ถุงมือฟ้าประทาน

ได้ยินคำพูดของทัน แพนด้าเป็นต้องหน้าขึ้นสี ถึงถ้อยคำที่กล่าวค่อนข้างหยาบกระด้าง ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษหรืออ่อนโยน แต่สิ่งนี้ไม่สำคัญเลยถ้าหากคุณหน้าตาดี แต่ถ้าหน้าแย่นั่นแหละอาจถูกด่าในขณะแพนด้ากำลังเลือกกุ้งมังกร ผู้หญิงที่ติดตามหล่อนกระซิบบอก“รองผู้จัดการคะ ร้านนี้กุ้งมังกรตัวเล็กมากเลย เทียบกับร้านอื่นก็ไม่ได้แถมพ่อค้ายังแปลก เป็นมาเฟียปลอมตัวมาหรือเปล่าก็ไม่รู้”แผงขายอาหารทะเลของเจมส์มีแต่ชายสวมชุดสูท แต่ละคนดูหล่อเหลาจนยากจะละสายตา ไม่เพียงแพนด้าที่สนใจในตัวทัน ลูกค้าท่านอื่นที่กำลังเดินผ่าน รวมถึงแม่ค้าพ่อค้าแผงทะเลร้านอื่นเองก็เช่นกันแพนด้าหยิกเอวผู้ติดตามเบาๆ ทีหนึ่ง เอ็ดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “พูดอะไรน่ะ เห็นๆ อยู่ว่ากุ้งของร้านนี้ตัวใหญ่มาก แถมยังแข็งแรงไม่เหมือนกับร้านอื่นที่ซึมๆ ใกล้ตาย อีกอย่างหนึ่งใส่สูทขายอาหารทะเลมันแปลกมากหรือไง”แปลกไหมเหรอ...สำหรับผู้ติดตามแล้วมันแปลกมากเลยละ โดยเฉพาะที่นี่คือลานมังกรไม่ใช่ภัตตาคารอาหารหรู การมีพ่อค้าสวมสูทจึงค่อนข้างประหลาดจากการคุยไม่กี่ประโยคทำให้เจมส์รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นรองผู้จัดการห้องอาหารโรงแรม ชื่อแพนด้า ส่วนโรงแรมชื่อว่าสุขสันต์จันทร์ดาวโรงแรมตั้งอยู่ที่พัทยาใต้ไม่ไกลจากหาดจอมเทียน ดังนั้นหล่อนจึงเลือกลานมังกรเพราะมันใกล้ อีกส่วนหนึ่งเพราะถูกไหว้วานให้มาที่นี่ในระหว่างเลือกกุ้งมังกรอย่างสนุกสนาน ผู้ติดตามของแพนด้ามีสีหน้าค่อนข้างไม่พอใจ กระทั่งทั้งคู่กลับมาถึงโรงแรมเธอก็ยังหน้าบึ้งตึง“กุ้งมังกรวันนี้มีคุณภาพสูงมากเลย คุณไปได้มันมาจากไหนเหรอแพนด้า หรือจะเป็นร้านป้านุ้ยที่ผมได้บอกคุณไป”ผู้จัดการห้องอาหารเมื่อรู้ว่าแพนด้ากลับมาพร้อมกุ้งมังกร ก็รีบรุดจากห้องทำงานออกมาดูทันทีเขามีชื่อว่าสิน เป็นชายวัยห้าสิบเศษ หน้าผากหนา ผมเผ้ายุ่งเหยิง นัยน์ตาคู่นั้นทอแววอบอุ่น อมยิ้มหน่อยหนึ่งเมื่อเห็นกุ้งมังกรที่แพนด้านำกลับมาแพนด้าส่ายศีรษะ ตอบว่า “ไม่ใช่ร้านป้านุ้ยหรอกค่ะ ร้านที่ผู้จัดการบอกน่ะขายหมดไปตั้งแต่เช้าแล้ว”“อ้าว...