สองวันหลังจากพัฒนาพลังขึ้นสู่ระดับสอง เย่หลี่ใช้เวลาอยู่ที่ห้องสมุดคัมภีร์ตลอดเวลา
บรรยากาศใน่นั้นค่อนข้างเงียบสงบ
อวี่เชียนเชียนพูดถูกแล้ว
แม้แต่ครูฝึกที่รีบมาถึงในคืนนั้น ก็ใเมื่อเห็นสภาพของหลิวหยางเต๋อและเพื่อนทั้งสอง แต่เมื่อได้ฟังเื่ราวทั้งหมดแล้ว ก็ไม่ได้ลงโทษเย่หลี่แม้แต่น้อย
ในทางกลับกัน เขายังขอร้องต่อทางโรงเรียนอย่างกระตือรือร้น ให้เย่หลี่เป็สมาชิกทีมโรงเรียนอย่างเป็ทางการ
รองผู้อำนวยการหลี่ฮ่าฮั่น ได้รับข่าวเื่นี้ ก็ตกลงทันที
หลังจากนั้น เขาตั้งใจจะมาคุยกับเย่หลี่เพื่อสร้างความสัมพันธ์ แต่เมื่อทราบว่าหนุ่มคนนี้ใช้เวลาอยู่ที่ห้องสมุดคัมภีร์มาสองวัน ก็ไม่กล้ามากรบกวน
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้เย่หลี่ก็เป็สมาชิกทีมโรงเรียนเมืองหลินไฮอย่างเป็ทางการแล้ว
สิ่งที่น่าสนใจคือ เมื่อเช้านี้ขณะเดินทางไปห้องสมุดคัมภีร์ เขาบังเอิญพบหวังเหรินที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล
หวังเหรินพันผ้าพันแผลบนใบหน้า และใส่แผ่นเหล็กพยุงร่างกาย
เมื่อเห็นเย่หลี่ที่มีอารมณ์สงบและไม่ใ ใบหน้าของเขาก็แสดงอาการใราวกับเห็นผี แล้วร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ
"ทำไมเธอไม่มีาเ็เลย?!"
เขาคิดว่าถ้ามีหลิวหยางเต๋อเข้ามาเกี่ยวข้อง เย่หลี่คงต้องได้รับความเสียหายอย่างแน่นอน
อย่างน้อยก็ต้องท้อแท้ เศร้าโศกราวกับไก่ที่ถูกถอนขน
แต่เย่หลี่ที่เห็นอยู่ตอนนี้ มีอารมณ์สดใส ท่าทางสง่างาม และลมพลังก็เสถียรและยาวนาน
ไม่มีร่องรอยของความล้มเหลวเลยสักนิด
หรือว่าหลิวหยางเต๋อไม่ได้ทำร้ายเขา?
เย่หลี่ถามอย่างไม่ใส่ใจ "ทำไมฉันต้องมีเื่ล่ะ?"
"หลิวหยางเต๋อ... เขาไม่ได้ทำร้ายเธอจริงๆ หรือ" หวังเหรินพูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ
"หลิวหยางเต๋อ? อ๋อ เขานะ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่หลี่แสดงท่าทีตระหนักขึ้น แล้วยิ้มเบาๆ ว่า "เขาถูกฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว"
"จัดการเรียบร้อยแล้ว? หมายความว่าอะไร?"
"ดูเหมือนพวกเธอไปโรงพยาบาลคนละแห่งนะ" เย่หลี่เขย่าหัวด้วยสีหน้าเสียดาย
ขณะที่พูด เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า
เขาตั้งใจจะหาค่าความชั่วเพิ่มเติม แต่หวังเหรินกลับใจนรีบวิ่งหนีไปทันที
เย่หลี่มองร่างกายที่วิ่งหนีอย่างลำบาก ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"ฉันไม่ใช่ตัวร้ายหรอก ทำไมต้องกลัวขนาดนี้ด้วย?"
........
เหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ ก่อนการแข่งขันแลกเปลี่ยนสัปดาห์หน้า
มีตำแหน่งสมาชิกทางการทั้งหมดหกตำแหน่ง เย่หลี่ไม่ใส่ใจเลยว่าเขาแทนที่ใคร
เขาแค่รู้ว่าครูฝึกทีมได้ยื่นขอทุนการศึกษาระดับ A ให้เขา
เงินห้าหมื่นห้าสิบพันฮานเซีย ถูกโอนเข้าบัญชีของเขาแล้ว
ทำให้เขาสามารถเลือกวิธีหายใจที่มีระดับสูงขึ้นได้
"วิธีหายใจระดับซี: ฤทธิ์เปลวไฟ เท่ากับ 450,000 ฮานเซีย"
"วิธีหายใจระดับซี: กลยุทธ์คลื่นโกรธ เท่ากับ 500,000 ฮานเซีย"
"ชิ้นส่วนคัมภีร์วิธีหายใจระดับบี ราคา 700,000 ฮานเซีย?"
