อสูรล้างสวรรค์

  ดวงตาที่เย็นชาซึ่งมีเจตนาฆ่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุดทำให้ผู้คนไม่กล้าที่จะมองโดยตรง

         หือ! เจ้าคิดว่าจะหนีไปได้เหรอ?” ตงเฟิงเยาะเย้ยด้วยความดูถูก เขาเดินช้าๆ ไปหยุดตรงหน้าโจวเย่ ยกดาบในมือขึ้น และฟันไปที่หัวของโจวเย่โดยไม่ลังเลใจ

        ในขณะนี้ โจวเย่ระเบิดพลังธาตุน้ำที่ทรงพลังอย่างยิ่งออกมา อากาศเย็นได้แพร่กระจายออกไปอย่างรุนแรง

       คุณชายเฟิง ระวัง!” การแสดงออกของจือหลินเปลี่ยนไปอย่างมาก และเขาก็คว้าตงเฟิงแล้วรีบถอยหลังกลับมา

         เมื่อจือหลิน พาตงเฟิงกลับมา โจวเย่ก็รีบพุ่งหลบหนี

        ฆ่ามันซะ ! อย่าให้มันหนีไปได้!” ตงเฟิงตะโกนด้วยความโกรธ

         ทหารที่ปิดกั้นถนนรีบตามไป และไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง

         โจวเย่ใช้พลังธาตุน้ำ ควบแน่นดาบน้ำแข็งหลายสิบเล่มออกมา และโจมตีไปยังทหารอย่างไร้ความปราณีและทหารเหล่านั้นก็สงเสียงกรีดร้องอย่างต่อเนื่อง

         โจวเย่สังหารอย่างโหดเหี้ยมและไร้ความปราณี ไม่ว่าพลังธาตุน้ำที่ควบแน่นเป็นดาบน้ำแข็งจะไปทิศทางไหน ทหารของเมืองหลวงก็ล้มลงทีละคน ไม่มีใครสามารถหยุดโจวเย่ได้

          ใบหน้าของโจวเย่เย็นชาและไร้อารมณ์ ราวกับนักฆ่าเลือดเย็น

         เขาโหดเหี้ยมมาก สิ่งนี้ทำให้ฝูงชนบนถนนหน้าหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว

            ไอสารเลว! ใบหน้าของ จือหลินมืดมนอย่างยิ่ง และภายใต้เสียงคำรามของ จือหลินเขาก็รีบพุ่งไปอีกครั้ง

ถอยออกไปทั้งหมด!” จือหลินตะโกนเสียงดัง

            จือหลิน รีบพุ่งไปหาโจวเย่ โจวเย่ที่สังเกตเห็นจือหลินที่กำลังพุ่งเข้ามา เขาหันกลับมาและโจมตีออกด้วยพละกำลังทั้งหมดอีกครั้งด้วยหอกสังวิญญาณ 

          ในเวลาเดียวกัน โจวเย่ก็รีบพุ่งไปที่ประตูเมือง และทหารทั้งหมดที่ขวางกั้นก็ได้ถูกโจวเย่สังหารอย่างโหดเหี้ยม

         หยุดเขาเพื่อข้า! จือหลิน ที่ยังไล่ล่าต่อไป!” คำรามด้วยความโกรธ 

           จือหลิน กระตุ้นพลังชีวิตและได้เพิ่มความเร็วในการไล่ตาม

         โจวเย่สังหารทหารอย่างเลือดเย็น ขณะที่หยิบยาฟื้นฟู่พลังชีวิตออกมา เขาวางแผนที่จะหลบหนีออกจากประตูเมือง และบินหนีออกไป  

        อย่างไรก็ตาม สิ่งที่โจวเย่ไม่คาดคิดก็คือที่ประตูเมืองได้มีทหารจำนวนหนึ่งปิดกั้นเช่นกัน

          ใบหน้าของเขาจมลง เขาไม่มีทางหลบหนีไปได้ และยังมีทหารจำนวนมากไล่ตามเขามา

         เวลาไม่อาจปล่อยให้เขาคิดมาก เขาต้องหลบหนีก่อนที่จือหลินจะตามทัน

          ขณะที่โจวเย่ ควบแน่นพลังชีวิตเพื้อสร้างปีกและต้องการที่จะบินหนี ที่ประตูเมืองได้มีทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามา 

           โจวเย่ชำเลืองมองอย่างตั้งใจ และตกตะลึงทันที และพูดด้วยความประหลาดใจ จ้าวหยาง ! รั่วเฉิน !

