มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“อ๊า! ดีแล้วที่กลับมา!”

ฉินเฉาลากร่างที่เมื่อยล้ากลับมาที่อพาร์ตเมนท์ ในเมืองซู่หนาน

ห้องขนาด 40 ตรม.นี้ เป็นที่เดียวที่ฉินเฉารู้สึกไร้กังวล ประสบการณ์ในเมืองตงชวนทำให้เขาเหนื่อยอย่างมาก แล้วนี่เพียงแค่เพิ่งกลับมาถึงเมืองซู่หนาน เขาก็ได้เผชิญกับการต่อสู้ที่หนักแล้ว

ฝ่าเซียง หลวงจีนไร้เหตุผลนั่น เป็นศิษย์พี่ของซูจีจริงๆ ตามที่ซูจีบอก เขาเป็นหลวงจีนที่วัดเป่าไต้ตั้งแต่ยังเด็ก ยิ่งกว่านั้น ความสามารถของเขายังสุดยอดอีกด้วย อายุเพียง 20 ปี เขาก็สามารถควบคุมพลังพุทธะจำนวนมากได้อย่างน่าตกใจ

ฝ่าเซียงเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดในรุ่นเยาว์ของวัดเป่าไต้ การฝึกตนของเขาไปถึงขั้นความสามารถเทวะแล้ว ฉินเฉามักจะคิดว่าฮัวเหนียงนั้นทรงพลังมาก แต่วันนี้ เขารู้แล้วว่าเธอก็เป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญขั้นความสามารถเทวะ

และฮัวเหนียงยังทำการฝึกตนมานับพันปีเพื่อที่จะมาให้ถึงขั้นนี้ แต่ฝ่าเซียงกลับมีระดับเดียวกัน ขณะที่อายุน้อยกว่า 20 ปี ช่องว่างระหว่างพรสวรรค์ของทั้งสองเห็นได้อย่างชัดเจน

แต่ซูจีบอกว่า คนที่น่ากลัวที่สุดคือเขา ฉินเฉาใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งปี ก็ฝึกตนมาจนถึงขั้นกำเนิดจิต ในโลกของผู้ฝึกตนนี้ พรสวรรค์ของเขาทำให้ทุกคนล้วนอิจฉา

โดยเฉพาะฉินเฉายังเป็นผู้ฝึกตนพุทธ-ปีศาจ อรหันต์ปีศาจผู้ไร้เทียมทาน ถ้าฉินเฉาฝึกตนต่อไปจนกระทั่งกลายเป็นเทพปีศาจ บางทีคงไม่มีใครสามารถต่อกรกับเขาได้

แต่ มันยังเร็วไปที่จะพูด...ฉินเฉาคิดขณะที่เดินขึ้นบันได ฉันยังต้องฝึกตนอย่างหนัก ไม่อย่างนั้น ถ้าฉันไม่สามารถจัดการกับฝ่าเซียงได้ แล้วจะปกป้องซูจีได้ยังไง

แต่ ฉันยังไปไม่ถึงขั้นสร้างรากฐาน แล้วฉันจะร่ายคาถาได้ยังไง วันนี้ ภายใต้การควบคุมของหลัวเต๋อ ฉินเฉายิ่งรู้สึกประทับใจอย่างลึกล้ำ กับความสามารถของวิชาขย้ำเก้าเร้นลับ และวิชาอัญเชิญเก้าเร้นลับ

ถ้าเขามีคาถาที่ทรงพลังขนาดนั้น เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวฝ่าเซียง ฟาเมียน และคนอื่นๆ อีกต่อไป

ฉินเฉาถอนใจ และเอากุญแจออกมา

โชคไม่ดี หลังจากที่ร่างกายของซูจีฟื้นคืนมาได้นิดหน่อย ซูเฟยก็ลากเธอกลับบ้าน เธอบอกว่าพ่อของพวกเธอ ผู้อำนวยการซูเซียงปิงกำลังจะมาเมืองซู่หนาน ดังนั้น พวกเธอจึงต้องไปเตรียมตัว

น่าสงสารตัวเอง ที่ต้องกลับมาบ้านที่ว่างเปล่า ถ้าหยูลู่และคนอื่นๆ อยู่ที่นี่ มันคงจะเยี่ยมไปเลย

เมื่อเขาจากมา เขาไม่มีเวลาที่จะบอกลาพวกเธอ แต่คนที่ทำให้ฉินเฉากังวลก็คือ อู๋ซิ่น เด็กคนนี้ต้องคอยควบคุมร้านอาหารใหญ่โต ฉันแปลกใจจังว่าตอนนี้เธอจะยุ่งขนาดไหน