งั้นเหรอครับ ขอโทษจริงๆ ผมไม่คิดว่าป้านุ้ยจะขายหมดตั้งแต่เช้า”“ไม่เป็นไรค่ะ นี่ไม่ใช่ความผิดของผู้จัดการเสียหน่อย”“แล้วถ้างั้นคุณซื้อกุ้งมังกรพวกนี้มาจากร้านไหน จากที่ผมดู มันมีคุณภาพดียิ่งกว่าแพเจ้าประจำของเราซะอีก”สินเคยเป็นเชฟในครัวมาก่อน ดังนั้นพอเห็นกุ้งมังกรที่ถูกนำกลับมา เขาจึงมองรายละเอียดเชิงลึกที่คนทั่วไปไม่สามารถบอกได้“เป็นร้านเปิดใหม่ค่ะ เห็นว่าเพิ่งมาขายวันนี้เป็นวันแรก”“อ๋ออย่างนี้นี่เอง ถ้าคุณภาพของกุ้งได้แบบนี้ทุกวันก็คงดี”“ผู้จัดการหมายความว่ายังไงคะ?”“ถ้าหากร้านที่คุณว่าได้กุ้งมังกรยังคงคุณภาพแบบวันนี้มาตลอด ผมก็จะสั่งกุ้งจากพวกเขาแทนแพเจ้าประจำ”“ดีจังเลยค่ะ ร้านนี้ขายถูกมากเลย กุ้งเองก็มีคุณภาพ แถมพ่อค้ายัง...” แพนด้าหยุดประโยคหลัง เพราะเรื่องหลังจากนี้มันไม่เกี่ยวกับกุ้งแต่เป็นความประทับใจที่มีต่อพ่อค้าล้วนๆในขณะที่แพนด้ากำลังคุยถูกคอกับผู้จัดการสินผู้ติดตามที่ไปลานมังกรด้วยอย่างสาววี พึมพำเสียงเบาว่า “อีเวรเอ้ย กูอุตส่าห์บอกให้ไอ้แพพวกนั้นไม่มาส่งกุ้งแท้ๆ แต่มึงกลับโชคดีได้กุ้งจากลานมังกร อีแพนด้า! เมื่อไหร่มึงจะตายๆ ไปสักทีกูจะได้นั่งตำแหน่งของมึง”วีมั่นหมายตำแหน่งรองผู้จัดการห้องอาหารมาตั้งนานแล้ว แต่ให้ตายสิยายแพนด้ากับทำหน้าที่ดี ไม่ถูกตำหนิเลยสักครั้ง ครั้งนี้จึงวางแผนเป็นมั่นเป็นเหมาะให้แพเจ้าประจำเกิดปัญหาออกเรือไม่ได้ หวังให้แพนด้าถูกดุด่า แต่ไม่วายยายแพนด้ากลับโชคดีได้กุ้งคุณภาพดีจากลานมังกร.............ผลของมังกรกินหางทำงานได้เยี่ยม หรืออาจเป็นเพราะหน้าตาของหุ่นแบนเนอร์ที่ผู้หญิงเห็นเป็นต้องใจสั่น ตบเท้าเข้ามาเลือกซื้อกุ้งมังกรในร้านถ้าหากนี่เป็นภาพยนตร์สักเรื่องหนึ่ง เจมส์คงเป็นพระเอกจืดจาง ถูกแย่งซีนโดยหุ่นประจำกาย เป็นแค่ดาราไม่มีความสามารถคนหนึ่ง ที่ไม่มีในเนื้อเรื่องก็ได้ เพราะผู้ชมต้องการดูหุ่นมากกว่าขายไม่นานกุ้งมังกรก็หมด ด้วยความที่เป็นกุ้งราคาแพง ตัวใหญ่หลายกิโลกรัมอย่างต่ำก็ตกตัวละสามสี่พันบาทแล้ว ดังนั้นวันนี้เจมส์จึงปิดร้านเร็ว ได้กำไรสี่ห้าหมื่นบาทการเลือกลานมังกรเป็นแผงขายกุ้งมังกรดูเหมือนจะเป็นการคิดที่ถูก สถานที่แห่งนี้นอกจากพ่อค้าแม่ค้าแล้วยังมีทางโรงแรม ภัตตาคารหรู ห้องอาหารมีระดับมาเดินเลือกซื้อวัตถุดิบ ทำให้เจมส์เริ่มรู้จักกับพวกเขาเหล่านั้นผ่านการค้า ค่อยๆ ขยับขยายการส่งออก เป็นธุรกิจส่งกุ้งมังกรโดยเฉพาะ.......