          กองทัพอัคคีเหล็ก ! ” ทหารจำนวนมากของเมืองหลวง เมื่อเห็นเสื้อผ้าของจ้าวหยางและคนอื่นๆก็รีบหลีกทางทันที 

           ทหารของเมืองหลวง ไม่กล้าปะทะกับกองทัพอัคคีเหล็ก 

ทำไมพวกเขาถึงเข้ามาในเมืองหลวง ?

           ฝูงชนต่างก็งงงวยและประหลาดใจ โดยทั่วไปแล้วกองทัพอัคคีเหล็ก จะอยู่ในค่ายทหารเท่านั้น และจะไม่ปรากฏตัวหากไม่มีสถานการณ์พิเศษ

           ปรมาจารย์เย่! ท่านสบายดีไหม? พวกเรามาช้าไป!” รั่วเฉินถามด้วยความเคารพ ใบหน้าของเขาเดือดดาลอย่างยิ่ง และเขาก็ปลดปล่อยจิตสังหารออกมา 

          จิตสังหารอันเยือกเย็นแบบนี้ มีเพียงทหารของกองทัพอัคคีเท่านั้นที่จะครอบครองได้

        ไม่เป็นไรแล้วพวกเจ้ามาที่นี่ทำไมเหรอ ? ” โจวเย่ ถาม

          ท่านปรมาจารย์เย่ พวกเราจะติดตามท่าน ดังนั้นเราจึงมาหาท่านที่นี้ รั่วเฉินกล่าว  

           โอ้ ? ข้าเลือกคนเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่พวกเจ้าทุกคนที่อยู่ตรงหน้าข้า ยากจะติดตามข้าทั้งหมดเลยเหรอ ?

            ขอรับ พวกเรายากติดตามปรมาจารย์เย่ ! ทหารทั้งเจ็ดสิบคนกล่าวพร้อมกัน 

           ปรมาจารย์เย่ เกิดอะไรขึ้น? ทหารคนหนึ่งถามขึ้น

           ตงเฟิงเหรอ? คนเหล่านี้คือทหารของเมืองหลวง !” รั่วเฉิน มองเห็นร่างของจือหลิน และสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นทันที

           จ้าวหยาง ! รีบกลับไปรายงานองค์รัชทายาท และท่านแม่ทัพทันที! รั่วเฉินกระซิบ ตัวตนของตงเฟิงมีผู้สนับสนุนที่ไม่ธรรมดา รั่วเฉินรู้แม้ว่าพวกเขาจะได้รับการสนับสนุนจากองค์รัชทายาท พวกเขาก็ไม่สามารถรุกรานจือหลินได้ง่ายๆ

       อย่างไรก็ตาม รั่วเฉินและทหารที่เหลือไม่ได้กลัวทหารของพระราชวัง 

        อย่างไรก็ตาม โจวเย่เป็นแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญจากเป่ยหยางซ่ง พวกเขาจะไม่มีวันยืนเฉยๆ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับโจวเย่!

        รั่วเฉินและทหารคนอื่นๆ ไม่ได้ทราบว่าโจวเย่ ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นซู่กั๋วกงแล้ว และทุกคนในที่นี่ก็ไม่มีใครทราบเช่นกัน

          จ้าวหยาง รีบกลับไปที่ค่ายทหารอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเล!

ทหารของเมืองหลวงไม่กล้าหยุด!