เมื่อคิดเรื่องของอู๋ซิ่น ฉินเฉาก็อดไม่ได้ แต่คิดว่า หญิงคนนี้ต้องดื่มนมมาตั้งแต่เด็กแน่ๆ ไม่อย่างนั้น หน้าอกของเธอจะใหญ่กว่าฮัวเหนียงที่เป็นงูอสูรได้ยังไง

เหตุผลที่ฮัวเหนียงมีรูปร่างดีอย่างนั้น เพราะว่าเธอก๊อบปี้ร่างของเซเลบหญิงของญี่ปุ่น

โชคดีที่เธอเห็นรูปของกงกง (โซระ อาโออิ) ก่อน ถ้าเธอเห็นรูปพี่สาวฟางก่อน...พระเจ้า นั่นคงจะสยองเกินรับได้

ฉินเฉาคิดอย่างชั่วร้าย

ในตอนนี้เอง ก่อนที่เขาจะใส่กุญแจเข้าไป ประตูพลันเปิดออก

“นายน้อย คุณกลับมาแล้ว....”

สาวงามทรงเสน่ห์ในรูปร่างนาฬิกาทราย ในชุดเดรสลายดอกยืนอยู่ที่ประตู กำลังมองมาที่ฉินเฉาพร้อมรอยยิ้มน่าหลงใหล

“ฮัว...ฮัวเหนียง?” ฉินเฉาเบิกตากว้างด้วยความอัศจรรย์ใจ มาบ้านของฉันกลางดึกอย่างนี้ ฮัวเหนียง หญิงสาวที่ราวกับนางฟ้าคนนี้ต้องการอะไร?

แต่ไม่นานฉินเฉาก็ทำจมูกฟุดฟิด ขมวดคิ้ว และพูดอย่างโมโหว่า

“โรซี่ ยัยปีศาจนี่ เธอเล่นคอสเพลย์อีกแล้ว!”

“ฮิฮิ ทำไมนายถึงรู้ว่าเป็นฉันตลอดเลยล่ะ?” ยังคงอยู่ในรูปลักษณ์ของฮัวเหนียง โรซี่เอียงตัวเข้ามา โอบแขนกอดเอวฉินเฉา และเอาตัวแนบเข้ากับอ้อมอกของเขา

ร่างของโรซี่ส่งกลิ่นดอกไม้หอมๆ ออกมา ทำให้ผู้คนอดก่ออาชญากรรมไม่ได้

ขณะที่กลิ่นของฮัวเหนียงจะสดชื่นและเรียบง่าย ทำให้ผู้คนรอบๆ เธอหลงใหล

ความแตกต่างขนาดใหญ่นี้ เป็นไปไม่ได้ที่ฉินเฉาจะไม่สังเกตเห็น

“เฮ้อ จริงๆ นะ ฉันมักจะคิดว่านายมีจมูกสุนัข” โรซี่ยิ้มอย่างตุ้งติ้ง “เราแค่อยากจะทำเซอร์ไพรส์ให้นายมีความสุข นายน้อย คุณไม่คิดว่าอยากจะมีอะไรตื่นเต้นๆ กับงูอสูรสาวสวยบ้างเหรอ?”

“ตื่นเต้นกับหัวเธอสิ!” ฉินเฉาตบบั้นท้ายของเธอ อุ้มเธอขึ้น และเดินเข้าไปในห้อง แต่เขาไม่ลืมที่จะปิดประตูด้วยพลังความคิดของเขา

“ยังมาบอกว่าไม่ตื่นเต้นอีก” โรซี่ยื่นนิ้วออกมาและวาดวงกลมบนหน้าอกฉินเฉา “นายแม้แต่ปิดประตู ช่างใจร้อนจริงๆ”

“เหอะ ฉันแค่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าฉันกำลังซ่อนปีศาจไว้!” ฉินเฉาโยนร่างที่นุ่มนิ่มของโรซี่ลงบนโซฟา

“นะ...นายอยากจะเล่นรุนแรงกับเค้าเหรอ...” โรซี่กะพริบตา และจากนั้นปลดสายชุดเดรสลง

“นายน้อย...ฟาดแส้มาที่บ่าวของคุณสิเจ้าคะ....” เมื่อได้ยินคำพูดของโรซี่ ฉินเฉาแทบกระอักเลือด

“โรซี่ เปลี่ยนร่างกลับซะ!” ฉินเฉาโมโหปีศาจสาวหน้าตายนี้ เธอมักจะแปลงร่างเพื่อเล่นตลกเป็นประจำ เอิ่ม รูปร่างของฮัวเหนียงก็เป็นร่างของคนอื่น....

