปูนเถอะนะคะไม่ต้องห่วงแก้มหรอกค่ะ"
"อืม... เอาอย่างนั้นเหรอจ๊ะ ดีเหมือนกันนะแก้มจะได้พักผ่อนนอนหลับเถอะ พ่อครับฝากดูแลแก้มด้วยนะจ๊ะ พ่ออยากทานแกงจืดหรืออะไรพิเศษไหม เดี๋ยวขากลับผมจะซื้อมาฝากนะครับ" เอกกล่าวคำเคารพรักกตัญญู ชาญได้แต่รับคำสั้นๆ คอเหนียวฝืดเหมือนเคย
บ่ายแก่ๆ เอกสวมเสื้อเชิ้ตลายตารางสีฟ้าก้าวออกจากบ้านเดี่ยวเดินไปสตาร์ทรถยนต์กระบะคู่ใจขับบึ่งออกไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ยามดึก ปล่อยให้ชายชาาญและแก้มสะใภ้อยู่ภายในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังเก่ากันตามลำพังสองคนอีกครั้งหนึ่งท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นร้อนระอุหลังฝนขาดสาย
ผมดึงซองสีดำออกมาวางแผ่บนโต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่น แก้มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าเคียงข้างสะโพกของชาญ มือเรียวสวยลูบคลำมัดซองเงินหนาปึกด้วยดวงตาสลดน้ำตาคลอเบ้าจวนเจียนหยดสะท้านใจพ่อยผัว "คุณพ่อคะ... เงินเก็บเกือบทั้งหมดชีวิตคุณพ่อเลยนะคะ... แก้มทำให้คุณพ่อต้องมาตกระกำลำบากและสูญเสียเงินทองมากมายขนาดนี้ แก้มรู้สึกผิดบาปศีลธรรมต่อคุณพ่อเหลือเกินค่ะ... ฮือออ..." หล่อนครางเสียงกระเส่าสะอื้นพึมพำก้มศีรษะลงซบกับไหล่แกร่งหยาบกร้านของผมด้วยความสิเหน่หาลึกซึ้ง
ผมสวมกอดร่างอวบสะพรั่งของสะใภ้ลูบไล้ไหล่มนมนผิวขาวละเอียด ปลอบประโลมสะใภ้เมียรักสุดกระสันเสียวหัวใจ "โธ่... แก้มจ๋า เงินทองหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ลูก แต่ชื่อเสียง อนาคต และความสุขของแก้มสำคัญที่สุดในชีวิตพ่อผัวคนนี้ พ่อไม่มีวันยอมให้เื่นี้เสียหายไปถึงหูเอกเด็ดขาด พ่อวางแผนใส่หมวกและเสื้อคลุมมืดสีน้ำตาลแอบสอดเท้าเปียกเดินไปวางซองดำที่ใต้กระถางต้นเฟิร์นข้างร้านกาแฟร้างท้ายซอยปูนตอนห้าโมงเย็นครึ่งก่อนเวลานัดเล็กน้อย จะได้สำรวจทางและแอบสังเกตว่าคนร้ายคือใครด้วยตัวพ่อเอง" ชาญบีบข้อมือส่งถ่ายความมั่นใจปัดเป่าภัยมิจฉาชีพ
เมื่อเวลาห้าโมงเย็นครึ่งยามโพล้เพล้แสงส้มสลัวรางของท้องฟ้ายามเย็นมาถึง ชาญหิ้วซองเงินสีดำขลับซุกไว้ใต้เสื้อคลุมตัวหนา ก้าวเท้าสั่นเทาเตรียมผลักประตูรั้วเดี่ยวทาสีแดงออกไป ทว่าจังหวะที่ผมก้าวเท้าพ้นธรณีประตูรั้วบ้านเดี่ยวหลังเก่า
"ครืด... ครืด... ครืด..."
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนลึกในประเป๋าเสื้อคลุมของผมแผดเสียงสั่นเตือนส่งข้อความเขย่าหัวใจ ชาญรีบกวาดสายตาจ้องมองหน้าจอเรืองแสงสลัวพิมพ์ข้อความเบอร์ปริศนานิรนามสั้นๆ เขย่าขวัญสั่นประสาท:
"เห็นเมียไอ้เอกจัดขนของเหนื่อยล้าสิพ่อเฒ่า... คลั่งไคล้กันดีเหลือเกิน ระวังตัวหน่อยนะ ระหว่างที่แกก้าวเท้าเอาเงินสดไปวางใต้กระถางเฟิร์นตอนนี้ มีสายตาคู่หนึ่งคอยจับตาและบันทึกภาพของแกถือซองเงินแบล็คเมล์เอาไว้เป็หลักฐานเพื่อมัดคอแกสองคนรอบสองเรียบร้อยแล้ว!"
ชาญผงะถอยหลังดึงก้าวย่างกลับเข้ามาในรั้วปูนทันที ร่างกายทื่อเกร็งเสียวสะท้านสันหลังวาบเหมือนหยดน้ำใสเปียกชื้นบนฟูกฟูกเตียงในคืนก่อนแปรสภาพเป็โคลนปูนเหนียวหนืดเหนอะหนะบีบรัดตัวตน หน้าผากหนามีเหงื่อกาฬไหลซึมพรั่งพรูออกมาเป็เม็ดๆ แม้บรรยากาศยามโพล้เพล้จะชื้นเย็น ชาญกระชากประตูกระจกบานใหญ่เลื่อนปิดสนิทและล็อกกุญแจเหล็กสลัวร่า ดึงตัวสะใภ้ถอยฉับเข้ามาในโถงสลัวราง
แก้มยืนรออยู่ในเงามืดสลัว หล่อนก้าวเข้ามาสบตากับผม ใบหน้าสวยเนียนขาวซีดเผือดราวคนตาย สองมือบางกุมชายเสื้อเชิ้ตของชาญไว้แ่าเนื้อตัวสั่นเทาพึมพำไม่เป็ภาษาประหนึ่งก้าวเท้าก้าวเหยียบลงบนหลุมดินปืนที่คนร้ายฝังซุ่มไว้ ชาญไม่รอช้ารีบก้าวเท้าเดินรอบบ้าน รูดดึงผ้าม่านหนาหนักสีเทาทุกบานในห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องรับประทานอาหารปิดทึบสนิทลบร่องรอยและบดบังสายตาจากโลกภายนอกจนสลัวมืด
"แก้มจ๋า... มันซุ่มมองและคอยจับตาดูพวกเราอยู่ข้างนอกรั้วบ้านจริงๆ ด้วยลูกรัก! มันรู้ว่าพ่อก้าวเท้าจะเดินออกจากประตูบ้านเดี่ยว มันรู้ว่าเอกไม่อยู่และเรารีบปิดม่าน... มันเป็ผีร้ายคอยตามหลอกหลอนเราชัดๆ!" ชาญพูดน้ำเสียงกระเส่าประสาทสั่นเกร็งพยายามคุมโทนเสียงให้เบาที่สุด สองคนกอดกุมร่างกันและกันแ่าท่ามกลางโถงสลัวชื้นแฉะที่มืดสนิท ร้อนรุ่มอบอ้าวระทึกใจแสนสาหัสด้วยความตระหนักเด่นชัดว่าบาปศีลธรรมเสน่หาครั้งนี้มีราคาต้องจ่ายแพงลิบลิ่ว และพายุความฉิบหายกำลังก่อตัวโหมกระหน่ำซ้ำซ้อนอย่างไม่มีทางเลี่ยงหลบพ้นไปได้เลย!
952