         กองทัพอัคคีเหล็กเหรอ ? จือหลิน และตงเฟิง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเห็นเสื้อผ้าของรั่วเฉิน 

        เด็กคนนั้นคือใคร? เหตุใดกองทัพอัคคีเหล็กจึงช่วยเขากัน?

          เจ้าหนูตัวเหม็น ข้าไม่ได้คาดหวังว่ากองทัพอัคคีเหล็กจะมาช่วยเจ้า! ตงเฟิง ตะโกนด้วยความโกรธด้วยใบหน้าที่โกรธแค้น

          ตงเฟิง จ้องมองอย่างอำมหิตไปยังรั่วเฉิน และตะโกนอย่างเย็นชา "เด็กเหม็นคนนี้ต้องการฆ่าข้า และพวกเจ้ามีความผิดในการปกป้องเขา! ท่านแม่ทัพหนานเป่ยและองค์รัชทายาทก็ไม่สามารถปกป้องพวกเจ้าได้! ข้าจะใว้หน้าพวกเจ้าเพื่อเห็นแก่องค์รัชทายาท และแม่ทัพหนานเป่ย พวกเจ้าจงถอยไป!”

            ตงเฟิง! เจ้ารู้ไหมว่าเขาเป็นใคร ? รั่วเฉินถามอย่างไม่แยแส

           ข้าไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร ถ้าเขาต้องการฆ่าข้า เขาก็จะต้องตาย!” ตงเฟิง ตะโกนด้วยความโกรธ

            เขาเป็นปรมาจารย์เย่ ที่องค์รัชทายาทเชิญมาให้เป็นหัวหน้าผู้สอนของกองทัพอัคคีเหล็กของเรา

         เจ้าไม่เคารพปรมาจารย์เย่ และเจ้าต้องการฆ่าปรมาจารย์เย่ เจ้าไม่กลัวองค์รัชทายาทจะสั่งประหารเจ้าเก้าชั่วโคตรเหรอ ? รั่วเฉิน ตะโกนอย่างเย็นชา

         ปรมาจารย์เย่เหรอ?” การแสดงออกของทุกคนในตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างมาก

             ปรมาจารย์เย่ ปรมาจารย์นักปรับแต่งอาวุธระดับที่หกที่มีชื่อเสียงในดินแดนทิศใต้คนนั้นเหรอ ? ใบหน้าของจือหลิน ซีดลงด้วยความหวาดกลัว

            ปรมาจารย์เย่ ! เขาคือปรมาจารย์เย่ที่มีชื่อเสียงในดินแดนทิศใต้ เราไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้!” จือหลิน กระซิบไปที่ตงเฟิงอย่างตื่นตระหนก

          ใบหน้าของตงเฟิง น่าเกลียดมาก และเขาพูดด้วยความโกรธ "ตอนนี้เราทำให้เขาขุ่นเคืองแล้ว ถ้าวันนี้เราไม่ฆ่าเขาเราจะต้องตายแน่นอน!"

          ตงเฟิง รู้ดีถึงสถานะของนักปรับแต่งระดับที่หกของโจวเย่นั้นน่ากลัวเพียงใด หากโจวเย่ยังมีชีวิตอยู่พวกเขาจะต้องถูกสังหาร!

          ความน่ากลัวของนักปรับแต่งอาวุธระดับที่หก เพียงคำพูดเดียวก็สามารถทำให้ผู้แข็งแกร่งจำนวนนับไม่ถ้วนมาฆ่าพวกเขาทุกคน!

          หลังจากฟังคำพูดของตงเฟิงแล้ว จือหลินก็สับสนทันที

         ข้าจะพูดอีกครั้งใครคิดจะฆ่าข้าต้องตาย! ถ้าเจ้ากล้าเข้ามาแทรกแทรง ข้าจะฆ่าเจ้าด้วย!” ตงเฟิงตะโกนด้วยความโกรธ 

         ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลองดูได้!” รั่วเฉินตะคอกอย่างเย็นชา พร้อมตั้งท่าเพื่อเตรียมต่อสู้