นอกจากเริ่มขยับขยายธุรกิจทางทะเลแล้ว เจมส์ยังต้องมาเรียนช่วงเช้าทุกวัน โดยปล่อยให้พวกทอยทำการล่าและขายอาหารทะเลแทนตน ถึงหุ่นพวกนั้นจะไม่ต้องกินต้องใช้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเจมส์ไม่ให้อะไรเลย เขายังพาไปซื้อเสื้อผ้าหรือไม่ก็ของเล่น เช่น ตัวต่อเป็นรางวัลฯ“เจมส์ มึงรู้ไหมว่าวันนี้พี่เสือมาเรียนแล้ว แถมยังกลับไปควงแขนพี่ไอซ์ แฟนเก่ามึงด้วยนะเว้ย”ระหว่างนั่งอยู่ในโรงอาหารวิทยาลัยกุหลาบขาว กันต์กระซิบบอกเสียงเบาคริสที่นั่งอยู่บนโต๊ะผงกศีรษะ เสริมว่า “แม่งขาขาดไปข้างหนึ่งแล้วยังทำกร่างขนาดนั้น กลับมาก็ควงดาวคณะเลย ถ้าไม่ใช่เพราะอิทธิพลพ่อจะมีใครเอาคนพิการทำผัววะ”“ไอ้คริส เวรเอ้ยเบาเสียงหน่อยสิวะ ถ้าหากใครมาได้ยินเข้าซวยเลยนะเว้ย” กันต์มีสีหน้าหวาดหวั่น แลซ้ายทีขวาที กลัวว่าใครจะเข้ามาได้ยิน“ไม่มีใครหรอกเว้ย มึงกังวลเกินเหตุแล้ว เช้าแบบนี้ใครที่ไหนจะมานั่งโรงอาหารเหมือนพวกเราล่ะ” จากนั้นคริสหันศีรษะไปหาเจมส์ สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไอ้เจมส์ ตั้งแต่มึงเลิกกับพี่ไอซ์ดูมึงสดใสขึ้นนะ กูรู้สึกว่าผิวของมึงขาวขึ้น รวมถึงรูปร่างของมึงก็แน่นกว่าเมื่อก่อน ทีแรกกูนึกว่ามึงจะซึมเป็นเดือนเหมือนกับแฟนในเกมคนนั้นที่บอกเลิกซะอีก”“เออจริงด้วย พักนี้มึงกินอะไรวะ ผิวแม่งขาวขึ้นอย่างกับฉายแสงแน่ะ มีครีมอะไรดีๆ ก็บอกเพื่อนได้นะเว้ย แต่ขออย่าแพงมากนะ เดี๋ยวกูไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง” กันต์เห็นด้วยกับคริส เจมส์ดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจ้าตัวที่ถูกกล่าวถึงความเปลี่ยนแปลงอดไม่ได้ต้องอมยิ้มหน่อยนึง ความเปลี่ยนแปลงนี้ส่วนหนึ่งมาจากเครื่องเปลี่ยนสีผิว อีกส่วนคือเซรุ่มหมายเลข 1 ซึ่งต้องใช้เวลากว่า 3 เดือนเพื่อปรับสภาพร่างกาย จากนั้นจึงจะสามารถฉีดหมายเลข 2 ตามไปได้ซึ่งนับตั้งแต่ฉีดครั้งแรกกระทั่งถึงตอนนี้ก็ผ่านมานานแล้ว อีกไม่ถึง 10 วันก็จะครบสามเดือน........