ที่ชั้นสามของห้องสมุดคัมภีร์ เย่หลี่มองรายการวิธีหายใจบนหน้าจอแสง แล้วรู้สึกปวดหัว
ไม่มีอะไรที่เหมาะสมเลย
เล่มเดียวที่เป็วิธีหายใจระดับบี ก็เป็เพียงชิ้นส่วนคัมภีร์ และราคาสูงถึงเจ็ดแสนหน่วย
ถ้า้าให้ระบบช่วยเติมเนื้อหาให้ครบ ก็ต้องใช้ค่าความชั่วจำนวนมากอีกด้วย
"ช่างเถอะ ถ้าไม่มีทางเลือก ก็ไปขอจากทางโรงเรียนเลย แค่วิธีหายใจหนึ่งเล่ม ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขาจะไม่ยอมให้"
หลังจากเลือกอยู่ในห้องสมุดคัมภีร์สองวันติดต่อ เย่หลี่รู้สึกลังเลในการเลือกจนสุดท้ายตัดสินใจไปขอจากทางโรงเรียน
......
ออกจากห้องสมุดคัมภีร์ เย่หลี่เดินทางไปยังอาคารฝึกซ้อม
ตลอดทาง เขาได้รับสายตาที่แปลกประหลาดจากหลายคน ส่วนใหญ่ในสายตาก็มีอาการกลัว
เย่หลี่จึงนึกขึ้นได้เื่หนึ่ง
เมื่อสองวันก่อน หลังจากที่เขาเอาชนะหลิวหยางเต๋อและเพื่อนทั้งสอง แม้ทางโรงเรียนจะระบุว่าไม่มีปัญหา แต่ไม่รู้เหตุใด ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วโรงเรียนอย่างรวดเร็วราวกับมีขาเดิน
แต่เนื้อหาข่าวลอกลอกนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด
"ผู้เล่นสำรองที่เพิ่งเข้าทีม กล้าท้าทะเลาะกับสมาชิกอื่น ทำลายระเบียบของทีมโรงเรียน!"
"เย่หลี่ นักเรียนชั้นเก้า วิชาวุฒิยุทธ หยิ่งยโส จนทำร้ายสมาชิกทีมสามคนจนาเ็หนัก!"
"ผู้เล่นสำรองจะเอาชนะสมาชิกทางการสามคนได้อย่างไร?"
"ฉันได้ยินมาว่าคนนี้มีพลังแค่ระดับหนึ่ง ชั้นห้า แน่นอนว่าเขาต้องใช้วิธีอันชั่วร้ายบางอย่าง!"
"อีกสัปดาห์ก็จะถึงการแข่งขันแล้ว เขากล้าทำร้ายเพื่อนร่วมทีมในเวลานี้ มีเจตนาอะไรแน่?"
"ฉันก็รู้สึกว่าเขามีเจตนาไม่ดี ถ้าไม่มีพี่สาวเจียงอยู่ ทีมโรงเรียนมัธยมหลินไฮคงจะถูกคนนี้ทำลายหมดแล้ว!"
"......"
เนื้อหาข่าวลือก็คล้ายๆ กันหมด
สรุปได้ว่าเย่หลี่หยิ่งยโส ใช้วิธีอันชั่วร้าย ทำร้ายสมาชิกทีมสามคนจนาเ็
คำพูดของคนหลายคนสามารถสร้างเื่เท็จให้ดูเหมือนจริงได้
ข่าวลือที่แปลกประหลาดเช่น "นักเรียนคนหนึ่งกล้าท้าทะเลาะกับผู้อำนวยการโรงเรียนในวันหยุดสุดสัปดาห์" กลายเป็หัวข้อที่ทุกคนพูดถึงภายในโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
เย่หลี่จึงกลายเป็จุดสนใจของการพูดคุยตามธรรมชาติ
และเนื่องจากข่าวลือกล่าวว่าเขาใช้วิธีที่โหดร้าย นักเรียนที่เชื่อข่าวลือก็เกิดความกลัวต่อเขา
"คนที่สร้างข่าวลือ ไม่ว่าที่ไหนก็น่ารังเกียจเหมือนกันนะ......"
เย่หลี่เขย่าหัวด้วยความหมดหวัง แต่ในใจก็ไม่ได้ใส่ใจเื่นี้มากนัก
เหลืออีกหนึ่งเดือน ก็จะถึงการสอบวุฒิยุทธ์และจบการศึกษาแล้ว ตอนนั้นทุกคนก็จะไปแยกย้ายกันอยู่ต่างถิ่น ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาด อาจจะไม่มีโอกาสพบกันอีก
ไม่จำเป็ต้องกังวลกับข่าวลือที่ไม่มีอยู่จริง
ตั้งใจไว้เลยว่า จะไม่ตกหลุมในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้ใครฟัง...... เย่หลี่กระตุกศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปในอาคารฝึกซ้อมราวกับไม่เห็นใคร
ถึงแม้จะไม่ใส่ใจ แต่ถ้าได้เจอคนที่สร้างข่าวลือนั่น...