“นายน้อย...” ฮัวเหนียงพร้อมดวงตาที่ปกคลุมไปด้วยหมอก พลันร้องครางออกมา “คุณ ไม่ชอบบ่าวแล้วเหรอเจ้าคะ...? ตราบเท่าที่นายน้อยมีความสุข ทุกสิ่งที่นายน้อยต้องการบ่าวคนนี้จะทำ บ่าวคนนี้เต็มใจ”

“เวรเอ๊ย...” ฉินเฉาแทบเลือดกำเดาไหล เขากัดฟัน “โรซี่ เธอก็มีรูปร่างที่ดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นคนอื่น”

“บ่าวก็แค่ บ่าวก็แค่อยากจะให้นายน้อยมีความสุข....” โรซี่นอนบิดตัวอยู่บนโซฟา วางเหยื่อ ฉินเฉาเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว และโน้มตัวลงไปที่โซฟา นอนทับร่างโรซี่ไว้

เพราะว่าชุดถูกถอดไปหน่อยแล้ว ฉินเฉาจึงสามารถเห็นหน้าอกอวบที่ขาวราวหิมะของโรซี่ได้อย่างชัดเจน

ขณะเดียวกัน มือของเขาก็ขยับลงไปที่เอวของเธออย่างแม่นยำโดยไม่รู้ตัว เอวนี้เป็นของฮัวเหนียง เมื่อเป็นงูอสูร เอวของเธอจึงยั่วยวนอย่างมาก ทั้งบางและไม่มีไขมันส่วนเกิน เป็นเอวที่สมบูรณ์แบบ

“นายน้อย....” โรซี่จ้องมองอย่างเจ้าชู้ ยื่นลิ้นออกมา และเลียที่หูฉินเฉาอย่างอ่อนโยน จากนั้นเธอก็เป่าหูที่เปียกของเขาเบาๆ “คุณไม่อยากทำกับงูอสูรเหรอ....?”

ฉินเฉารู้สึกว่าร่างกำลังถูกลุกไหม้ เขาไอแห้งๆ ออกมาสองครั้ง และเริ่มท่องพระสูตรใจเพชร

“ยัยปีศาจสาวในหนังงู!” ฉินเฉากัดลิ้นตัวเองเพื่อสงบ เขาผลักตัวเองขึ้น และก้าวถอยหลังไปสองก้าว ออกห่างจากอ้อมแขนของโรซี่

“บอกฉันมา เธอมาที่ห้องของฉันกลางดึกอย่างนี้ทำไม มันแย่มากนะ!”

“จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง!” โรซี่เปลี่ยนกลับเป็นร่างตัวเอง พร้อมกับชุดหนังที่น่าหลงใหล และเสื้อคอรูปตัวยู พร้อมกับภูเขาคู่ที่ขาวราวหิมะ ที่เห็นร่องลึกได้อย่างชัดเจน

“เค้าก็แค่มาทำธุรกิจ”

พร้อมกันนั้น ปีศาจสาวก็พลิกมือ และหยิบเอาหนังสือหนังแกะเล่มหนาออกมา เธอเปิดหนังสือที่หน้ากระดาษเป็นสีเหลือง ชี้ไปที่ตัวอักษรแถวเล็กๆ และพูด

“ดูสิ ฉันเอาสัญญาปีศาจมาด้วย ในนี้ มันบันทึกว่า นายได้ขอพรไปสองข้อแล้ว! ยังไงก็ตาม เร็วๆ นี้สถานการณ์ทางเศรษฐกิจของนรกกำลังรัดตัว มีนายจ้างจำนวนมากที่เลิกจ้าง บอสช่วยให้งานของฉันประสบความสำเร็จหน่อยได้มั้ย? ฉันอยู่กับนายมานานแล้ว แต่นายขอพรแค่สองข้อ อีกข้อนะ ขออีกข้อ ทุกคนจะได้มีความสุข”

“ไม่” ฉินเฉาส่ายหัว “มันจะเสียเปล่าถ้าฉันขอพรในตอนนี้ เธอกลับไปอาบน้ำที่นรกดีกว่า ฉันก็จะไปอาบน้ำเหมือนกัน”

“นายไม่อยากได้อะไรจริงๆ เหรอ?” โรซี่หัวเราะอย่างเจ้าชู้ ร่างของเธอลอยขึ้น นั่งบนโซฟา และไขว้ขาขาวๆ ของเธอ เธอจับตาจ้องมาที่ร่างของฉินเฉาอย่างลึกซึ้ง

“ไม่อยากได้พลังที่น่ากลัวเพิ่มเหรอ? นายก็เห็นพลังของหลัวเต๋อไปแล้วนี่ เพียงแค่โบกมือ ฮัวเหนียงกับฝ่าเซียง ผู้เชี่ยวชาญขั้นความสามารถเทวะ ก็ถูกเหวี่ยงไปข้างๆ พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ไม่อยากได้พลังแบบนั้นเหรอ?