เวลาเดินผ่านเหมือนกับสายน้ำ เช่นเดียวกันเงินในบัญชีของเจมส์ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ชนิดที่ว่าสองเดือนกว่ามีเงินเก็บในบัญชีมากกว่า 20 ล้านบาทผ่านธุรกิจขายอาหารทะเลเมื่อเราตีถูกจุดอะไรๆ ก็ดูเหมือนง่าย โดยมีธุรกิจขายกุ้งมังกร แทบจะไม่ต้องออกไปขายที่ไหนเมื่อมีโรงแรม ภัตตาคารอาหาร ร้านอาหารสั่งจอง รายได้ต่อเดือนก็หลายล้านบาทแล้วเจมส์ปล่อยให้เพื่อนสนิทสองคนคาดเดาต่างๆนาๆ ส่วนตนหันกลับมาดูบอร์ดสมัครงาน ว่ามีใครสนใจในสิ่งที่ตนโพสต์ลงไปบ้างกล่าวคือในระหว่างที่ทำธุรกิจขายอาหารทะเลเจมส์ก็โพสต์รับสมัครพนักงานไปด้วย ไม่ใช่ร้านหมูกระทะหรือขายอาหารทะเล แต่หมายถึงทีมงานสร้างอนิเมชั่นลงช่องยูทูปนั่นเป็นความฝันสูงสุดตั้งแต่วัยเด็ก ดังนั้นเขาจึงเลือกเรียนคณะนิเทศฯเมื่อเข้ามาดูในเว็บบอร์ดที่ตนโพสต์รับสมัครทีมงานกราฟิก อนิเมชั่นไปเมื่อสามสี่วันก่อน มีคนสนใจอยู่สามสี่คน โดยหนึ่งในนั้นเห็นว่าอาศัยอยู่ในเมืองพัทยา อีกส่วนหนึ่งอยู่ต่างจังหวัด เป็นภาคตะวันออกเฉียงเหนือเสียส่วนใหญ่.....คนที่เรียนจบด้านนิเทศฯ บางคนก็หางานง่ายบางคนก็ยาก ขึ้นอยู่กับประสบการณ์รวมถึงวิทยาลัยที่จบมีคุณภาพไหม เหนือสิ่งอื่นใดคือคำตอบตอนสัมภาษณ์งานยิ่งบางคนไม่ได้ทำงานตามสายที่เรียนจบ แทบจะไม่มีความสุขเลยตลอดชั่วชีวิตน้ำผึ้งอ่านอีเมลตอบกลับจากผู้ว่าจ้างงานบนเว็บบอร์ด ตอนนี้หล่อนเรียนจบปริญญาตรีได้หนึ่งปีแล้วแต่ยังว่างงาน ส่วนหนึ่งเพราะเลือกเยอะส่วนหนึ่งเพราะไม่ถูกจริตงาน“เห...นี่ฉันผ่านเหรอเนี่ย”หลังจากตรวจสอบอีเมลอีกครั้งน้ำผึ้งอมยิ้มหน่อยนึง ในที่สุดก็ได้งานตรงตามความต้องการ ถึงที่นั่นจะโนเนมไม่เป็นที่รู้จัก แต่นั่นแหละสบายไม่ยุ่งยาก แถมยังค่อนข้างมีอิสระตามบุคลิกของเธอที่ไม่ชอบองค์กรใหญ่“ผึ้ง กำลังเก็บกระเป๋าจะไปไหนน่ะลูก วันนี้ไม่ไปช่วยแม่ที่สวนเลยนะ”ในระหว่างน้ำผึ้งเก็บกระเป๋าเดินทางไปเมืองพัทยา ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยหญิงวัยกลางคน หล่อนค่อนข้างไร้มารยาทที่ไม่แม้แต่เคาะประตู ถึงจะเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดก็เถอะแต่ควรมีพื้นที่ส่วนตัวให้ลูกนิดนึงน้ำผึ้งถอนหายใจ ยังคงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางโดยไม่สนใจหญิงวัยกลางคน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่38 เวลาล่วงเลยผ่าน

คล้ายกับเรื่องถุงมือฟ้าประทาน ที่คุณอ่าน

ถุงมือฟ้าประทาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่38 เวลาล่วงเลยผ่าน

คล้ายกับเรื่องถุงมือฟ้าประทาน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้