ไอ้คนที่สร้างเื่โกหก ฉันจะทำให้เธอลอยไปเลย!
ขณะที่เขาคิดเช่นนั้น เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหู
【ติ๊ง!】
【ยินดีด้วย ระดับชื่อเสียงอันชั่วร้ายได้เพิ่มขึ้น!】
【ชื่อเสียงอันชั่วร้าย ระดับ 1: ชื่อเสียงอันชั่วร้ายของคุณยังไม่ค่อยมีใครรู้จัก!】
【ได้รับรางวัลคุณภาพสีทองแล้ว!】
......
ห้องทำงานหัวหน้าทีม ที่ชั้นห้าของอาคารฝึกซ้อม
"พี่สาวเจียง"
เซียนเลียนนั่งบนเก้าอี้ ด้วยสายตาที่น้ำตาใกล้ไหล แล้วพูดด้วยอารมณ์อ้อนแรงต่อผู้ที่นั่งตรงข้ามโต๊ะไม้
"เย่หลี่คนนี้ไม่ควรอยู่ในทีมเลย เขาไม่เพียงแต่ทำร้ายรองหัวหน้าหลิว แต่ก่อนหน้านี้เขายังมาทำร้ายฉันด้วย ถ้าวันนั้นฉันไม่รีบตอบสนองทัน ตอนนี้ฉันคงต้องนอนในโรงพยาบาลเหมือนกัน"
ผู้ที่นั่งตรงข้ามโต๊ะไม้ คือสาวผมดำยาวคลุมไหล่ มีใบหน้าที่สวยงามและอารมณ์เ็า ต่อหน้าเธอมีหนังสือ 【สรุปเทคนิคปืน】 วางไว้
หลังจากฟังการร้องเรียนของเซียนเลียน ใบหน้าของเจียงชิงจูไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
เธอยังคงอ่านหนังสือสรุปเทคนิคปืนอยู่ จากนั้นพลิกหน้าใหม่ แล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า
"เื่นี้เธอควรไปบอกครูหวัง ไม่ใช่มาบอกฉัน"
"......"
เซียนเลียนรู้สึกอึดอัด แต่เธอใช้เวลาและความพยายามอย่างมากในการแพร่ข่าวลือมาตลอดเพื่อโอกาสนี้
ต้องให้สาวคนนี้มาสั่งสอนเย่หลี่ที่น่ารังเกียจคนนี้ให้ได้!
เซียนเลียนขมิ้นฟันพูดว่า "พี่สาวเจียง พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าครูหวังมักไม่แทรกแซงเื่แบบนี้ แต่เย่หลี่คนนี้ต่างออกไป!"
"อีกไม่นานก็จะถึงการแข่งขันแลกเปลี่ยนระหว่างโรงเรียนต่างๆ เขาก่อให้เกิดความขัดแย้งภายในทีมในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าเขา้าทำลายอนาคตของพวกเรา!"
"รองหัวหน้าหลิวถูกเขาตีเข้าโรงพยาบาลแล้ว ถ้าแม้แต่พี่สาวเจียงก็ไม่ออกมาหยุดยั้ง เขาก็จะไม่มีใครควบคุมได้อีกแล้ว!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงชิงจูในที่สุดก็ยกศีรษะขึ้น มองไปที่เซียนเลียน แล้วพูดอย่างสงบ
"นักเรียนเซียนเลียน การแกล้งทำเป็เหยื่อของเธอ แยบมาก"
ใบหน้าของเซียนเลียนแดงขึ้นทันที "พี่สาว ฉัน..."
"ออกไป"
"ไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่สาว ฉันจริงๆ..."
"ฉันพูดอีกครั้ง" เจียงชิงจูคันคิ้วเล็กน้อย อากาศภายในห้องเย็นลงอย่างรวดเร็ว เสียงของเธอเ็าว่า
"ออกไป แล้วปิดประตูด้วย"
"......" เซียนเลียนมีอารมณ์ไม่พอใจอย่างมาก
เธอไม่กล้าต่อโต้สาวผมดำคนนี้ จึงต้องออกจากห้องไปด้วยใบหน้าที่สีคล้ำ
ปั๊ม ——
เมื่อประตูปิดลงอีกครั้ง เจียงชิงจูเคาะนิ้วบนโต๊ะไม้ ทำเสียง ตุ๊ก ตุ๊ก
บรรยากาศเงียบไปสองวินาที
เจียงชิงจูหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา โทรออก แล้วพูดอย่างสุภาพ
"นักเรียนอวี่เชียนเชียน คือฉันนะ ตอนนี้เธออยู่ที่อาคารฝึกซ้อมใช่ไหม?"
"ตามกฎแล้ว ฉันต้องมาคุยกับเย่หลี่ ได้ยินมาว่าเธอสนิทกับเขา ขอรบกวนช่วยเรียกเขามาหน่อยนะ"
"ขอบคุณค่ะ"