หลัวเต๋อ นายก็จะสามารถปกป้องซูจีได้อย่างง่ายดาย เมื่อเวลานั้นมาถึง ไม่ว่าจะฝ่าเซียงหรือว่าคนที่มีพลังมากกว่าเขา พวกเขาก็ทำได้แค่ล้มลงต่อหน้านาย”

“ถ้าเธอทำได้ล่ะก็ ฉันจะขอพรกับเธอ” ฉินเฉาพลันยิ้ม เขากอดแขนและยืนจ้องโรซี่

“นายพูดจริงเหรอ?” โรซี่กระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้น และกอดแขนฉินเฉา ถูหน้าอกของเธอกับมัน “มาเลย ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง!?”

“ฉันขอให้มีพลังของเทพปีศาจ” ฉินเฉาพูด ดวงตาเป็นประกายด้วยท่าทางหยอกล้อ

“นี่...” ใบหน้าตื่นเต้นของโรซี่พลันตกลง เธอบุ้ยปาก “นายพยายามล้อฉันหรือไง? ฉันเป็นแค่ปีศาจตัวเล็กๆ จะไปมีความสามารถทำแบบนั้นได้ยังไง? นายลองคิดดูนะ ถ้าทุกคนที่ทำสัญญากับปีศาจ ต่างพากันขอให้มีพลังเท่าเทพกันทุกคน โลกจะไม่วุ่นวายแย่เหรอ?”

“นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน” ฉินเฉาแสยะยิ้ม “ฉันคิดว่าเธอนั้นทรงพลังมาก แต่สุดท้าย เธอก็ไม่สามารถทำให้คำขอของฉันเป็นจริงได้”

“ฮิฮิ นายพูดอย่างนั้นไม่ได้นะ” โรซี่บิดเอวอ้อนแอ้นของเธอ แนบร่างของเธอกับฉินเฉาอย่างแนบแน่น ค่อยๆ หายใจใส่หูของเขาอย่างอ่อนโยน “เพื่อแก้ปัญหาเรื่องการเสียเครดิต เราจะให้โบนัสนาย”

“โบนัส?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว “เป็นพวกไฟฉาย หรือ GPS นั่นน่ะเหรอ?”

“แน่นอน มันเป็นสิ่งที่ดึงดูดยิ่งกว่านั้น...” โรซี่พูด กัดหูเขาเบาๆ “นายอยากได้อาร์ติแฟคที่ทรงพลังไม่ใช่เหรอ? ตัวอย่างเช่น สุดยอดกระบี่?”

“ฉันมีอยู่แล้ว” ฉินเฉาพูด พร้อมหยิบเอาเขากระบี่ออกมาจากแหวนและวางไว้บนพื้น

กระบี่สองเล่มนี้เปล่งแสงสีดำอ่อนๆ ออกมา มองแค่ครั้งเดียว ก็สามารถบอกได้เลยว่ามันไม่ใช่กระบี่ธรรมดา

แต่โรซี่กลับมองมันด้วยความดูถูก “เจ้านี่อ่ะนะ? พวกมันก็แค่ขยะสองชิ้น ถ้าสองอันนี้เป็นของดีล่ะก็ เมื่อนายสู้กับเม้งซาน นายคงถูกฟันเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว”

“เอิ่ม...” ฉินเฉาลูบจมูก “ฉันคิดว่ากระบี่สองเล่มนี้ ดีจริงๆ นะ”

“จริงเหรอ?” โรซี่ยื่นมือออกมา และพลันจับเอากระบี่ยาวสีดำที่ปรากฏออกมาจากอากาศ กระบี่นี้มีจิตสังหารที่เข้มข้น เหมือนกับเพิ่งเอาออกมาจากบ่อเลือด

จากนั้นโรซี่ก็เหวี่ยงกระบี่เบาๆ

เสียงมังกรร้องออกมา เหมือนกับจะสั่นเข้าไปในอากาศ และจากนั้น ภายใต้สายตาฉินเฉา เขากระบี่ทั้งสองเล่มของเขาต่างหักเป็นสองส่วนและตกลงพื้น

“นายดู นี่จึงจะเป็นอาวุธขั้นเทพอย่างแท้จริง” โรซี่พูด และวางกระบี่ไว้ตรงหน้าเธอ ปล่อยให้มันลอยในอากาศ

ฉินเฉาตรึงสายตาไปที่กระบี่ เขายื่นมือออกไป ค่อยๆ ยื่นไปหากระบี่นั่น

ซี่สสสสสส! เหมือนมันจะสัมผัสถึงฉินเฉาได้ แสงสีดำพลันลุกโชนออกมาจากกระบี่ เหมือนกับจะดูดห้องทั้งห้องเข้าไปในความมืด

จบตอน